Bisschoppen,

We hebben uw opmerkingen gelezen¹ over het burgerinitiatief "Mijn stem, mijn keuze" over abortus. Net zoals we ieders recht op een religieuze mening respecteren, willen we dat onze keuzevrijheid gerespecteerd wordt. Uw bevelen zijn uitsluitend gericht aan diegenen die uw ideeën delen. Wij, de ondertekenaars van deze brief, respecteren de rechten en meningen van iedereen. Het zou wenselijk zijn als u deze zelfde gewoonte, die niet voorkomt in uw boodschap, die een gebrek aan tolerantie vertoont!

Je schrijft: "Rechtstreekse abortus is ernstig in strijd met de morele wet. Dit is de constante leer van de Katholieke Kerk".

Wij kunnen op geen enkele manier beïnvloed worden door jullie dogma's of religieuze moraal. Samenleven betekent tolerant zijn en niet het geloof en de cultuur van enkelen aan iedereen opdringen. Respecteer jullie morele wetten en laat ons de onze: keuzevrijheid! De morele leer van de katholieke kerk mag niet van toepassing zijn op Alleonvoorwaardelijk.

En verderop schrijf je: "Wetenschappelijk onderzoek bevestigt in toenemende mate dat vanaf het moment van bevruchting een nieuw menselijk wezen ontstaat, dat intrinsieke waardigheid bezit en de fundamentele bescherming verdient die aan elk menselijk leven toekomt.

Het is niet eerlijk om vrouwen die abortus plegen te veroordelen voor het niet respecteren van het leven, als je vrouwen die abortus plegen niet veroordeelt voor het niet respecteren van het leven. niet altijd degenen die miljoenen mannen en vrouwen naar de oorlog sturen om redenen van economische, politieke of religieuze suprematie, en u praat met ons over respect voor mensen, ook al hebt u dit heel lang in de doofpot gestopt en hebt u niet vaak, of helemaal niet, de rechtbanken gewaarschuwd voor bewezen pedofiele handelingen door leden van de geestelijkheid...

Het betekent dat je fundamenteel respect voor al het menselijk leven.

Wat u betreft, denken wij dat onze brief geen invloed zal hebben op uw mening.

Maar

Wij geloven dat elke dag die voorbijgaat ons dichter bij de dag brengt waarop mannen en vrouwen die dat willen in staat zullen zijn om volgens hun eigen ideeën te leven, vrij van dogma's. Zonder angst voor God of de Duivel. Zonder angst voor God of de Duivel.

Ik kijk ernaar uit om van je te horen,
Vrouwen die zich verzetten.

[1] Lees het persbericht op de COMECE website

The post Réponse à la COMECE sur « My voice, My choice » appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Hedi Blili-Gouyou en Guy T'hooft

I. INLEIDING - DE EUROPESE PARADOX

Het dominante verhaal over de digitale strategie van Europa heeft zich uitgekristalliseerd rond een alarmerende constatering: Europa is de "race om kunstmatige intelligentie" onherroepelijk aan het verliezen. Deze retoriek van voorspelde nederlaag bepaalt nu politieke debatten en stuurt budgettaire beslissingen, en voedt een vorm van strategisch fatalisme. Tegenover de Amerikaanse en Chinese ecosystemen lijkt de Europese Unie veroordeeld tot een ondergeschikte rol: die van een pietluttige regelgever, niet in staat om haar eigen technologische kampioenen te genereren, verstrikt in haar eigen regelgevende tegenstrijdigheden.

Deze nota wil aantonen dat deze diagnose voortkomt uit een fundamentele methodologische fout. Het transponeert op mechanische wijze succescriteria die elders zijn gesmeed naar Europa, zonder hun relevantie of duurzaamheid in twijfel te trekken. De afwezigheid van Europese tegenhangers van OpenAI of Tencent is alleen een zwakte als we impliciet aanvaarden dat het oligopolistische concentratiemodel de ultieme horizon voor technologische innovatie is.

Onze centrale stelling draait dit perspectief om De structurele kenmerken van het Europese ecosysteem - institutionele fragmentatie, hoge normen, prioriteit voor grondrechten - zijn geen tijdelijke handicaps die overwonnen moeten worden, maar de fundamenten van een alternatief economisch model dat potentieel veerkrachtiger en winstgevender is op de lange termijn. Ethiek is geen externe rem op innovatie, maar een infrastructuur van vertrouwen die een duurzaam concurrentievoordeel kan worden.[1].

Deze hypothese is gebaseerd op een systemische analyse van vier veronderstelde 'zwakke punten' in de Europese strategie: de afwezigheid van industriële kampioenen, de complexiteit van de AI-wet, de dubbelzinnigheid van de 'derde weg' en kritieke technologische afhankelijkheden. Voor elk van deze zwakke punten zullen we laten zien hoe een nieuwe strategische lezing transformatieve hefbomen voor actie kan identificeren.

Er staat veel meer op het spel dan alleen economische concurrentie. Het gaat om het vermogen van Europa om een vorm van technologische macht te belichamen die geen afstand doet van de burgerlijke verworvenheden van het liberale constitutionalisme.[2]. Geen enkel ander geopolitiek gebied draagt deze verantwoordelijkheid - of heeft de historische legitimiteit om dat te doen. De vraag is dus niet om te kiezen tussen innovatie en grondrechten, maar om empirisch te bewijzen dat het ene op de lange termijn niet kan bestaan zonder het andere.

II. DE AFWEZIGHEID VAN INDUSTRIËLE KAMPIOENEN: HET MACHTSMODEL HEROVERWEGEN

A. De klassieke klacht: een techno-nationalistische interpretatie van concurrentievermogen

De diagnose van het falen van de Europese strategie is gebaseerd op een drieluik van schijnbaar onverbiddelijke argumenten. Ten eerste wijst de afwezigheid van technologische reuzen zoals OpenAI, Google DeepMind of Anthropic op een structureel onvermogen om de middelen te mobiliseren die nodig zijn voor ontwrichtende wetenschappelijke doorbraken. Ten tweede verhindert de versnippering van de markt in zevenentwintig nationale ecosystemen het ontstaan van de schaalvoordelen die essentieel zijn voor het aansturen van concurrerende stichtingsmodellen. Ten derde zou de chronische onderkapitalisatie van Europese start-ups - die in de Serie B-fase gemiddeld vier keer minder ophalen dan hun Amerikaanse tegenhangers - de Europese innovatie veroordelen tot een vorm van aangeboren dwerggroei.

Hoe wijdverbreid deze benadering ook is in besluitvormingskringen, ze heeft een fatale tekortkoming: ze naturaliseert een model van technologische macht - oligopolistische concentratie - zonder de verborgen kosten of duurzaamheid ervan in vraag te stellen. Zoals het verslag van de Europese Rekenkamer (2024) aangeeft[3]In deze context kan "prestatiebeoordeling niet worden beperkt tot kwantitatieve indicatoren van marktkapitalisatie, met het risico dat de kwalitatieve transformaties van het innovatie-ecosysteem over het hoofd worden gezien".

B. De strategische tegenreactie: kwetsbaarheden van monopolies en gedistribueerde veerkracht

1. De systemische kwetsbaarheid van concentratie

De huidige architectuur van de wereldwijde digitale infrastructuur is gebaseerd op een gevaarlijke paradox: bijna volledige afhankelijkheid van een klein aantal particuliere spelers voor functies van vitaal belang. De uitval van Amazon Web Services op 7 december 2021, die minder dan zes uur duurde, veroorzaakte wereldwijde economische verliezen van naar schatting 3,5 miljard euro en legde essentiële diensten lam - van volksgezondheid tot luchtvervoer. Deze kwetsbaarheid is niet cyclisch maar structureel: het is een direct gevolg van het concentratiemodel dat Europa geacht wordt te reproduceren.

Omgekeerd genereert een gedistribueerd ecosysteem - precies wat Europese fragmentatie spontaan voortbrengt - een vorm van systemische veerkracht. De vermenigvuldiging van innovatiepunten is geen verspilling van middelen, maar fungeert als een strategische redundantie. In een geopolitieke context die gekenmerkt wordt door toenemende risico's op verstoring (cyberaanvallen, handelsspanningen, energiecrises), vertegenwoordigt deze gedecentraliseerde architectuur een ondergewaardeerd soevereiniteitsgoed.

2. Verticale uitmuntendheid als alternatieve strategie

Het geval van ASML, een Nederlands bedrijf met een virtueel wereldmonopolie op extreme ultraviolet (EUV) lithografie, ontkracht empirisch de stelling van de 'generalistische kampioen'. ASML is het resultaat van vijfentwintig jaar geduldig investeren - waarin het bedrijf geen winst maakte - en illustreert een radicaal ander innovatietraject dan het Silicon Valley-model. Haar marktmacht is niet te danken aan netwerkeffecten of agressieve overnamestrategieën, maar aan diepgaande technologische beheersing in een uiterst gespecialiseerd segment. En deze aanpak is precies waar het bij de relatieve voordelen van Europa om draait: wetenschappelijke uitmuntendheid, samenwerking tussen industrie en onderzoek en het vermogen om te investeren voor de zeer lange termijn.

Het Europese AI-ecosysteem heeft deze sectorale morfologie al: Mistral AI (soevereiniteit en open modellen), DeepL (meertalige taalverwerking), Siemens en SAP (industriële en ondernemings-AI). In plaats van te klagen over de afwezigheid van een Europese Google, moet de strategie gericht zijn op het consolideren van deze verticale leiderschapsposities, waarbij geaccepteerd wordt dat ze niet dezelfde mediabelangstelling genereren als generalistische eenhoorns.

3. Patiëntkapitaal" als concurrentiewapen

Het Duitse Mittelstand-model - familiebedrijven met een tijdshorizon van meerdere generaties, die massaal investeren in O&O zonder druk op rendementen per kwartaal - biedt een precedent voor het denken over een AI-economie die ontsnapt aan de logica van een snelle "exit". De Europese Commissie heeft in haar Actieplan voor een AI-continent (2024-2025)[4]erkent impliciet deze specificiteit door op te roepen tot "financieringsmechanismen die zijn aangepast aan lange cycli van technologische rijping". Deze oproep blijft echter grotendeels programmatisch.

C. Operationele aanbevelingen

Stelling 1 Een Europees AI-investeringsfonds voor de lange termijn oprichten, begiftigd met 15 miljard euro over vijftien jaar (d.w.z. 1 miljard euro per jaar), met een expliciete clausule die eisen voor een rendement op investering binnen tien jaar verbiedt.

Dit bedrag vertegenwoordigt een jaarlijkse investering die gelijk is aan wat de EU momenteel besteedt via Horizon Europe en het Digital Europe programma (ongeveer 1 miljard euro per jaar volgens de Europese Commissie, 2024, enz.)[5]). In tegenstelling tot bestaande programma's die projecten van 3-5 jaar financieren, zou dit fonds zich echter uitsluitend richten op een horizon van 10-15 jaar, om doorbraken mogelijk te maken in wetenschapsintensieve segmenten waarin Europa kan streven naar mondiale uitmuntendheid: verklaarbare AI, neuromorfische informatica, optimalisatie onder beperkingen. Dit bedrag is ook in overeenstemming met de doelstelling van het gecoördineerde plan om tussen nu en 2030 jaarlijks 20 miljard euro (publiek + privaat) vrij te maken.[6] Het AI-fonds voor de lange termijn zou 5% van deze doelstelling bijdragen en zich richten op fundamenteel onderzoek voor de zeer lange termijn.

Stelling 2 De criteria voor de waardering van Europese innovatie heroriënteren. Vervang eenhoornranglijsten - die in wezen het vermogen om fondsen te werven meten - door indicatoren voor technologisch leiderschap per sector: belangrijkste octrooien, goedgekeurde technische normen, marktaandeel in segmenten met een hoge toegevoegde waarde.

III. DE AI-WET: VAN BUREAUCRATIE NAAR EEN WAPEN IN DE REGELGEVING

A. De klassieke klacht: regelgevingsverlamming

De vierhonderd pagina's van de AI Act kristalliseren alle kritiek op het "Europese model": kafkaëske bureaucratie, onwetendheid van technische realiteiten, ondraaglijke extra kosten voor startende bedrijven. Deze kritiek, versterkt door de Amerikaanse industriële lobby's en zelfgenoegzaam doorgegeven door bepaalde Europese analisten, bouwt het beeld op van bestraffende regelgeving, ontworpen om het onvermogen van Europa om te innoveren te compenseren door een pietluttige controle van de innovatie van anderen.

Deze voorstelling van zaken gaat bewust voorbij aan twee belangrijke historische precedenten. Aan de ene kant werden dezelfde argumenten tegen de RGPD gemobiliseerd in 2016-2018: het zou "de Europese digitale economie om zeep helpen", "de uittocht van start-ups veroorzaken" en "de definitieve dominantie van de GAFAM's" vastleggen. Zeven jaar later is de RGPD een de facto wereldwijde standaard geworden, die een Europese privacytechnologie-industrie heeft voortgebracht ter waarde van €2,5 miljard en die de Amerikaanse giganten dwingt om hun bedrijfsmodellen structureel aan te passen. Aan de andere kant laat de geschiedenis van de Europese economie zien dat sterke normen van oudsher een drijvende kracht zijn geweest achter het concurrentievermogen - van het metrieke stelsel tot ISO-normen, en niet te vergeten veiligheidsnormen voor auto's.

B. De strategische tegenreactie: het "Brusseleffect" als machtsstrategie

1. Het RGPD-effect: regelgeving als marktinfrastructuur

De RGPD illustreert een mechanisme van normatieve macht dat de politicologe Anu Bradford heeft getheoretiseerd onder de uitdrukking "Brussels Effect": het vermogen van de Europese Unie om unilateraal haar regelgevende normen te exporteren, waardoor haar interne normen worden omgezet in quasi wereldwijde beperkingen. Dit fenomeen is niet gebaseerd op militaire dwang of economische overheersing, maar op drie structurele factoren: de omvang van de Europese markt (450 miljoen consumenten), het effect van ondeelbaarheid (het is voor multinationals onmogelijk om gedifferentieerde normen per jurisdictie te handhaven boven een bepaalde drempel van complexiteit) en strategisch anticiperen door particuliere spelers die er de voorkeur aan geven om de meest veeleisende norm van tevoren aan te nemen.

De AI-wet heeft alle kenmerken die nodig zijn om dit effect te reproduceren. Zoals de Internet Policy Review (2025) opmerkt[7]De eerste empirische signalen bevestigen deze tendens: verschillende Amerikaanse staten (Californië, New York) bestuderen wetgeving die rechtstreeks is geïnspireerd door de AI Act, terwijl regeringen in Zuidoost-Azië technische expertise van de Europese Commissie zoeken. De eerste empirische signalen bevestigen deze dynamiek: verschillende Amerikaanse staten (Californië, New York) bestuderen wetgeving die rechtstreeks is geïnspireerd door de AI Act, terwijl regeringen in Zuidoost-Azië de technische expertise van de Commissie inroepen om hun eigen regelgevingskaders te ontwikkelen.

2. Compliance als toegangsbarrière en concurrentiemogelijkheid

De standaard economische analyse van regelgeving presenteert ze als dode kosten, die de marges verkleinen en innovatie tegenhouden. Deze visie gaat systematisch voorbij aan hun functie als toegangsbarrière. Een veeleisend regelgevend kader straft opportunistische spelers - wier bedrijfsmodel gebaseerd is op het uitbesteden van risico's - meer dan gevestigde spelers die in staat zijn de kosten van naleving te internaliseren.

Een onderzoek door de IAPP (International Association of Privacy Professionals, 2024)[8] onthult dat 67% van de organisaties die privacygovernance in hun AI-strategie hebben geïntegreerd, zegt vertrouwen te hebben in de naleving van de AI-wet.Dit is een teken van een opkomend concurrentievoordeel voor bedrijven die hebben geanticipeerd op de wettelijke vereisten. Deze "vertrouwenspremie" wordt steeds duidelijker bij B2B-aanbestedingen, waar certificering een doorslaggevend selectiecriterium wordt.

Meer structureel wordt Europese certificering geleidelijk een paspoort voor toegang tot overheidsopdrachten - met een waarde van 500 miljard euro per jaar in de EU. Openbare aanbestedingen bevatten steeds vaker systematisch clausules over naleving van de AI Act, waardoor de facto een gesloten markt ontstaat voor Europese spelers of multinationals die in naleving hebben geïnvesteerd.

3. De verborgen kosten van niet-regulering: de ineenstorting van vertrouwen

De zaak Meta/Cambridge Analytica biedt een leerzaam tegenvoorbeeld. Tussen maart en juli 2018 verloor het bedrijf tot 134 miljard dollar[9] in marktkapitalisatie op het hoogtepunt van de crisis - niet door wettelijke sancties, maar door een verlies aan vertrouwen bij adverteerders en gebruikers. Terugkerende schandalen in verband met algoritmische vooroordelen (discriminerende wervingssystemen, racistische gezichtsherkenning, giftige chatbots) leiden tot reputatieschade die veel hoger is dan de investeringen die nodig zijn voor preventieve naleving van de regelgeving.

De AI-wet fungeert dus als collectieve verzekering tegen het risico van een instorting van het vertrouwen in het systeem. In gereguleerde sectoren waar veel op het spel staat - gezondheidszorg, justitie, financiën, veiligheid - leidt het ontbreken van een robuust regelgevingskader niet tot ongebreidelde innovatie, maar tot institutionele terughoudendheid. Ziekenhuizen, banken en overheden zullen technologieën alleen op grote schaal invoeren als ze gecertificeerd en controleerbaar zijn. Het Europese regelgevingskader staat de toepassing van AI in deze sectoren niet in de weg, maar is er juist een voorwaarde voor.

C. Operationele aanbevelingen

Voorstel 3 Het "Trustworthy AI"-label omzetten in een Europese ISO-norm, onderhandeld als technische norm in internationale organen (ISO, ITU). Mobiliseer de Europese economische diplomatie om deze standaard op te leggen als voorwaarde in vrijhandelsovereenkomsten.

Voorstel 4 Creëer een one-stop compliance shop voor KMO's, met een budget van 500 miljoen over vijf jaar (d.w.z. 100 miljoen euro per jaar).

Dit bedrag vertegenwoordigt ongeveer 0,5% van de totale GenAI4EU-begroting (700 miljoen euro volgens de Commissie, 2024-2025).[10]), maar dan uitsluitend bedoeld om het mkb te helpen naleving van de regelgeving te bereiken. Ter vergelijking: het EIC Accelerator-programma wijst tot 2,5 miljoen euro per start-up toe voor technologische innovatie; de one-stop shop zou het mogelijk maken om ongeveer 200 KMO's per jaar te ondersteunen met subsidies van 500.000 euro, voor audits, certificering, opleiding van personeel en aanpassing van systemen. Het doel is niet alleen om naleving te vergemakkelijken, maar om een Europese AI-audit en certificeringsindustrie op te bouwen - een industrie die vervolgens kan worden geëxporteerd naar rechtsgebieden die vergelijkbare kaders aannemen.

Voorstel 5 Een agressieve "normendiplomatie" starten, waarbij de toegang tot de Europese AI-markt (voor niet-Europese bedrijven) afhankelijk wordt gemaakt van wederkerigheidsclausules op het gebied van regelgeving. Deze strategie - die al met succes wordt toegepast voor milieunormen - zou de internationale verspreiding van Europese normen versnellen.

IV. DE "DERDE WEG": SELF-FULFILLING PROPHECY OF STRATEGISCHE IMPASSE?

A. De klassieke klacht: de illusie van een geloofwaardig alternatief

De officiële retoriek van de Europese Unie presenteert haar AI-strategie als een "derde weg" tussen Amerikaans surveillancekapitalisme en Chinees digitaal autoritarisme. Deze formulering spreekt Europese politieke kringen aan omdat het een positie van objectieve zwakte - de afwezigheid van technologische kampioenen - omzet in een onderscheidende ethische houding. Strategisch analisten worden echter steeds sceptischer.

Critici komen tot dezelfde diagnose: deze "derde weg" loopt het risico niet meer te zijn dan een "ethisch museum" - een gebied van onschuldige deugdzaamheid, dat normen produceert zonder ze te kunnen handhaven, principes zonder de capaciteit om ze te projecteren. Geconfronteerd met enorme Amerikaanse investeringen (de privésector heeft 67 miljard dollar geïnvesteerd in 2023) en Chinees strategisch management (een nationaal AI-plan ter waarde van 150 miljard dollar over tien jaar), lijkt Europa veroordeeld tot een rol van moreel commentator op transformaties waar het geen controle over heeft.

B. Strategisch tegenlezen: de opkomst van een vertrouwensmarkt

1. De onderschatte omvang van de vraag naar regelgeving

Eurobarometer 2024 laat zien dat 73% van de Europese burgers het gebruik van ongereguleerde AI-systemen afwijst[11] op gevoelige gebieden (gezondheid, justitie, werkgelegenheid). Dit cijfer drukt niet alleen een abstracte culturele voorkeur uit, maar ook een echte economische beperking: in liberale democratieën kan geen enkele technologie op grote schaal worden toegepast zonder sociale acceptatie. Maar deze beperking is niet beperkt tot Europa. De herhaalde schandalen in de Verenigde Staten - van de racistische gezichtsherkenning van Rekognition (Amazon) tot de gevaarlijke hallucinaties van medische assistenten - zorgen voor een groeiende vraag naar regulering, ook bij de technologische elites.

Meer structureel zijn de meest dynamische economische sectoren met de hoogste toegevoegde waarde - precisiegezondheidszorg, algoritmische financiën, voorspellende juridische systemen - precies die sectoren waar de behoefte aan naleving van de regelgeving het grootst is. Op deze gebieden is het concurrentievoordeel niet gebaseerd op ruwe rekenkracht of de omvang van datasets, maar op het vermogen om systemen te produceren die kunnen worden gecontroleerd, verklaard en gecertificeerd. En deze eigenschappen komen precies overeen met de prioriteiten van het Europese onderzoek van de afgelopen vijftien jaar - van verklaarbaarheid (XAI) tot formele certificering, via zuinige AI.

2. Het voordeel van de 'tweede beweger': leren van de mislukkingen van anderen

In de strategische theorie wordt een klassiek onderscheid gemaakt tussen de voordelen van de "first mover" (marktaandeel veroveren, standaarden bepalen) en die van de "second mover" (de fouten van de pionier observeren, processen optimaliseren). Op het gebied van AI neemt Europa structureel deze positie van tweede beweger in - niet door een strategische keuze, maar door een objectieve achterstand. In plaats van deze situatie te betreuren, is de strategie om ervan te profiteren.

De massale inzet van AI-systemen in de Verenigde Staten en China heeft een empirische hoeveelheid mislukkingen opgeleverd waar Europa van kan leren: structurele discriminerende vooroordelen, autoritaire driften, kwetsbaarheden op het gebied van veiligheid, versnelde veroudering van vaardigheden, machtsconcentratie. Europese AI-oplossingen - juist omdat ze al in de ontwerpfase rekening houden met ethische, veiligheids- en verklaarbaarheidsbeperkingen - vermijden een aantal van deze valkuilen. Dit kwalitatieve verschil vertaalt zich in tastbare concurrentievoordelen: in Europa gecertificeerde medische AI-systemen dringen door in markten (Japan, Singapore, Canada) waar ongereguleerde Amerikaanse oplossingen op regelgevingsbarrières stuiten.

3. Soevereiniteit door interoperabiliteit: open standaarden versus ommuurde tuinen

Het dominante hedendaagse AI-model is gebaseerd op gesloten propriëtaire ecosystemen (iOS/Android, AWS/Azure/GCP, GPT/Claude/Gemini), wat enorme lock-in-effecten genereert. Deze architectuur leidt tot een vorm van geopolitieke afhankelijkheid: als je het ecosysteem van een speler overneemt, accepteer je ook de jurisdictie van het land van herkomst en het risico dat de toegang eenzijdig wordt afgesneden.

Juist omdat Europa geen dominant ecosysteem beheerst, heeft het een objectief belang bij het bevorderen van open standaarden en interoperabiliteitsprotocollen. Deze strategie krijgt steeds meer steun van regeringen die een exclusieve afhankelijkheid van Chinees-Amerikaanse technologieën willen vermijden. De strategische partnerschappen die Europa aangaat met middelgrote mogendheden (ASEAN, Afrikaanse Unie, Latijns-Amerika) zijn niet gebaseerd op het leveren van funderingsmodellen - een gebied waarop Europa niet kan concurreren - maar op de overdracht van regelgevende en technische capaciteiten waarmee deze landen hun eigen soevereine ecosystemen kunnen opbouwen.

C. Operationele aanbevelingen

Stelling 6 Start een onderzoeksprogramma voor 3 miljard over vijf jaar (d.w.z. 600 miljoen euro per jaar) specifiek gewijd aan verklaarbare en controleerbare AI.

Dit bedrag vertegenwoordigt een 40-voudige toename van de huidige Europese inspanning voor AI-transparantie en -betrouwbaarheid. Horizon Europe heeft namelijk € 112 miljoen uitgetrokken voor AI en kwantum in 2024, waarvan slechts € 15 miljoen voor transparantie en betrouwbaarheid (Europese Commissie, 2024). Het programma van 600 miljoen euro per jaar zou het mogelijk maken om wat vandaag een regelgevende beperking lijkt, om te zetten in een ontwrichtend technologisch voordeel: de ontwikkeling van architecturen die van nature traceerbaarheid, interpreteerbaarheid en formele certificering mogelijk maken. Ter vergelijking: deze investering is nog steeds minder dan de jaarlijkse GenAI4EU-begroting (700 miljoen euro), maar richt zich op een technologisch segment waarin Europa kan streven naar wereldwijde uitmuntendheid in plaats van rechtstreeks te concurreren met de Amerikaanse foundationmodellen.

Stelling 7 Een strategie van partnerschappen met het Zuiden opbouwen, niet volgens het model van ontwikkelingshulp, maar als een alliantie van wederzijdse belangen. Europa biedt zijn deskundigheid op het gebied van regelgeving en gecertificeerde technologieën; zijn partners bieden snelgroeiende markten en diplomatieke steun voor de overname van Europese normen in internationale fora.

V. STRATEGISCHE AFHANKELIJKHEDEN: DE ACHILLESHIEL DIE EEN MOBILISERENDE NOODSITUATIE IS GEWORDEN

A. De brutale feiten: anatomie van een systeemkwetsbaarheid

Het verslag van de Europese Rekenkamer (2024) stelt een eenduidige diagnose: de digitale infrastructuur van Europa is op drie belangrijke gebieden kritisch afhankelijk van niet-Europese spelers. Ten eerste cloud computing: in Europa is 70% aan opslag- en rekencapaciteit beschikbaar.[12] die in Europa worden gebruikt, komen van drie Amerikaanse leveranciers (AWS, Microsoft Azure, Google Cloud Platform). Ten tweede, halfgeleiders: 90% van de wereldproductie van geavanceerde chips (kleiner dan 7 nanometer) is geconcentreerd in Taiwan en Zuid-Korea. Ten derde, basismodellen: het hele Europese generatieve AI-ecosysteem is afhankelijk van modellen die zijn ontwikkeld door OpenAI, Anthropic, Google en Meta.

Deze drievoudige afhankelijkheid is niet alleen een kwestie van economische kwetsbaarheid - het is een geopolitiek risico van de hoogste orde. De halfgeleidercrisis van 2021, die werd veroorzaakt door logistieke verstoringen in verband met COVID-19, verlamde de Europese auto-industrie achttien maanden lang, waardoor 110 miljard euro aan toegevoegde waarde verloren ging. Een militair conflict in de Straat van Taiwan, een eenzijdig besluit van Washington om de toegang tot AI-technologieën te verbieden omwille van de nationale veiligheid of een grootschalige cyberaanval op Amerikaanse datacenters zou nog ernstigere systemische gevolgen hebben.

De Franse Rekenkamer wijst er in haar rapport over de nationale AI-strategie (2025) op dat "technologische afhankelijkheid ook normatieve afhankelijkheid genereert: systemen die zijn ontworpen volgens niet-Europese juridische logica's bevatten vooroordelen en prioriteiten die tegen de Europese waarden ingaan". Deze observatie wijst op een dimensie die vaak over het hoofd wordt gezien: naast materiële kwetsbaarheid holt technologische afhankelijkheid het vermogen van Europa uit om soeverein zijn eigen beschavingsprioriteiten te bepalen.

B. De window of opportunity: beperkingen omzetten in mobilisatie

1. Het geopolitieke ontwaken na Oekraïne: van retoriek naar investering

De Russische invasie van Oekraïne in februari 2022 veroorzaakte een strategische schok die, in technologische termen, vergelijkbaar was met die van de Spoetnik voor de Verenigde Staten in 1957. Deze schok onthulde op brute wijze de kwetsbaarheid van de Europese bevoorradingsketens en de illusie van vreedzame onderlinge afhankelijkheid. Deze schok heeft geleid tot een aanzienlijke heroriëntatie van de begroting: het budget voor het EuroHPC-programma (supercomputer) is aanzienlijk verhoogd; het Gaia-X-project voor de soevereine wolk, dat in 2021 op sterven na dood was, is nieuw leven ingeblazen met substantiële industriële toezeggingen.

Belangrijker is dat de European Chips Act (2023) 43 miljard euro zal vrijmaken.[13] om Europa's afhankelijkheid van halfgeleiders te verminderen, met als doel de wereldproductie te verhogen van 10% naar 20% tegen 2030. Het initiatief InvestAIaangekondigd in februari 2025 tijdens de top in Parijs, betekent een belangrijke kwalitatieve doorbraak: 200 miljard euro mobiliseren[14] voor AIwaarvan 20 miljard specifiek bestemd voor 4-5 gigafabrieken[15] AI elk uitgerust met 100.000 chips van de laatste generatie, oftewel vier keer de capaciteit van de huidige infrastructuren.

De voorzitter van de Commissie, Ursula von der Leyen, vergeleek dit project met een "CERN voor AIHet doel is om een open infrastructuur te creëren die alle Europese wetenschappers en bedrijven - niet alleen de giganten - toegang geeft tot de middelen die ze nodig hebben om baanbrekende modellen te ontwikkelen.

Budgettaire context Volgens het gecoördineerde AI-plan (2021) was het doel om het volgende te bereiken 20 miljard euro per jaar van gecombineerde investeringen (publiek en privaat) tussen nu en 2030. Tot de lancering van InvestAI investeerde de Commissie ongeveer 1 miljard euro per jaar via Horizon Europe en het programma Digitaal Europa. Uit schattingen van de OESO-Commissie (2023) blijkt dat de EU al ongeveer 25,7 miljard euro aan jaarlijkse investeringen[16] in 2023, waarmee de doelstelling voor 2030 met zeven jaar wordt overschreden. InvestAI wil deze inspanning de komende vijf jaar met een factor 10 vermenigvuldigen.

De Europese economische geschiedenis laat zien dat grote technologische sprongen vaak het resultaat zijn van eerdere vernederingen. Airbus is ontstaan uit het besef in de jaren 1960 dat totale afhankelijkheid van Boeing een onaanvaardbare kwetsbaarheid was. Vijftig jaar en 1000 miljard euro aan publieke en private investeringen later heeft Airbus 50% van de wereldwijde burgerluchtvaartmarkt in handen. Dit precedent toont aan dat een Europese industriële strategie voor de lange termijn, met voldoende middelen en politieke steun, wereldkampioenen kan voortbrengen - op voorwaarde dat we tijdshorizonten accepteren die onverenigbaar zijn met verkiezingscycli.

2. Differentiatie van technologische weddenschappen: selectieve soevereiniteit

De natuurlijke verleiding, in het licht van vastgestelde afhankelijkheden, is om te streven naar totale zelfvoorziening - een ambitie die even illusoir als ineffectief is. Geen enkele economie, zelfs niet de Chinese of Amerikaanse, beheerst de volledige technologische waardeketen. De relevante strategie is er een van "selectieve soevereiniteit": het identificeren van drie of vier kritieke technologische segmenten waarin Europa redelijkerwijs kan streven naar mondiale uitmuntendheid, en het accepteren van afhankelijkheid op de andere gebieden door deze te beheren door leveranciers te diversifiëren.

Drie technologische mogelijkheden lijken bijzonder veelbelovend. Ten eerste, zuinige AI en edge computing: in het licht van de energiecrisis en de klimaatbeperkingen wordt het vermogen om krachtige modellen te trainen en in te zetten met beperkte computermiddelen een belangrijk concurrentievoordeel. Europees onderzoek op dit gebied (met name het PRAIRIE-instituut in Parijs en het ELLIS-netwerk) loopt wereldwijd voorop. Ten tweede, kwantumcomputing: de technologische wedloop is nog steeds gaande en Europa beschikt over aanzienlijke wetenschappelijke troeven (40% van de wereldpublicaties). Ten derde, gespecialiseerde halfgeleiders voor AI: in plaats van te proberen Taiwan in te halen op het gebied van algemene chips, kan Europa streven naar uitmuntendheid op het gebied van specifieke architecturen (neuromorfisch computergebruik, processors voor verklaarbare AI).

3. Strategische allianties: diversificatie om afhankelijkheid te verminderen

Het verminderen van de afhankelijkheid houdt niet alleen verplaatsing in, maar ook geografische diversificatie van partners. Het is in het belang van Europa om technologische allianties aan te gaan met middelgrote mogendheden die net als Europa bezorgd zijn over soevereiniteit: Japan (halfgeleiders, robotica), Zuid-Korea (elektronica), Israël (cyberbeveiliging) en Canada (ethische AI). Deze partnerschappen stellen ons in staat om O&O-kosten te bundelen, toegang te krijgen tot complementaire vaardigheden en onze bilaterale afhankelijkheid van de Verenigde Staten of China te verminderen.

Het CERN-model (European Organisation for Nuclear Research) biedt een institutioneel precedent: een collectief gefinancierde infrastructuur voor fundamenteel onderzoek, die meerdere decennia meegaat en enorme economische spin-offs heeft gegenereerd (het web zelf is uitgevonden bij CERN). De InvestAI, expliciet vergeleken met een "CERN voor AI".Het doel is om een gedeelde, open en collaboratieve infrastructuur te creëren die het hele Europese ecosysteem - onderzoekers, start-ups, KMO's en grote bedrijven - toegang geeft tot de computermiddelen die ze nodig hebben om baanbrekende AI-modellen te ontwikkelen.

C. Operationele aanbevelingen

Voorstel 8 Identificeer formeel drie technologieën die cruciaal zijn voor Europese AI-soevereiniteit (bijv. kwantumcomputing, zuinige AI, neuromorfe halfgeleiders) en y 70% van overheidsinvesteringen in O&O IA concentreren.

Rechtvaardiging Het gecoördineerde plan mikt op 20 miljard euro per jaar aan gecombineerde investeringen tussen nu en 2030, waarvan ongeveer 7 miljard euro uit Europese overheidsbronnen (Commissie + lidstaten). Door 70% van deze publieke middelen (d.w.z. ongeveer 5 miljard euro per jaar) te concentreren op 3 tot 4 kritieke technologieën kan voldoende kritische massa worden bereikt om te streven naar wereldwijde uitmuntendheid in deze segmenten, in plaats van de middelen te versnipperen over het hele technologische spectrum. Deze strategische focus breekt met de huidige versnippering van middelen en is geïnspireerd op het Japanse model van sectorconcentratie.

Voorstel 9 Onderhandelen over bilaterale technologiepartnerschappen met Japan en Zuid-Korea, expliciet gericht op het verminderen van de wederzijdse afhankelijkheid van de VS en China. Deze partnerschappen moeten clausules over technologieoverdracht en gezamenlijke ontwikkeling bevatten, niet alleen handelsovereenkomsten.

Voorstel 10 : Het initiatief consolideren InvestAI als een permanente infrastructuur van Europese AI-soevereiniteit, gebaseerd op het CERN-model.

InvestAI mobiliseert al 200 miljard euro (50 miljard euro van de EU-overheid + 150 miljard euro van de privésector via European AI Champions), waaronder 20 miljard euro specifiek voor 4-5 gigafabrieken. Dit initiatief moet een permanente structuur worden - een "Europese AI-infrastructuurmaatschappij" - waarin de lidstaten, de EIB en industriële partners samenwerken. Haar missie: het bouwen en exploiteren van de strategische computerinfrastructuren en datasets die nodig zijn voor Europese soevereiniteit, en deze tegelijkertijd beschikbaar stellen aan het onderzoeksecosysteem en start-ups. Het bestuursmodel moet geïnspireerd zijn op CERN (jaarlijkse begroting van 1,3 miljard euro, gefinancierd door 23 lidstaten in de afgelopen 70 jaar): collectieve financiering, horizon van meerdere decennia, open toegang voor de hele Europese wetenschappelijke en industriële gemeenschap.

VI. CONCLUSIE - DE DWINGENDE NOODZAAK TOT HANDHAVING

Samenvatting: van beperking naar voordeel

Deze nota heeft aangetoond dat de vier structurele "zwakheden" van de Europese strategie - afwezigheid van kampioenen, complexiteit van de regelgeving, dubbelzinnigheid van de derde weg, technologische afhankelijkheid - het resultaat zijn van een verkeerde diagnose. Het zijn alleen handicaps in relatie tot een model van technologische macht - Amerikaanse oligopolistische concentratie - waarvan de economische, sociale en democratische duurzaamheid steeds meer wordt betwist.

Het Europese gedistribueerde ecosysteem genereert systeemveerkracht om schokken op te vangen. In plaats van innovatie te verlammen, bouwt de AI-wet aan een infrastructuur van vertrouwen die een duurzaam concurrentievoordeel kan worden, via het "Brussels Effect". De "derde weg" komt overeen met een groeiende wereldwijde vraag naar technologieën die voldoen aan democratische normen. Tot slot hebben strategische afhankelijkheden een ongekende budgettaire en politieke mobilisatie op gang gebracht - geïllustreerd door InvestAI en zijn 200 miljard euro - waardoor technologische sprongen in niches met een hoge toegevoegde waarde mogelijk worden.

Ethiek is geen externe rem op innovatie, maar een infrastructuur voor concurrentievermogen. In sectoren met een hoge toegevoegde waarde, zoals gezondheidszorg, financiën, justitie en veiligheid, is het vermogen om systemen te produceren die kunnen worden gecontroleerd, uitgelegd en gecertificeerd een conditio sine qua non voor toepassing. En deze eigenschappen zijn precies waar het Europese onderzoek zich de afgelopen vijftien jaar op heeft gericht.

Het fatale risico: besluiteloosheid

Het gevaar is niet het Europese model zelf, maar ons collectieve onvermogen om het volledig te omarmen. Al twintig jaar schommelt de digitale strategie van Europa tussen twee tegenstrijdige verleidingen: het Amerikaanse model nabootsen ("eenhoorns creëren") en zijn eigen verschil bevestigen ("ethiek eerst"), zonder ooit echt te kiezen. Deze strategische besluiteloosheid levert het slechtste van twee werelden op: noch de financiële slagkracht van de VS, noch de consistentie van normen die nodig is om het Europese model te projecteren.

De keuze is niet tussen anderen kopiëren of onze eigen weg gaan - dat is een vals dilemma. Wat dringend nodig is, is de overstap van een regelgevend kader, dat nu is vastgelegd in de AI-wet, naar gecoördineerde industriële actie. Dit houdt drie breuken in. Ten eerste, massale overheidsinvesteringen in strategische infrastructuren accepteren - InvestAI is hier een goed voorbeeld van - en aannemen dat technologische soevereiniteit een prijs heeft, zij het minder dan de kosten van afhankelijkheid. Ten tweede, strategische discipline opleggen: middelen concentreren op drie of vier technologische weddenschappen (70% aan publieke R&D), in plaats van budgetten te verspreiden over het hele spectrum. Ten derde, bouw een agressieve normendiplomatie op, waarbij de AI-wet wordt omgevormd tot een wapen van commerciële verovering in plaats van een zelf toegebrachte handicap.

De schijnbare spanning oplossen: open standaarden en geconcentreerde soevereiniteit

Deze strategie kan paradoxaal lijken: aan de ene kant het bevorderen van interoperabiliteit en open standaarden (voorstel 7); aan de andere kant het massaal concentreren van investeringen op een paar kritieke technologieën (voorstellen 8-10). Maar in werkelijkheid, deze twee assen zijn eerder complementair dan tegenstrijdig.

Open standaarden en interoperabiliteit zijn ons geopolitieke aanbod Dit is wat Europa de rest van de wereld te bieden heeft om de Chinees-Amerikaanse ommuurde tuin te vermijden. Dit is ons comparatief voordeel in technologische diplomatie. Door open protocollen, interoperabele architecturen en gedeelde datasets te promoten, positioneert Europa zichzelf als een geloofwaardig alternatief voor alle spelers - overheden, bedrijven, onderzoekers - die exclusieve afhankelijkheid van propriëtaire Amerikaanse of Chinese ecosystemen willen vermijden.

Omgekeerd is de concentratie van investeringen in 3-4 kritieke technologieën een kwestie van selectieve soevereiniteit. Identificeer de segmenten waar afhankelijkheid strategisch onaanvaardbaar zou zijn (kwantumcomputing, gespecialiseerde halfgeleiders, zuinige AI, verklaarbare AI) en bouw daar echte autonomie op. Het is geen kwestie van totale zelfvoorziening - een dure en ineffectieve utopie - maar van het beheersen van de technologieën die ons vermogen bepalen om onze eigen spelregels te bepalen.

De sleutel is dat deze soevereine technologieën zelf onze eigen normen voor openheid moeten respecteren.. Met andere woorden : soevereiniteit in capaciteiten, openheid in protocollen. ASML, ons paradigmatische voorbeeld, is een perfecte illustratie van deze synthese: technologisch monopolie (soevereiniteit) in een open, internationaal ecosysteem (interoperabiliteit). Op dezelfde manier wil InvestAI Europese gigafabrieken oprichten (soevereiniteit op het gebied van computers) en tegelijkertijd open toegang garanderen tot het hele wetenschappelijke en industriële ecosysteem (open standaarden).

Deze dialectiek tussen strategische concentratie en systemische openheid is geen tegenstelling, maar onze unieke waardepropositie: de wereld een alternatief bieden voor de dominante gesloten modellen, terwijl we onze autonomie in kritieke segmenten garanderen. Het is precies deze synthese die Europa's "derde weg" kan veranderen van een retorische aspiratie in een geopolitieke realiteit.

De uitdaging van de beschaving: historische verantwoordelijkheid

Naast economische concurrentie werpt Europa's AI-strategie een fundamentele vraag op in de politieke filosofie: kan een technologisch geavanceerde samenleving de verworvenheden van het liberale constitutionalisme - de rechtsstaat, scheiding der machten, bescherming van minderheden, individuele autonomie - duurzaam behouden? Of impliceert technologische vooruitgang noodzakelijkerwijs, zoals sommige autoritaire theoretici beweren, een verzwakking van democratische beperkingen in naam van de efficiëntie?

Alleen Europa moet empirisch bewijzen dat de eerste optie haalbaar is. Noch de Verenigde Staten - waar AI-regulering grotendeels wordt overgelaten aan zelfregulering door bedrijven - noch China - waar AI expliciet sociale controledoelstellingen dient - kunnen deze synthese tussen technologische innovatie en fundamentele rechten belichamen. Deze verantwoordelijkheid vloeit rechtstreeks voort uit de Europese geschiedenis: het was in Europa dat individuele vrijheden (habeas corpus, vrijheid van meningsuiting) en de industriële revolutie tegelijkertijd werden uitgevonden. Het was in Europa dat in de twintigste eeuw de gok van democratische regulering van economische macht werd genomen. Het was in Europa dat de instellingen van het liberale constitutionalisme de totalitaire catastrofes overleefden.

Deze historische legitimiteit geeft aanleiding tot een strategische verplichting: aantonen dat ethiek en innovatie niet tegenover elkaar staan, maar elkaar wederzijds versterken. Europa's falen op het gebied van AI zou niet alleen een economische nederlaag zijn - het zou een signaal zijn van de onmogelijkheid van een technologische moderniteit die de mensenrechten respecteert en daarmee autoritaire theorieën over de onverenigbaarheid van democratie en technologische efficiëntie valideren.

De laatste vraag is dus geen technische, maar een politieke. Heeft de Europese Unie de collectieve wil om deze potentiële troeven om te zetten in echte macht? Heeft zij de strategische discipline om de komende twintig jaar koers te houden, ongeacht electorale veranderingen en spanningen tussen lidstaten? Kan ze de verleiding weerstaan om zich naar binnen te keren om de gemeenschappelijke infrastructuur op te bouwen die essentieel is voor continentale soevereiniteit?

Dit zijn geen kwesties voor toekomstgerichte analyse - ze vragen om onmiddellijke politieke beslissingen. De tijd van strategisch denken is voorbij. Nu is het tijd voor uitvoering. De geschiedenis zal Europa niet beoordelen op de kwaliteit van zijn principes, maar op zijn vermogen om deze te belichamen in duurzame technologische instellingen. Onze generatie draagt de verantwoordelijkheid voor dit oordeel.

BIBLIOGRAFIE

Europese Commissie (2025). Een Europese benadering van kunstmatige intelligentie. Directoraat-generaal Communicatienetwerken, -inhoud en -technologieën. https://digital-strategy.ec.europa.eu/fr/policies/european-approach-artificial-intelligence

Europese Commissie (2024-2025). Actieplan voor een AI-continent. https://france.representation.ec.europa.eu/informations/intelligence-artificielle-la-commission-propose-un-nouveau-plan-daction-pour-renforcer-son-2025-04-09_fr

Europese Commissie (2025). GenAI4EU: Financieringsmogelijkheden om Generative AI "made in Europe" te stimuleren. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/genai4eu

Europese Commissie (2024). Nieuwe Horizon Europe-financiering stimuleert Europees onderzoek naar AI en Quantumtechnologieën. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/news/new-horizon-europe-funding-boosts-european-research-ai-and-quantum-technologies

Europese Commissie (2025). EU lanceert InvestAI-initiatief om 200 miljard euro aan investeringen in kunstmatige intelligentie te mobiliseren. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/news/eu-launches-investai-initiative-mobilise-eu200-billion-investment-artificial-intelligence

Europese Rekenkamer (2024). Speciaal verslag over kunstmatige intelligentie in de EU. https://www.eca.europa.eu/fr/publications/sr-2024-08

Franse Rekenkamer (2025). De nationale strategie voor kunstmatige intelligentie: successen consolideren. https://www.ccomptes.fr/fr/publications/la-strategie-nationale-pour-lintelligence-artificielle-consolider-les-succes-de-la

IAPP - Internationale vereniging van privacyprofessionals (2024). AI Governance and Regulatory Confidence-enquête.

Evaluatie van het internetbeleid (2025). "Brussels Effect of Experimentalisme? Understanding EU AI Regulation." Tijdschrift voor Europees overheidsbeleid14(2). https://policyreview.info/articles/analysis/brussels-effect-or-experimentalism

OESO (2025). Voortgang bij de uitvoering van het EU-coördinatieplan inzake kunstmatige intelligentie (deel 1): Acties van de lidstaten. https://www.oecd.org/en/publications/progress-in-implementing-the-european-union-coordinated-plan-on-artificial-intelligence-volume-1_533c355d-en.html

OESO & Europese Commissie (2025). Investeringen in kunstmatige intelligentie beter meten. https://oecd.ai/en/wonk/measuring-ai-investment-new-oecd-ec-methodology

[1] Bradford, A. (2020), Het effect van Brussel: hoe de Europese Unie de wereld regeertOxford University Press.

[2] Acemoglu, D. en Johnson, S. (2023), Macht en vooruitgang: onze duizenden jaren durende strijd om technologie en welvaartPublieke zaken.

[3] Europese Rekenkamer (2024), Speciaal verslag over kunstmatige intelligentie in de EULuxemburg. https://www.eca.europa.eu/fr/publications/sr-2024-08

[4] Europese Commissie (2024-2025), Actieplan voor een AI-continent. https://france.representation.ec.europa.eu/informations/intelligence-artificielle-la-commission-propose-un-nouveau-plan-daction-pour-renforcer-son-2025-04-09_fr

[5] Europese Commissie (2025), Een Europese benadering van kunstmatige intelligentie. https://digital-strategy.ec.europa.eu/fr/policies/european-approach-artificial-intelligence

[6] OESO (2024), AI-principes van de OESO: Van ambitie naar actieOECD Digital Economy Papers. https://www.oecd.org/digital/artificial-intelligence/

[7] Internet Policy Review (2025), "Brussels Effect of Experimentalism? Tijdschrift voor Europees overheidsbeleidvol. 14, nr. 2. https://doaj.org/article/c45f5940910c487dab59787b2a907062

[8] IAPP (2024), AI Governance and Regulatory Confidence-enquête.

[9] Openbare financiële gegevens van Meta/Facebook, maart-juli 2018.

[10] Europese Commissie (2025), GenAI4EU: Financieringsmogelijkheden. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/genai4eu

[11] Eurobarometer 2024, gegevens van de Europese Commissie.

[12] IT voor bedrijven, "Digitale soevereiniteit: cloud, AI-agenten en afhankelijkheden". https://www.itforbusiness.fr/souverainete-numerique-cloud-agents-ia-et-dependances-99757

[13] Europese chipswet (2023), Europese Commissie.

[14] Europese Commissie (2025), EU lanceert InvestAI-initiatief. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/news/eu-launches-investai-initiative-mobilise-eu200-billion-investment-artificial-intelligence

[15] Europese Commissie (2025), aankondiging InvestAI, top in Parijs.

[16] OESO (2025), Vooruitgang bij de uitvoering van het gecoördineerde plan van de Europese Unie inzake kunstmatige intelligentie. https://www.oecd.org/en/publications/progress-in-implementing-the-european-union-coordinated-plan-on-artificial-intelligence-volume-1_533c355d-en.html

The post Une stratégie pour l’IA de l’UE : transformer les contraintes en avantages compétitifs ! appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Kernboodschap: abortus is geen mening, het is een recht. De ECLJ en zijn bondgenoten willen de vrijheden van vrouwen beperken in naam van de religieuze moraal. Toch steunen de wetenschap, de Europese wetgeving en de meerderheid van de burgers abortus als een fundamenteel recht. De echte vraag is niet "pro-life" of "pro-choice", maar: willen we een Europa waar vrouwen vrij zijn om over hun lichaam te beslissen? Of een Europa waar religieuze lobby's hun dogma's aan iedereen opleggen? Laten we actie ondernemen om het Europees burgerinitiatief (ECI) "Mijn stem, mijn keuze" werkelijkheid te laten worden!

De argumenten van AEPL

a) Het Europees burgerinitiatief "Mijn stem, mijn keuze": een beweging voor vrouwenautonomie

L'Europees burgerinitiatief (ECI) "Mijn stem, mijn keuzegeregistreerd in april 2024, is een historische beweging die wordt aangevoerd door meer dan 300 feministische en mensenrechtenorganisaties in heel Europa. Haar doel: de toegang tot veilige, legale en toegankelijke abortus in alle EU-lidstaten garanderen. De ECI verzamelde meer dan een miljoen geldige handtekeningen, ruim boven de drempel die nodig is om door de Europese Commissie te worden onderzocht.

Dit initiatief is een antwoord op de flagrante ongelijkheden in de toegang tot abortus in Europa. In sommige landen, zoals Polen en Malta, dwingen wettelijke beperkingen duizenden vrouwen hun toevlucht te nemen tot clandestiene abortussen of naar het buitenland te reizen, vaak in precaire en dure omstandigheden. "Mijn stem, mijn keuze" roept de EU op om een mechanisme voor financiële ondersteuning opzetten vrouwen toegang te geven tot veilige abortussen, in overeenstemming met de nationale wetgeving, en om abortus tot een grondrecht makenbeschermd door de Europese instellingen.

De organisatoren, waaronderSloveens Instituut op 8 maartbenadrukken het belang van een mondiale aanpak Deze omvatten seksuele voorlichting, gratis toegang tot anticonceptie en een sterk sociaal beleid om het gebruik van abortus te verminderen. Hun boodschap is duidelijk: over de lichamelijke autonomie van vrouwen valt niet te onderhandelen. Het antwoord van de Europese Commissie wordt verwacht tegen 2 maart 2026.

b) De vrijheidsvernietigende activiteiten van het ECLJ: wie zijn deze ultraconservatieven?

Le Europees Centrum voor Recht en Rechtvaardigheid (ECLJ) is een niet-gouvernementele organisatie, opgericht in 1998 en aangesloten bij deAmerikaans Centrum voor Recht en Rechtvaardigheid (ACLJ)een Amerikaanse conservatieve evangelische juridische lobby. Geleid door Grégor Puppinck en Jay Alan Sekulow (de voormalige advocaat van Donald Trump), presenteert het ECLJ zich als een verdediger van "mensenrechten" en "menselijke waardigheid", maar zijn agenda is duidelijk anti-abortus, anti-homohuwelijk en anti-euthanasie.

Wat je moet weten

• Grégor Puppinck Frans advocaat, directeur-generaal van het ECLJ, bekend om zijn[1] voor zijn standpunt tegen abortus, PMA voor homoseksuele paren en "gendertheorie". Hij verdedigt een visie naturalist en christen van de wet, in tegenstelling tot moreel relativisme.
• Jay Alan Sekulow Amerikaanse advocaat, oprichter van de ACLJ, nauw verbonden met[2] conservatieve evangelische kringen. Hij is voor het Amerikaanse Hooggerechtshof verschenen om religieuze zaken te verdedigen.
• Financiering : De ECLJ wordt voornamelijk gefinancierd door de ACLJ, die miljoenen dollars inzamelt bij Amerikaanse evangelische donoren. In 2019 droeg de ACLJ meer dan 1 miljoen dollar bij aan de ECLJ.

Hun anti-abortus lobby

De ECLJ voert een agressieve campagne tegen abortus in Europa, organiseert conferenties, publiceert rapporten en verschijnt voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). Hun strategie is gebaseerd op :

• Manipuleren van getuigenissen Tijdens een conferentie in het Europees Parlement in oktober 2025 nodigde de ECLJ vrouwen uit om te praten over hun "lijden na de abortus", waarbij een IFOP-onderzoek uit 2020 werd aangehaald waaruit bleek dat 92 % van de vrouwen zegt dat abortus sporen nalaat waarmee moeilijk te leven valt. Deze studie is echter betwist door de wetenschappelijke gemeenschap vanwege het gebrek aan methodologische nauwkeurigheid.
• Geboortebevorderend beleid promoten ECLJ: ECLJ prijst het beleid van Hongarije en Italië, waar financiële hulp wordt verleend aan gezinnen, maar is niet van mening dat dit beleid voldoende effectief is. zonder de autonomie van vrouwen te garanderen. Hun doel: Europese financiering voor pro-IVG programma's afschaffen en deze fondsen door te sluizen naar "alternatieven voor abortus".
• Beïnvloeding van leden van het Europees Parlement Op hun conferentie steunden acht leden van het Europees Parlement (waaronder leden van de EPP en ECR) hun standpunten, waarmee ze hun betrokkenheid bij de zaak lieten zien. vermogen om instellingen te beïnvloeden.

Misleidende en gevaarlijke retoriek

Het ECLJ beschrijft abortus als een "ideologische val" en een "handeling die altijd traumatisch is". En toch, gegevens van de WHO en de American Academy of Pediatrics laten zien dat de meerderheid van de vrouwen een hulp na een abortus, vooral wanneer de beslissing vrij en begeleid is. Hun retoriek is gericht op vrouwen zich schuldig laten voelen en hun rechten beperkenonder het mom van "het leven beschermen".

c) Abortus, een door de Europese Unie erkend grondrecht

L'Vrijwillige zwangerschapsonderbreking is een grondrechtbeschermd door de Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en Europese jurisprudentie.

Rechtsgrondslagen

1. Menselijke waardigheid (Artikel 1) Het recht op lichamelijke autonomie is een pijler van waardigheid. Net zoals het dwingen van een vrouw om abortus te plegen als ze dat niet wil, is het dwingen van een vrouw om een ongewenste zwangerschap voort te zetten een schending van haar menselijke waardigheid. schending van zijn lichamelijke en geestelijke integriteit.
2. Recht op lichamelijke en geestelijke integriteit (Artikel 3) : Abortus beschermt vrouwen tegen de risico's van ongewenste zwangerschap of clandestiene abortus.
3. Respect voor privacy (artikel 7) : De beslissing om een abortus te ondergaan is een intieme beslissing. De Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) bij verschillende gelegenheden bevestigd dat toegang tot abortus een essentiële beschermd recht (vonnis Tysiącz tegen Polen, 2007).
4. Gendergelijkheid (artikel 23) Het weigeren van abortus verergert de ongelijkheid door de autonomie van vrouwen te beperken.
5. Non-discriminatie (Artikel 21) Beperkingen op abortus discrimineren vrouwen in precaire situaties die niet over de middelen beschikken om naar het buitenland te reizen.
6. Recht op gezondheid (Artikel 35) : De WHO beschouwt abortus als een essentiële gezondheidsdienst. Landen waar abortus legaal is, hebben lager moedersterftecijfer.

Internationale erkenning

• La CEDAW (Verdrag inzake de uitbanning van discriminatie van vrouwen) moedigt regeringen aan om de toegang tot abortus te garanderen.
• L'WHO wijst erop dat legalisering van abortus de moedersterfte vermindert met 70 %.

Conclusie Abortus is geen "voorrecht", maar een "recht". fundamenteel mensenrechtbeschermd door Europese en internationale wetgeving.

d) Tegenargumenten voor de ideeën van het ECLJ: wetenschappelijke en juridische realiteit

Het ECLJ gebruikt Emotionele en bevooroordeelde argumenten om abortus in diskrediet te brengen. Dit is waarom hun stellingen ongegrond :

1. "Abortus is altijd traumatisch".

• Werkelijkheid Ernstige studies (WHO, Sociale Wetenschap & Geneeskunde2018) laten zien dat opluchting komt vaker voor dan spijt. Lijden na een abortus wordt vaak in verband gebracht met de sociaal stigmaniet de handeling zelf.
• Methodologische vertekening De studies die het ECLJ aanhaalt (net als de IFOP-studie) zijn niet-representatief en georiënteerd. Een meta-analyse uit 2018 concludeert dat vrouwen die een abortus ondergaan geen geen groter risico op geestelijke gezondheidsproblemen dan degenen die een ongewenste zwangerschap uitdragen.

2. "Abortus ontkent de rechten van het ongeboren kind".

• Juridische realiteit Internationaal recht (EVRM, Verdrag van New York) de rechtspersoonlijkheid van de foetus vóór de geboorte niet erkent. Het Europese Hof herinnerde eraan dat de autonomie van vrouwen komt op de eerste plaats (A, B en C tegen Ierland, 2010).
• Geleidelijke aanpak De Europese wetgeving (Frankrijk, België, Duitsland) erkent de groeiende rechten van de foetus. zonder die van vrouwen te ontkennen.

3. "Pro-choice bewegingen bagatelliseren het lijden van vrouwen".

• Werkelijkheid De pro-choice beweging de complexiteit niet ontkennen abortus, maar verdedig het recht van een vrouw op een veilige en veilige abortus. beslissen zonder stigma. Landen waar abortus legaal is en ondersteund wordt (Nederland, Zweden) hebben minder complicaties en minder spijt dan die waar het beperkt is.

4. "We moeten alternatieven voor abortus financieren".

• Werkelijkheid Beleidsmaatregelen ter ondersteuning van het gezin (uitkeringen, ouderschapsverlof, enz.) zijn een belangrijke bron van steun voor gezinnen. noodzakelijk maar onvoldoende. In Polen, waar abortus zeer beperkt is, blijft het aantal illegale abortussen hoog.
• Methodologische vertekening Het terugdringen van het gebruik van abortus is gebaseerd op drie pijlers: a) seksuele voorlichting, b) toegang tot anticonceptie en c) een sterk sociaal beleid. (huisvesting, werk, kinderopvang).

5. "Overheidsgeld mag abortus niet financieren".

• Werkelijkheid De EU kan niet één beleid opleggen, maar moet wel het volgende garanderen toegang tot zorg. Europese fondsen financieren wereldwijde reproductieve gezondheiddie het aantal abortussen verminderen.

Conclusie De argumenten van het EHvJ zijn gebaseerd op selectieve gegevens, bevooroordeelde juridische interpretaties en een moralistische kijk op de wereld. seksualiteit. Hun doel: vrouwenrechten beperken onder het mom van "het leven beschermen".

e) De beslissing om een abortus te ondergaan is aan vrouwen, niet aan geestelijken of partners

Lichamelijke autonomie is een onvervreemdbaar recht. Dit is waarom de beslissing om een abortus te laten plegen de jouwe zou moeten zijn alleen voor zwangere vrouwen :

1. Lichamelijke autonomie: een fundamenteel principe

• Internationale wetgeving De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (Artikel 3) beschermt lichamelijke integriteit en persoonlijke vrijheid. Zwangerschap vereist grote fysieke, psychologische en sociale veranderingen naar de vrouw.
• Exclusieve aansprakelijkheid De risico's (complicaties, moedersterfte) en gevolgen (mentale belasting, ouderlijke verantwoordelijkheid) wegen zwaar op de gezondheid van de moeder. alleen op vrouwen.

2. De rol van mannen: ondersteuning, geen besluitvorming

• Mannen kunnen hun mening uitenmaar kan niet beslissen de plaats van vrouwen.
• Voorbeeld In Frankrijk erkende de sluierwet (1975) dat "geen enkele vrouw zomaar haar toevlucht kan nemen tot abortus", maar dat verbieden verergert lijden.

3. Kritiek op religieuze inmenging

• Bijbelse vooroordelen De heilige teksten (Bijbel, Koran) werden in verschillende talen geschreven. patriarchale contexten. Het Oude Testament behandelt abortus bijvoorbeeld niet vanuit het oogpunt van de toestemming of het recht van de vrouw, maar eerder als een beschadiging van het eigendom van de man.
• Historische controle Religieuze instellingen hebben vaak gediend om controle over de seksualiteit van vrouwenhun vrijheid beperken in naam van een opgelegde moraal.

4. Gelijkheid en sociale rechtvaardigheid

• Toenemende ongelijkheid Het verbieden van abortus benadeelt arme vrouwen die het zich niet kunnen veroorloven om naar het buitenland te reizen.
• Voorbeeld In de Verenigde Staten, na de annulering van Roe v. WadeIn beperkende staten zijn illegale abortussen toegenomen.

Conclusie De beslissing om een abortus te ondergaan is een kwestie van waardigheid, vrijheid en rechtvaardigheid. Vrouwen moeten kunnen kiezen zonder religieuze of mannelijke inmenging.

f) Religieuze dogma's: oncontroleerbare hypotheses, geen universele waarheden

De argumenten van het EHvJ zijn gebaseerd op religieuze dogma'sdie onbewezen aannamesgeen wetenschappelijke feiten.

1. Dogma's: uitspraken die niet kunnen worden gefalsificeerd

• Gebrek aan empirisch bewijs Geen enkel bewijs bevestigt het bestaan van een god of een goddelijke openbaring. Gelovigen beroepen zich op "geloof", dat deze overtuigingen tot de kern van hun geloof maakt. buiten het bereik van de rede.
• Bewijslast In de logica is het aan de persoon die het bestaan van God beweert om het te bewijzen (Het scheermes van Ockham).

2. Heilige teksten: menselijke werken, geen goddelijke woorden

• Historische achtergrond De Bijbel en de Koran zijn geschreven door mensen, in verschillende culturen. patriarchale en slavenmaatschappijen. Hun wetten weerspiegelen normen van hun tijdgeen universele moraal.
• Feitelijke fouten Deze teksten bevatten beschrijvingen van de wereld nu weerlegd door de wetenschap (platte aarde, creationisme).

3. Scheiding van kerk en staat: een noodzaak voor vreedzaam samenleven

• Neutraliteit van de staat In een pluralistische samenleving, het opleggen van religieuze dogma's voor iedereen onrechtvaardig is. De scheiding van staat en kerk garandeert dat wetten gebaseerd zijn op rede en democratisch debatniet op twijfelachtige openbaringen.
• Principe : Door de scheiding van staat en kerk kan iedereen volgens zijn eigen overtuigingen leven. zonder ze aan anderen op te leggen.

Conclusie Religieuze dogma's zijn culturele gebouwenHet zijn geen universele waarheden. Ze zouden niet de wetten van een seculiere samenleving moeten dicteren.

g) Tolerantie in twee richtingen: leken censureren het ECLJ niet

In tegenstelling tot het EHvJ, dat streeft naar uw religieuze waarden opleggen aan alle verdedigers van secularisme roepen niet op tot een verbod op christelijke dogma's. Ze vragen gewoon dat :

• Religieuze overtuigingen blijven in de privésfeer.
• Wetten moeten gebaseerd zijn op universele principes (mensenrechten, gelijkheid, wetenschap), niet op dogma's.

Voorbeeld Niemand houdt de ECLJ tegen om haar overtuigingen te onderwijzen, maar niemand houdt de ECLJ tegen om haar overtuigingen te onderwijzen, maar niemand houdt de ECLJ tegen om haar overtuigingen te onderwijzen. opleggen deze overtuigingen aan degenen die ze niet delen.

Conclusie De werkelijke tolerantie is accepteren dat iedereen volgens zijn eigen overtuigingen moet leven, zonder die aan anderen op te leggen.

Samenvatting van de argumenten van AEPL

Daarom moet abortus een grondrecht blijven in de Europese Unie:

1. "Mijn stem, mijn keuze Een historisch Europees burgerinitiatief, gesteund door 300 organisaties, om de toegang tot abortus te garanderen veilig, legaal en gefinancierd in de hele EU. Meer dan een miljoen handtekeningen hebben de Europese Commissie gedwongen om voor maart 2026 een beslissing te nemen.
2. De ECLJ, een gevaarlijke anti-abortuslobby Deze groep wordt gefinancierd door Amerikaanse evangelische donoren en gebruikt bevooroordeelde getuigenissenen niet-wetenschappelijke studiesen een beïnvloedingsstrategie met Europarlementariërs om abortus te beperken. Hun doel: overheidsfinanciering voor abortus afschaffen en een dwingend geboortebeleid opleggen.
3. Abortus, een door de EU beschermd recht Het Handvest van de grondrechten van de EU erkent abortus als een recht dat gekoppeld is aan het recht op leven. waardigheid, l'lichamelijke autonomiede privacyen de gezondheid. Het EVRM en de WHO bevestigen dat Legalisering van abortus redt levens.
4. De argumenten van het EHvJ zijn ongegrond :

• Valse : Van abortus wordt gezegd dat het "altijd traumatisch" is. Werkelijkheid De meerderheid van de vrouwen ervaart verlichting (WHO, 2021).
• Valse Abortus "ontkent de rechten van de foetus". Werkelijkheid Het internationaal recht beschermt in de eerste plaats de autonomie van vrouwen (EVRM, 2010).
• Valse Het enige dat zou voldoen is "gezinsondersteunend beleid". Werkelijkheid Zonder seksuele voorlichting en toegang tot anticonceptie mislukt dit beleid (bijv. Polen).

5. De beslissing ligt bij de vrouwen, niet bij de geestelijken Lichamelijke autonomie is een mensenrecht. Religieuze teksten geschreven in patriarchale samenlevingen, kan de wetten niet dicteren van een seculier Europa.
6. Religieuze dogma's zijn geen wetenschappelijke waarheden Ze zijn gebaseerd op oncontroleerbare hypothesen. Een democratische samenleving moet haar wetten baseren op rede, geen geloof.
7. Tolerantie werkt twee kanten op Secularisten roepen niet op om de overtuigingen van het ECLJ te verbieden, maar ze weigeren toe te staan dat ze worden gebruikt als voorwendsel voor hun eigen religieuze overtuigingen. zijn bindend voor alle.

Guy T'hooft, voormalig voorzitter van de AEPL

[1] https://genethique.org/author/gregor-puppinck
[2] Le monde diplomatique, "Évangéliques en France, chronique d'un essor politique", december 2024.

The post Plaidoyer pour la liberté fondamentale d’avorter (Contre les idées liberticides de l’ECLJ) appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Ik ben hier op verzoek van deEuropese Vrijdenkersvereniging [AEPL] als eenexpert in hulp bij huisvestingen als voorzitter van de vereniging Logement Solidariteit.

Solidarité Logement is een vereniging zonder winstoogmerk die in 2009 is opgericht naar Belgisch recht. Haar doel is het voorzien in huisvesting voor twee doelgroepen die nauw aansluiten bij de huidige problematiek :

• de jongeren van 16 tot 25 jaar die een moeilijke overgang naar onafhankelijkheid doormaken, vaak met verbroken familiebanden, kwetsbaar en zonder middelen; en
• de geïsoleerde vrouwenDeze vrouwen, met of zonder kinderen, zijn nog onzekerder en kwetsbaarder wanneer ze het slachtoffer zijn geworden van fysiek en psychologisch geweld.

De echte specificiteit van onze vereniging is letterlijk huisvesting creëren voor deze begunstigden. In dit verband wil ik even uitweiden om te zeggen hoezeer ik het eens ben met de heer Gonçalvez, die sprak zonder het eerste panel en die aandrong op renovatie van het bestaande huizenbestand, dat ongezond en/of onbewoond is, in plaats van nieuwbouw. In de 15 jaar van ons bestaan hebben we meer dan 50 wooneenheden gecreëerd voor ongeveer 200 begunstigden per jaar. Zodra de wooneenheden beschikbaar zijn, werken we samen met gespecialiseerde verenigingen om onze begunstigden te ondersteunen. De begunstigden worden geselecteerd op basis van ethische criteria en totale neutraliteit.

Aangezien onze vereniging alleen actief is in België, heb ik informatie verzameld uit een aantal bronnen om de interventie van vandaag op het niveau van de Europese Unie te plaatsen. Een van deze bronnen is een document dat vorig jaar door de Europese Commissie werd uitgegeven.

Dit zijn :

Sociale huisvesting en verder.

Een operationele toolkit voor het gebruik van EU-fondsen voor investeringen in sociale huisvesting en aanverwante diensten".

Dit document, gepubliceerd onder auspiciën van Nicolas Schmit, toenmalig Europees Commissaris voor Werkgelegenheid en Sociale Rechten, is zeer uitgebreid en benadrukt de volgende punten het belang van diensten in verband met de sociale huisvestingsdynamiek. Hij maakt een zeer nuttige opmerking voor het debat van vandaag. Het kan als volgt worden samengevat:

• De huizenprijzen in de Europese Unie stegen tussen 2010 en 2023 met 48%,
• De huurinkomsten bedroegen 23%,
• In 2022 besteedde 8,7% van de bevolking van de Unie 40% (of meer) van hun inkomen aan huisvesting,
• Tegelijkertijd hebben inflatie en stijgende rentetarieven een aanzienlijke invloed gehad op huren en hypotheken,
• Onbetaalbare huisvesting heeft op zijn beurt een impact op sociale inclusie en deelname aan onderwijs en de arbeidsmarkt.

Hoewel de hoofdverantwoordelijkheid voor het investeringsbeleid in betaalbare sociale huisvesting bij de lidstaten ligt, is het niet minder waar dat het beleid en de financieringsinstrumenten van de EU een aanzienlijke impact hebben op het ecosysteem van de huisvesting in het algemeen en de sociale huisvesting in het bijzonder.

Het document beschrijft een reeks maatregelen ter bevordering van sociale en betaalbare huisvesting voor de periode 2021-2027. Het geeft een overzicht van alle EU-fondsen die beschikbaar zijn om investeringen in sociale huisvesting en aanverwante diensten in deze periode te ondersteunen. We kunnen zeker niet zeggen dat de Unie het onderwerp licht opvat Tussen het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Fonds voor Asiel, Migratie en Integratie zijn niet minder dan 9 plannen en programma's direct of indirect relevant voor de kwesties waar wij ons mee bezighouden. Deze fondsen en programma's worden allemaal gefinancierd uit de EU-begroting, maar ze verschillen in de manier waarop ze worden beheerd. Er zijn drie soorten beheer:

• Rechtstreeks beheer: EU-financiering wordt rechtstreeks beheerd door de Europese Commissie,
• gedeeld beheer: de Commissie en de nationale autoriteiten beheren gezamenlijk de financiering; en tot slot
• indirect beheer: de financiering wordt beheerd door partnerorganisaties of andere autoriteiten binnen of buiten de EU.

Ten tweede analyseert dit document in detail niet minder dan 19 projecten en acties die zijn uitgevoerd als onderdeel van het programma 2014-2020, waarvan sommige nog steeds worden uitgevoerd of uitgebreid. Wat onze aandacht heeft getrokken, is dat deze projecten langs twee assen zijn ingedeeld:

• benadering gebaseerd op geografische locatieDe focus ligt meer op het territoriale aspect;
• de persoonsgerichte benadering: de focus wordt gelegd op één doelgroep heel specifiek.

Onze ervaring ter plaatse toont aan dat de twee belangrijkste factoren voor het succes van onze actie - afgezien natuurlijk van het creëren van huisvesting - zijn :

• bewust richten op a goed gedefinieerde doelgroep. Met onveiligheid overal en van alle soorten, is het noodzakelijk dat we binnen het bereik van ons bedrijfsdoel blijven.
• steun voor begunstigden totdat ze volledig zelfvoorzienend zijn, verleend door gespecialiseerde verenigingen in hetzelfde publiek van begunstigden (jongeren in moeilijkheden, vrouwen, alleenstaanden, migranten, MENA, enz.) Commissaris Brunner noemde dit al eerder, maar het is belangrijk om steeds opnieuw te herhalen dat sociale huisvesting niet stopt bij de baksteen.

Om dit te illustreren, neem ik een van de 19 projecten die hierboven zijn genoemd. Dit is een project bij Antwerpen in 2017-2019. Het gaat om de gezamenlijke huisvesting van jonge niet-begeleide vluchtelingen, met name van degenen die volwassen worden (17-22 jaar) en hun woning kwijtraken die hun als minderjarige was toegewezen. Deze operatie was een groot succes (75 co-housing eenheden tegen een gemiddelde huur van 250 euro voor een periode van 1 tot 3 jaar) omdat - onder andere - :

• Het project ging verder dan louter huisvesting: co-housing met Vlaamse jongeren uit Antwerpen, onderwijs en taalcursussen, sociale netwerken, psychologische begeleiding en toegang tot werk;
• het werd gesteund door een aantal erkende lokale verenigingen die actief zijn in de bovengenoemde empowermentsectoren.

Wij zijn van mening dat dit project als voorbeeld voor de toekomst kan dienen, omdat het alle succesfactoren combineert.

Ik wil graag duidelijk maken dat onze vereniging niet betrokken was bij dit project.

Bij wijze van conclusie, en misschien had ik mijn toespraak daar moeten beginnen, als we allemaal gelijk zijn voor de wet (ik herinner u aan het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens), geldt dat duidelijk niet voor huisvesting. Laten we allemaal samenwerken om deze ongelijkheid te verminderen.

Bedankt voor uw aandacht,

Didier Giblet

Voorzitter van Solidarité Logement

Huisvestingsexpert voor AEPL

The post Logement dans l’UE : Stratégies pour les personnes, les familles et les jeunes générations appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Elk jaar keurt de Commissie haar werkprogramma goed, waarin de nieuwe beleidslijnen en wetgevingsinitiatieven staan die zij in de loop van het jaar zal voorstellen aan de wetgevende en begrotingsautoriteit, het Europees Parlement en de Raad. Dit werkprogramma laat zien hoe de politieke richtsnoeren en taakomschrijvingen die voorzitter von der Leyen aan elk lid van de Commissie heeft gestuurd, in het eerste jaar zullen worden uitgevoerd.

Dit programma, dat op 11 februari 2025 wordt goedgekeurd, wordt vervolgens voorgelegd aan de plenaire vergadering van het Europees Parlement en aan de Raad Algemene Zaken. Op basis van dit werkprogramma en de prioriteiten van de andere instellingen stellen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie een gezamenlijke verklaring op over de wetgevingsprioriteiten van de Europese Unie (EU) voor 2025 en gezamenlijke conclusies over deze prioriteiten.

Dit jaar zal de Commissie zich richten op :

1. Duurzame welvaart en concurrentievermogen;
2. Versterking van defensie en veiligheid ;
3. Mensen ondersteunen en onze samenlevingen en ons sociale model versterken;
4. Behoud van onze levenskwaliteit;
5. De democratie beschermen en onze waarden verdedigen;
6. Gebruik haar macht en partnerschappen over de hele wereld;
7. Onze vakbond voorbereiden op de toekomst.

Het werkprogramma is het resultaat van nauwe samenwerking tussen het Europees Parlement, de lidstaten en de Raad en adviesorganen van de EU (Comités van de Regio's en het Economisch en Sociaal Comité). Het onderzoekt de gebieden waarop de Commissie nieuwe initiatieven zal presenteren, hangende voorstellen zal intrekken en bestaande EU-wetgeving zal herzien.

Het programma van dit jaar is sterk gericht op vereenvoudiging. De Commissie wil de EU-regels vereenvoudigen, de uitvoering ervan vergemakkelijken en de administratieve lasten verminderen. Het werkprogramma gaat vergezeld van een mededeling met doelstellingen en instrumenten om de regeldruk te verlichten en snelle en aanzienlijke verbeteringen tot stand te brengen voor burgers en bedrijven, met name kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's).

De Commissie presenteert drie reeksen omnibusvoorstellen ter vereenvoudiging van verschillende wetgevingsbesluiten, evenals een recordaantal initiatieven met een sterk vereenvoudigingsaspect. De eerstgenoemde voorstellen zullen bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstelling om de administratieve lasten met ten minste 25 % en voor het mkb met ten minste 35 % te verminderen. Ze omvatten ook een jaarplan voor kwaliteitsbeoordelingen en evaluaties om de continuïteit van de vereenvoudigings- en lastenverlagingsoperatie te garanderen.

De volgende twee omnibusvoorstellen richten zich op het vereenvoudigen van investeringen, en het derde op het vereenvoudigen van de wettelijke rapportagevereisten voor kleine en middelgrote ondernemingen en het afschaffen van het papieren formaat.

Er zal een pakket vereenvoudigingsmaatregelen worden voorgesteld voor het GLB, het gemeenschappelijk landbouwbeleid.

In het werkprogramma van de Commissie worden 51 nieuwe beleidsinitiatieven en 18 wetgevingsvoorstellen voorgesteld, waarvan er 11 een belangrijke vereenvoudigingsdimensie hebben. Een voorraad van 123 eerdere voorstellen moet nog door het Parlement en de Raad worden onderzocht, maar 41 voorstellen zijn ingetrokken omdat ze achterhaald zijn of geen vooruitzicht op goedkeuring hebben.

De belangrijkste prioriteiten van het werkprogramma zijn als volgt:

1. Zorgen voor duurzame welvaart en concurrentievermogen

Deze doelstelling omvat een aantal initiatieven en wetgevingsvoorstellen, die hieronder worden genoemd.

Het competitiviteitskompas De voorgestelde maatregelen zijn bedoeld om de structurele problemen aan te pakken die het Europese concurrentievermogen belemmeren: een onstabiele mondiale omgeving die wordt gekenmerkt door oneerlijke concurrentie, fragiele toeleveringsketens, stijgende energiekosten, tekorten aan arbeidskrachten en vaardigheden en beperkte toegang tot kapitaal.

Een strategie voor de modernisering van de interne markt zullen worden voorgesteld om de grensoverschrijdende levering van goederen en diensten en een eerlijke en effectieve arbeidsmobiliteit te vergemakkelijken.

Het pact voor een propre, dat ook al is voorgesteld, vormt de kern van het project voor ontkoling, duurzaamheid en concurrentievermogen. Het zal bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van het Groene Pact voor Europa. Tegelijkertijd een actieplan om energie betaalbaarder te makenvoor Europa worden voorgesteld. Dit omvat een nieuw kader voor overheidssteun en investeringen in schone energie te stimuleren. Een routekaart zal gericht zijn op een einde maken aan de Russische energie-import. De Commissie zal ook een indicatief nucleair programma voor 2025 en een strategisch plan voor kleine modulaire reactoren (small modular reactors - SMR's) om de versnelde invoering ervan te ondersteunen.

Er is een actieplan gepland voor de chemische industrie, met een gerichte herziening van de toepasselijke regels (REACH-verordening) met het oog op vereenvoudiging.

Er zal een masterplan worden voorgesteld om te komen tot een Spaar- en Beleggingsunie en een interne kapitaalmarkt creëren.

De Commissie zal ook trachten het potentieel van gegevens- en informatietechnologie te benutten om de levenskwaliteit van haar burgers te verbeteren. Kunstmatige intelligentie (AI) en stellen een strategie voor om biotechnologieën. Het zal ook een investeringsplan presenteren voor duurzaam transport inclusief een strategisch kader ter ondersteuning van duurzame brandstofproductie en -distributie.

Wetgeving over digitale netwerken en de ontwikkeling van cloudcomputing zullen ook worden gepresenteerd.

Met de kwantumstrategie regelgeving moet de leidende positie van de wereld in deze kritieke sector worden gehandhaafd, in het bijzonder met de strategie ter versterking van de capaciteit van Europa om onderzoek en ontwikkeling van kwantumtechnologieen er apparaten en systemen op baseren.

Met de Europese Zakelijke Portemonnee Uitwisselingen tussen bedrijven en uitwisselingen met overheidsinstanties moeten nieuwe zakelijke kansen bieden.

Tot slot zal de Commissie ruimtewetgeving om optimaal te profiteren van de voordelen van de ruimte-economie.

2. Veiligheid en defensie versterken

De Europese defensie wordt een dringende kwestie gezien de Russische dreiging om haar aanspraken uit te breiden tot buiten Oekraïne om de brokstukken op te rapen die verloren gingen toen de voormalige Sovjet-Unie uiteenviel.

Dit nieuwe defensiegebied, het onderwerp van de Witboek over de toekomst van de Europese defensie, dat onlangs door de Commissie is gepresenteerd om een brede raadpleging op gang te brengen over de vaststelling van een Europees kader voor defensie-investeringsbehoeften, gaat vergezeld van diverse andere voorstellen op het gebied van veiligheid: een strategie voor de Crisisparaatheid EU een strategie om maatregelen voor te bereiden voor het omgaan met de  bedreigingen voor de volksgezondheid onze afhankelijkheid van externe aanvoer verminderen kritieke medicijnen voor de voorraad van deze geneesmiddelen; voor wapen- en drugshandel bestrijden, verbeteren cyberveiligheid ziekenhuizen ; bescherming van onderzeese kabels telecommunicatie; ...

De Commissie zal ook haar inspanningen voortzetten om uitvoering van het migratie- en asielpactHieronder valt ook de terugkeer van illegale immigranten.

3. Mensen ondersteunen en onze samenlevingen en ons sociaal model versterken

De Commissie zal de sociale gelijkheid blijven versterken, met een nieuw actieplan voor implementatie van de europese vereniging voor sociale rechten ;  Unie van vaardigheden zal tekorten aan vaardigheden en arbeidskrachten aanpakken en ervoor zorgen dat bedrijven toegang hebben tot de geschoolde arbeidskrachten die zij nodig hebben om hun productiviteit en concurrentievermogen te vergroten. Zij zal er ook voor zorgen dat de onderwijs- en opleidingsstelsels over de juiste instrumenten beschikken om Europeanen van alle generaties voor te bereiden op een snel veranderende toekomst, door middel van hoogwaardig, inclusief onderwijs, opleiding en een leven lang leren, en door middel van kwaliteitsbanen garanderen met fatsoenlijke arbeidsomstandigheden, hoge gezondheids- en veiligheidsnormen en collectieve onderhandelingen.

De volgende consument 2025-2030 zal een nieuw actieplan voor consumenten in de interne markt omvatten, dat een evenwichtige aanpak garandeert die consumenten beschermt zonder bedrijven buitensporige administratieve lasten op te leggen.

4. Behoud van onze levenskwaliteit: landbouw, voedselveiligheid, water en natuur

Europa heeft behoefte aan een zekere en betaalbare aanvoer van lokaal voedsel van hoge kwaliteit dat op een sociaal en ecologisch duurzame manier wordt geproduceerd, boeren een eerlijk en toereikend inkomen biedt, het concurrentievermogen van de Europese landbouw op lange termijn garandeert en de natuurlijke omgeving respecteert en beschermt.

Op basis van de resultaten van de strategische dialoog over de toekomst van de landbouw in de EU zal de Commissie het volgende presenteren a visie op landbouw en voedsel om een stabiel kader voor landbouwers en een langetermijnperspectief voor marktdeelnemers te garanderen, waaronder landbouwers, vissers, kleine en middelgrote ondernemingen en andere spelers in de voedselketen.

De oceanen en zeeën spelen een belangrijke rol in de welvaart en veiligheid van Europa, niet in de laatste plaats door hun unieke vermogen om het klimaat te reguleren als grootste koolstofput van de planeet. Het is essentieel om actie te ondernemen om de oceanen te behouden, zowel nu als voor toekomstige generaties. Le pact voor de oceanen creëert één referentiekader voor al het beleid met betrekking tot de oceanen en definieert een mondiale benadering van de oceanen in al hun dimensies.

Duurzaam waterbeheer is een van de grootste uitdagingen voor Europa met het oog op de effecten van klimaatverandering. Overstromingen en droogtes worden de norm, zoals blijkt uit de tragische gebeurtenissen die Europa de afgelopen jaren hebben getroffen. Met betrekking tot de veerkracht in de watersectorDe Commissie stelt een "van bron tot zee"-aanpak voor, waarbij rekening wordt gehouden met de zeer uiteenlopende uitdagingen in de verschillende regio's en sectoren, om ervoor te zorgen dat waterbronnen goed worden beheerd, waterschaarste en verontreiniging worden aangepakt en het concurrentievermogen van de Europese waterindustrie wordt vergroot.

5. Het beschermen van onze democratie en het verdedigen van onze waarden zal een prioriteit zijn.

A "democratisch schild"De Commissie zal doorgaan met het integreren van gelijkheid in al haar beleid, door een aantal nieuwe voorstellen te presenteren. De Commissie zal gelijkheid in al haar beleid blijven integreren door een aantal nieuwe initiatieven te presenteren. nieuwe strategieën op LGBTIQ mensen en de strijd tegen racisme. Een stappenplan voor vrouwenrechten zal, in termen van rechten en beginselen, de voortdurende inzet van de Europese instellingen definiëren.

6. Gebruik je macht en partnerschappen over de hele wereld

Op het externe front blijft de prioriteit werken aan een stabiele en veilige toekomst voor Europa.Oekraïne binnen een uitgebreide Unie een strategie voor de Zwarte Zee en een nieuw pact voor het Middellandse Zeegebied om de regionale samenwerking te versterken en een nieuwe Strategische agenda EU-India.

7. Samen onze doelstellingen bereiken en onze Unie voorbereiden op de toekomst 

De afgelopen vijf jaar is de Unie begonnen aan een ambitieuze transformatie en heeft ze generatiecrises overwonnen, zoals de COVID-19-pandemie en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne en de economische gevolgen daarvan. De EU heeft innovatieve wetgeving aangenomen om de tweeledige overgang te bevorderen en onze veerkracht te versterken. Het is nu essentieel om de priorité à la mise en œuvre et de veiller à ce que l’Union soit prête pour l’avenir, tant sur le plan financier qu’institutionnel, en s’appuyant sur une relation renforcée avec les institutions de l’UE.

La Commission présentera un nouveau budget à long terme de l’UE (cadre financier pluriannuel couvrant 2028 à 2034). Celui-ci sera mieux aligné sur les priorités et les objectifs adoptés, et orienté de manière flexible vers les domaines où l’action de l’UE est la plus nécessaire. Il sera d’un fonctionnement plus simple et plus percutant et fera un meilleur usage du budget européen pour mobiliser davantage de financements nationaux, privés et institutionnels.

Près de 21 ans après la plus grande vague d’élargissement et animés par l’ambition de renforcer l’ Union par un processus d’adhésion fondé sur le mérite, il faudra faire en sorte d’être prêts pour une Union élargie. Grâce aux enseignements tirés des élargissements précédents, l’UE est désormais mieux préparée à être un catalyseur de progrès et à s’approfondir à mesure qu’elle s’élargit. Les réexamens des politiques préalables à l’élargissement permettront d’évaluer plus en détail les conséquences et les incidences de l’élargissement sur toutes les politiques de l’UE, de recenser les lacunes, de préciser les mesures à prendre pour transformer les défis en opportunités et d’étudier les possibilités d’améliorer la gouvernance de l’UE et sa capacité à agir rapidement, en garantissant que les politiques peuvent continuer à produire des résultats efficaces dans une Union élargie.

La Commissie renforcera ses relations avec le Parlement et le Conseil, en assurant la transparence, la responsabilité et une amélioration de la communication et des flux d’information. Tous les commissaires devront être présents au Parlement européen, dialogueront avec les États membres et participeront aux formations du Conseil correspondant à leurs compétences. La Commission proposera  rapidement un nouvel  accord-cadre avec le Parlement européen, tout en renforçant la coopération sur les résolutions du Parlement demandant la présentation de propositions législatives fondées sur l’article 225 du traité sur le fonctionnement de l’Union européenne, et justifiera dûment le recours à l’article 122 dans des circonstances exceptionnelles et urgentes.

L’avis de l’AEPL lors du dialogue avec le Parlement du 18 mars dernier.

Il faut noter que l’AEPL a pu s’exprimer sur les priorités de la Commission dans le cadre du dialogue prévu par l’Art.17  du TFUE. Dans une lettre adressée à la VP du PE chargée de ce dialogue , Mme Antonella Sberna (groupe Conservateurs et réformistes, membre des  Fratelli d’Italia le parti de G.Meloni au pouvoir en Italie),  nos  principales préoccupations actuelles sont la préservation de la démocratie et de l’État de droit, remis en cause par les régimes autocratiques ou d’extrême droite  qui ont le vent en poupe, la mise en place une véritable Europe de la défense et un déploiement maîtrisé de l’Intelligence Artificielle  et des outils d’information.  .

En effet les premiers font  l’objet d’attaques en règle même par les démocraties : les États-Unis d’Amérique en sont un exemple, où le Président semble fasciné par les régimes forts (Victor Orban en HU) voire dictatoriaux, comme la Russie, dont il n’hésite pas à vouloir copier les visées expansionnistes voire impérialistes telles que l’annexion du Groenland, du Canada et du canal de Panama.

Aux E-U d’Amérique, le démantèlement d’une série d’administrations,  soit pour combattre les valeurs de diversité, d’équité et d’inclusion (DEI) que le nouveau Président rejette, ou qu’elles sont budgétivores, ou qu’elles s’opposent aux idées complotistes visant à déconseiller les vaccins,  ou nier le changement climatique, p.ex.  ; l’attaque en règle de certaines universités (Columbia à New York) qui font que les chercheurs américains dans les disciplines concernées par ces valeurs se tournent vers l’Europe ; les insultes et les menaces envers les juges non-nommés par Trump qui se permettent de le juger selon les lois et le condamner, le cas échéant; les tentatives sans cesse répétées de discréditer et d’exclure  les journalistes qui osent rechercher la vérité et vérifier les fausses nouvelles, l’arrosage des électeurs ( même ceux des partis d’extrême droite en Europe, cf. AfD )  avec des montagnes de dollars (Elon Musk)   …. sont hélas ! des pratiques qui ont un écho de plus en plus puissant dans nos États membres.

Il est donc important et urgent que le Parlement européen et la Commission européenne continuent à défendre notre société et nos valeurs européennes en impliquant et en convaincant le plus possible nos concitoyens.

La deuxième priorité exprimée dans cette lettre est de mettre sur pied à marche forcée une véritable défense européenne dotée de tous les moyens nécessaires  (autonomie stratégique, soutien massif à l’Ukraine, renforcer notre base technologique et industrielle, doter l’Europe d’un commandement politique intégré, et d’une coopération permanente structurée) fait enfin l’objet d’avancées concrètes face aux menaces russes qui s’intensifient et au  au mépris de l’administration mercantiliste de Trump, dont le soutien à la défense de l’Europe devient tous les jours plus improbable.

La troisième priorité veut  se donner les moyens de combattre la désinformation et la propagande en défendant notre législation et en forçant son respect dans les domaines de l’Intelligence Artificielle et de l’information. Le réseau Twitter , maintenant X, est un exemple emblématique de ce que voudraient nous imposer la plupart des grands opérateurs américains dans ces domaines se convertissant, toute honte bue, aux dogmes trumpistes du « Make America Great Again », renonçant à tout contrôle des contenus  dangereux des réseaux, en invoquant la liberté d’expression, mais en oubliant la censure de milliers de pages WEB des administrations attaquées par la nouvelle idéologie de Trump.

Bref, l’AEPL appelle le Parlement européen, le Conseil et la Commission à défendre  nos valeurs et notre mode vie européen, avant qu’il ne soit trop tard.

En tenant compte des compétences attribuées au niveau européen européen, considérez-vous que ce programme de travail pourrait être amélioré ? N’hésitez pas à nous en faire part.

Eric Paradis

(paradispauleric@gmail.com)

Administrateur, membre du comité de rédaction

The post Ce que propose la Commission européenne en 2025 (CWP 2025) appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

AEPL heeft met belangstelling kennis genomen van de recente verklaring van COMECE waarin wordt opgeroepen tot de oprichting van een coördinator voor de preventie van antichristelijke haat in Europa.[1].

Dit verzoek, zoals gemeld in de persberichten van COMECE en OIDAC, roept een aantal vragen op binnen onze niet-confessionele vereniging, die we graag met jullie willen delen.

a) De eerste vraag betreft de relevantie van het bestaan zelf van deze functies binnen de Europese instellingen en het verband dat zij hebben met de door artikel 9 van het EVRM gewaarborgde vrijheden. De titel van de functie van mevrouw von Schnurbein[2]is gericht op de bestrijding van antisemitisme in de breedste zin van het woord, en niet om de Joodse religie sensu stricto te verdedigen. Dit lijkt ons heel normaal, aangezien dit antisemitisme nauwelijks verschil maakt tussen gelovigen en ongelovigen wanneer het zich uit.

Wat moslimhaat betreft, zorgt het misbruik van het begrip islamofobie voor ongelukkige verwarring. tussen racisme en het recht om overtuigingen te bekritiseren. Zoals CHARB terecht opmerkte kort voordat hij bij Charlie Hebdo werd vermoord, lopen Pierre of Marie, die zich tot de islam hebben bekeerd, minder risico op discriminatie op het gebied van werk of huisvesting dan Fatima of Karim, die atheïst zijn geworden.

b) A tweede vraag komt uit enkele van de argumenten die werden gebruikt tijdens het Europese gebedsontbijt op 4 december 2024.

Le eerste argument betreft daden van vandalisme en beschadiging van begraafplaatsen of religieuze gebouwen. Deze daden zijn zonder twijfel verwerpelijk. Het is echter niet zeker dat ze allemaal zijn ingegeven door antichristelijke haat. Veel van deze daden kunnen worden verklaard door meer banale motieven. Het lokken van winst of het ongezonde plezier van vernietiging zijn ook krachtige motivaties. We veroordelen ze zonder enig voorbehoud, zij lijken ons de creatie van deze nieuwe functie niet te rechtvaardigen.

Le tweede argument stelt ons voor nog meer problemen. Mevrouw Kruger lijkt de inhoud van bepaalde cursussen te willen aanvechten en beroept zich op het recht op gewetensbezwaren voor toekomstige artsen tijdens hun opleiding. Dit is gewoon onaanvaardbaar. Sommige zwangerschapsafbrekingen worden niet gemotiveerd door de vrije keuze van de vrouw, maar door dwingende medische redenen. Kunnen we ons voorstellen dat patiënten worden geconfronteerd met artsen die niet in staat zijn om hen te helpen omdat ze gewetensbezwaren hadden tijdens hun studie? Als we mevrouw KRUGER volgen, zou er niets meer zijn om te voorkomen dat studenten de evolutietheorie of de gelijkheid tussen mannen en vrouwen verwerpen.

c) Tot slot, AEPL-vragen over de praktische gevolgen die deze nieuwe coördinator zal hebben. Iedereen weet dat er een evenwicht moet worden gevonden tussen het behoud van de vrijheid van meningsuiting en de bestrijding van haatuitingen. Door het begrip vrijheid van gedachte, godsdienst en geweten te segmenteren, door functies te creëren die aan verschillende gemeenschappen worden toegewezen, is het niet zeker dat de Europese instellingen de beste strategie kiezen. Als de bestaande coördinatoren moeten worden aangevuld met een nieuwe ambtenaar om christenen te beschermen, waarom zouden we het daar dan bij laten? Verdienen hindoes, boeddhisten en zelfs ongelovigen - die ook heel vaak het slachtoffer zijn van intolerantie - niet ook adequate bescherming? We kunnen ook niet accepteren dat de strijd tegen haatdragende taal geleidelijk de plaats inneemt van de onderdrukking van godslastering die de secularisatie geleidelijk heeft uitgeroeid.

Als partner van de Dialoog in het kader van Artikel 17 is AEPL een groot voorstander van het bestrijden van intolerantie en haat gemotiveerd door raciale, religieuze of ideologische vijandigheden. We geloven echter niet dat dit doel kan worden bereikt door in silo's te werken. Het is de taak van de EU om, in overeenstemming met de Verdragen, overal en voor iedereen de fundamentele vrijheden te garanderen. Daaronder neemt de vrijheid om een godsdienst te hebben en te belijden, maar ook de vrijheid om er geen te hebben en om op die grond niet te worden gediscrimineerd, een belangrijke plaats in.

Overtuigd dat de dialoog die door artikel 17 tot stand wordt gebracht, inclusief moet zijn en de religieuze en filosofische diversiteit die in Europa bestaat, moet weerspiegelen, Wij geloven niet dat het COMECE-voorstel de beste manier is om dit te bereiken..

We raden echter sterk aan om de volgende richtlijnen toe te passen[3] aangenomen op 24 juni 2013 door de Raad Buitenlandse Zaken, die meer dan tien jaar geleden de verantwoordelijkheid hiervoor bij de lidstaten heeft gelegd. Ambassades[4] van de 27 EU-lidstatenEen gedetailleerde tekst over de bevordering en bescherming van de vrijheid van godsdienst en overtuiging.

Voor de raad van bestuur,

Claude Wachtelear Guy T'hooft

Voormalig voorzitter van AEPL Voorzitter van AEPL

[1] COMECE aan het Europees Parlement: "De tijd is gekomen om een EU-coördinator voor de bestrijding van antichristelijke haat te benoemen" - De Katholieke Kerk in de Europese Unie

[2] EU-coördinator voor de bestrijding van antisemitisme en de bevordering van het joodse leven,

[3] https://www.eeas.europa.eu/sites/default/files/137585.pdf

[4] Zie pagina 11, alinea 47

The post Un nouveau poste de coordinateur « haine antichrétienne » à la Commission Européenne ? appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

De Europese Commissie.

Uiteraard werden in het kader van dit strategische programma de politieke richtsnoeren voor de volgende Europese Commissie, 2024-2029, uiteengezet in de toespraak getiteld "Kiezen voor Europa", waarmee Ursula von der Leyen zich op 18 juli voorstelde aan het Europees Parlement in Straatsburg. Met 401 stemmen voor van de 720, dat wil zeggen 40 meer dan de absolute meerderheid, werd ze met meer gemak verkozen dan in 2019, toen ze slechts een marge van 9 stemmen had. Hoewel de stemming geheim was, kunnen we aannemen dat de volgende leden tegen haar hebben gestemd: Jordan Bardella's Patriotes, Orban's Europa van Soevereine Naties, de 33 niet-ingeschrevenen (uiterst rechts) en radicaal rechts van de conservatieven en hervormers (mevrouw Meloni's ECR), plus Manon Aubry's uiterst linkse The Left. Hieruit kan worden afgeleid dat een aantal Parlementsleden van de huidige meerderheid niet voor haar hebben gestemd, waaronder de sociaaldemocraten (S&D), de centristische Renaissance-fractie en de EVP, haar fractie, met daarbij de meeste groene Parlementsleden.

Ursula von der Leyen's concurrenten, die duidelijk rechtser waren (Kroatische of Griekse premiers), lijkt zij de meest centristische in een context waarin het EP duidelijk rechtser is geworden, zo niet rechtser.

Het heeft toegezegd het onlangs aangenomen pakket "Asiel en Migratie" (dat echter al door verschillende landen in twijfel is getrokken) toe te passen en heeft de "Green Deal" niet opgegeven, met een gebaar ten gunste van de Duitse auto-industrie (niet-vervuilende synthetische brandstof na 2035 voor verbrandingsmotoren).

De Europarlementariërs wilden er zeker van zijn dat de afwijzing van de vertrekkende president geen extra element van instabiliteit zou toevoegen aan de huidige internationale en economische geopolitieke context, die waarschijnlijk nog verergerd zal worden door de Amerikaanse verkiezingen en de aanhoudende oorlogen.

De belangrijkste onderdelen van de richtlijnen zijn als volgt:

1. Een nieuw plan voor duurzame welvaart en concurrentievermogen voor Europa (het voor bedrijven gemakkelijker maken om zaken te doen; impact voor schone industrie; het onderscheidend vermogen en de veerkracht van onze economie verbeteren; de productiviteit stimuleren door de verspreiding van digitale technologieën; onderzoek en innovatie centraal stellen in onze economie; investeringen vertienvoudigen; tekorten aan vaardigheden en arbeidskrachten aanpakken).
2. Een nieuw tijdperk voor Europese defensie en veiligheid (de Europese defensie-unie werkelijkheid laten worden; een EU-strategie voor crisisparaatheid; een veiliger Europa; sterkere gemeenschappelijke grenzen; eerlijke en doortastende maatregelen op het gebied van migratie)
3. Mensen ondersteunen en onze samenlevingen en ons sociaal model versterken (sociale rechtvaardigheid in een moderne economie; de eenheid van onze samenleving herstellen, onze jongeren ondersteunen; een unie van gelijkheid...).
4. Behoud van onze levenskwaliteit (voedselveiligheid, water en natuur, aanpassing aan en voorbereiding op klimaatverandering en solidariteit op dit gebied)
5. Onze democratie beschermen, onze waarden verdedigen (de rechtsstaat versterken; burgers centraal stellen in onze democratie)
6. Europa in de wereld: gebruik maken van onze macht en onze partnerschappen; uitbreiding als geopolitieke noodzaak; een meer strategische benadering van onze buren; een nieuw buitenlands economisch beleid; het multilateralisme aanpassen aan de wereld van vandaag)
7. Samen onze doelen bereiken en onze Unie voorbereiden op de toekomst (een nieuwe begroting die past bij onze ambities; een ambitieus hervormingsprogramma voor Europa; optreden in samenwerking met het Europees Parlement).

De samenstelling van haar college van commissarissen was lastiger dan de vorige keer: mevrouw von der Leyen had namelijk opnieuw gestreefd naar een evenwicht tussen mannen en vrouwen en had de lidstaten daarom gevraagd twee kandidaten voor te dragen - terwijl de huidige commissaris niet werd herbenoemd. Helaas voldeden maar weinig lidstaten aan dit dringende verzoek. Het resulterende college, dat uiteraard kandidaat per kandidaat en vervolgens het hele college door de bevoegde commissies van het Europees Parlement moet worden goedgekeurd, bestaat dus uit 11 vrouwen, waaronder de voorzitter en vier vicevoorzitters, en 16 mannen, waaronder twee vicevoorzitters, d.w.z. 40 %-vrouwen, tegenover de 22 % die door de lidstaten waren voorgesteld. Slechts 6 waren al lid van de commissie, dus 21 zijn nieuwe kandidaten.

Er is ook een politiek gebrek aan evenwicht tussen het gewicht van de fracties die uit de verkiezingen naar voren zijn gekomen en het aantal kandidaat-commissarissen dat tot elke fractie behoort: 12 kandidaat-commissarissen zijn christendemocraten, net als de voorzitter. Het is waar dat de EVP als winnaar uit de verkiezingen kwam, maar er waren slechts 4 S&D'ers, die tweede werden, 5 liberalen van Renew, die nu vijfde staan in de Kamer, 4 onafhankelijken en zelfs de Italiaanse kandidaat van de CRE-fractie van mevrouw Meloni, de 'gematigde' extreemrechtse, die de cohesie- en hervormingsportefeuille, dat wil zeggen de Europese structuurfondsen, zou erven. Het cordon sanitaire is doorbroken! Net als in het EP voor deze fractie.

Al met al wordt de Commissie veel rechtser..

Maar het is duidelijk de inhoud van de portefeuilles die aan hen zijn toegewezen die het belangrijkst is.

Betreffende de ondervoorzitterschappen :

De Estse Kaja Kallas is als eerste vicevoorzitter door de Europese Raad voorgedragen voor de functie van hoge vertegenwoordiger van de EU voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.

De tweede VP, Stéphane Séjourné, een kortstondige Franse minister van Europa en Buitenlandse Zaken in de regering-Attal, is de vervanger op het laatste moment van Thierry Breton, die mevrouw von der Leyen niet langer wilde. Frankrijk, dat zich erbij neerlegde, kreeg een VP in ruil voor het opgeven van zijn vertrekkende commissaris Thierry Breton. Hij is benoemd in de portefeuille Welvaart en Industriestrategie.

Spanje heeft een VP toegewezen gekregen aan Teresa Ribera, tot nu toe nummer 2 in de Spaanse regering, die verantwoordelijk zal zijn voor een eerlijke en concurrerende schone overgang.

Finland krijgt een vicepresident die verantwoordelijk is voor technologische soevereiniteit, veiligheid en democratie.

Roemenië let op mensen, vaardigheden en paraatheid

De 6^th VP is de Italiaanse R. Fitto (die deel uitmaakte van de Italiaanse regering) zal verantwoordelijk zijn voor de zeer rijke portefeuille van cohesie en hervormingen, de op één na grootste toewijzing in de Europese begroting.

Wat de commissarissen betreft, is de eerste om op te merken de commissaris Litouwse A. Kubilius die de leiding krijgt over het zo belangrijke defensie en ruimtevaart. Hij zal moeten coördineren met de Estse vicepresident Kaja Kallas.

Wat Oostenrijk betreft, zal kandidaat Magnus Brunner zich moeten concentreren op het implementeren van de pact op  asiel en migratieDit wordt bemoeilijkt door de uitslag van de recente Oostenrijkse verkiezingen, die sterk in het voordeel uitvielen van extreemrechts, dat vijandig staat tegenover het pact.

De Kroatische commissaris zal de eerste zijn die de leiding krijgt over de nieuwe portefeuille voor Mediterraan. De Deen zal de eerste huisvesting, nieuwe portefeuille en energie. De Hongaarse commissaris heeft de leiding over de gezondheid en welzijn van dieren. Hij staat dicht bij Orban, maar is geen lid van zijn partij.

De Ier wordt verantwoordelijk voor democratie, justitie en de rechtsstaat, een portefeuille die voorheen werd bekleed door de Belgische commissaris Reynders. De Belgische vertegenwoordiger is mevrouw Hadja Lahbib verantwoordelijk voor humanitaire hulp en crises. De Let V. Dombrowski wint zijn derde ambtstermijn de economie en productiviteit.

Het in Luxemburg gevestigde C.Hansen wordt verantwoordelijk voor landbouw en voedsel De Maltezen zullen verantwoordelijk zijn voor cultuur, jeugd en sport, evenals voor gelijke kansen tussen de generaties; de Nederlanders zullen verantwoordelijk zijn voor het klimaat, koolstofneutraliteit en schone groei; de zeer grote van budget, de strijd tegen fraude en administratie keert terug naar Piotr Serafin Zij moet met name het volgende voorbereiden de langetermijnbegrotinghet 7-jarig meerjarig financieel kader; Portugal's mevrouw Albuquerque zal zorgen voor het zeer belangrijke sparen en beleggen financiële diensten Marco Sefkovic uit Slowakije, in zijn vierde termijn, zal de leiding hebben over de handel en economische zekerheid de Sloveense voor uitbreiding en de oostelijke buurlanden, en de Zweedse voor het milieu Het doel is om de ontwikkeling van een duurzame economie, waterbestendigheid en een concurrerende circulaire economie te bevorderen.

We zien dat de "kleine" landen, met name de Baltische staten, extreem grote portefeuilles ontvangen om hen te helpen zich tegen Rusland te verzetten door Oekraïne te steunen. De grote landen, Frankrijk, Spanje en Polen, worden ook goed bediend. Er is sprake van een soort noord-zuid en vooral west-oost herbalancering.

De hoorzittingen met de commissarissen vinden plaats in november. Tijdens de parlementaire zitting van 16 tot 19 december wordt het hele college in stemming gebracht in het Europees Parlement en kan de nieuwe Commissie op 1 december aantreden.^er januari volgend jaar. Eerdere ervaringen laten zien dat het Parlement niet aarzelt om deze of gene kandidaat af te wijzen. Dit kan ook dit jaar het geval zijn met de Italiaanse kandidatuur van de heer Fitto tegenover de extreem-rechtse kandidatuur van mevrouw Meloni.

Voorlopige conclusies

Helaas moeten we vaststellen dat extreem-rechts in alle instellingen toeneemt. Dit komt zeker overeen met de trend in de publieke opinie in de meeste lidstaten, maar we moeten blijven vechten tegen deze extremen voordat het te laat is. Het doel van deze extremen is om het streven naar Europese soevereiniteit te vervangen door het herstel van meerdere nationale soevereiniteiten, door onze grenzen te sluiten en migranten en soms gewoon "de ander" tot zondebok te maken. Ons gemeenschappelijk huis zou dan kunnen instorten en het zou te laat zijn om te beseffen, zoals het Verenigd Koninkrijk pijnlijk heeft gedaan, dat de Europese staten afzonderlijk niet meer veel betekenen op het wereldtoneel en dat we alleen verenigd in staat zullen zijn om onze Europese manier van leven en de waarden van democratie en de rechtsstaat te behouden.

Eric PARADIS

The post Nouveau paysage européen – Partie II appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Tous les cinq ans le paysage européen est renouvelé. Les élections européennes conduisent à un nouveau Parlement. Parallèlement, le Conseil européen, réunissant les chefs d’État ou de gouvernement, procède à l’établissement d’un nouveau programme pour la période suivante,ici 2024-2029, et propose au Parlement une candidature à la présidence de la Commission européenne ainsi que pour la fonction de nouveau représentant pour la politique extérieure commune. La Commission européenne est également largement recomposée. Un nouveau collège, ainsi qu’un nouveau programme de travail, s’articulant sur celui du Conseil européen, sont  présentés au Parlement européen. La première étape pour  cette nouvelle Commission étant bien entendu l’élection d’un nouveau, en l’occurrence une nouvelle, présidente par la plénière du mois qui suit les élections européennes. Cette année, c’est donc le 18 juillet , que  le Parlement européen a élu Mme Ursula von der Leyen après avoir débattu avec elle sur la base de  ses  orientations politiques pour la prochaine Commission européenne 2024–2029 exposées dans un document intitulé  « Le choix de l’Europe ».  Durant l’été, la Présidente reconduite a demandé aux États membres de présenter leurs candidats nationaux pour faire partie de la nouvelle équipe de commissaires. La difficulté de l’exercice  a conduit à un certain retard dans cette communication de candidats et  ce n’est que le 17 septembre que Mme  von der Leyen a pu présenter sa proposition de nouvelle équipe, et de  leur portefeuille respectif.  Il est regrettable que le souhait de la présidente de pouvoir choisir entre un candidat et une candidate n’ait pas pu être satisfait, ce qui malheureusement l’a empêché de  présenter une Commission respectant l’égalité des genres. Il y aura donc moins de femmes que dans la précédente Commission.

En examinant, en premier lieu les résultats des élections au Parlement européen,  puis  les conditions de la réélection dès juillet de sa présidente Mme Metsola  accompagnée de  l’élection des vice-présidents et du reste de l’équipe dirigeante du PE, suivi par  la formation des nouveaux groupes politiques,  et l’attribution des présidences des commissions parlementaires, certaines orientations nouvelles, ainsi que des majorités plus relatives que lors de la précédente législature, nous verrons que certaines politiques, notamment en matière agricole, environnementale, et naturellement d’immigration, seront impactées par cette nouvelle configuration du Parlement.

En second lieu, nous analyserons la nouvelle Commission et surtout  de sa nouvelle architecture avec certains portefeuilles entièrement nouveaux pour s’attaquer aux défis immédiats et du prochain quinquennat, avec l’impératif de s’assurer de l’appui d’une majorité parlementaire favorable encore à la construction européenne. Tous les candidats commissaires seront soumis à des auditions par les commissions parlementaires concernées par les domaines qui leur ont été confiés par la Présidente avant de boucler avec un vote sur l’ensemble du collège.

Le nouveau Conseil européen, essentiellement marqué par la désignation de son  nouveau président, Antonio Costa, ancien premier ministre portugais social-démocrate, sera également examiné en montrant l’évolution des forces en présence et notamment le poids accru de l’extrême droite, reflet des situations gouvernementales nationales.

Le Parlement européen :

Même si le PE reste majoritairement favorable à la construction européenne, les élections ont été marquées par une forte poussée des partis de l’extrême droite majoritairement eurosceptique et en faveur de la souveraineté nationale plutôt qu’européenne. Aussi, les groupes pro-européens( PPE, S&D, les libéraux de Renew Europe et les Verts) devront rechercher entre eux les compromis nécessaires à chaque vote et il faudra parfois faire face à des vents contraires qui pourraient s’opposer à leurs priorités , les affaiblir, voire les dénaturer ou tout simplement empêcher leur mise en œuvre.

Le taux de participation a été très légèrement en hausse et dépasse de peu 50 % (51,5 %).

Le parti populaire européen est le premier gagnant de ces élections avec environ 26 % des voix. 188 députés sur 718 proviennent de partis nationaux membres du PPE : les conservateurs du CDU CSU, dont fait partie Mme von der Leyen, arrivent en premier, suivi par la Pologne (23) et l’Espagne (22).

La poussée de l’extrême droite attendue s’est traduite par l’arrivée dans l’hémicycle d’un total de 187 députés de ce bord, juste un de moins que le PPE, répartis dans les groupes suivants :

– Le groupe des conservateurs et réformateurs européens (CRE) se retrouve avec 78 députés (contre 68 auparavant) , dont les 24 de Fratelli d’Italia, le parti de Mme Meloni au pouvoir en Italie. Ils sont suivis par les 20 députés polonais du PiS de M.Kaczinsky. On peut qualifier le groupe des réformateurs et conservateur (CRE) d’eurosceptique modéré alors que les autres groupes sont nettement plus radicaux.

-Un nouveau groupe a pu être formé sous l’égide de V.Orban : » les Patriotes pour l’Europe »qui rassemble 84 députés notamment les anciens du groupe Identité et démocratie (ID) aujourd’hui dissous, dominé par le Rassemblement national de  Mme.Le Pen (30) qui a placé son président M.Bardella à sa tête. Ce groupe est désormais le 3^th du PE.

-Le parti Alternativ für Deutschland (AfD) a réussi aussi à former avec ses propres 14 députés un nouveau groupe  appelé « Europe des nations souveraines », fort de 25 députés,   devenant le groupe d’extrême droite le plus radical du nouveau PE clairement anti : -européen, immigration, pacte vert, aide à l’Ukraine, avortement, féminisme, LGBTQ, fédéralisme, bref ultraconservateur et affichant une attitude  très amicale envers la Russie.

 Parmi les points communs des programmes d’extrême droite, on relève la promotion des valeurs familiales traditionnelles (contre l’interruption volontaire de grossesse, opposition aux politiques de genre et au mariage homosexuel) en matière de religion et de culture : référence aux racines religieuses (chrétienne, majoritairement) et culturels (invention ou réécriture d’un roman national). On trouve aussi la critique des élites politiques et économiques accusées de trahir le peuple, ce qui conduit à réclamer des réformes institutionnelles pour rapprocher le peuple du pouvoir (référendum populaire). Ils réclament aussi une protection sociale sélective favorisant les nationaux ou excluant carrément les immigrés . Tous veulent à des degrés divers :  renforcer les pouvoirs des États membres au détriment des institutions européennes ; établir une politique plus restrictive en matière de migration et d’asile insistant sur le contrôle des frontières extérieurs mais aussi à l’intérieur de l’espace Schengen ; moins de régulation ; remettre  en cause les objectifs climatiques et soutenir les agriculteurs par une révision de la PAC.

Normalement, comme Mme Meloni, plutôt atlantiste,  le groupe CRE est pour le soutien à l’Ukraine contre l’invasion en russe. Les autres vont d’un soutien modéré à un rejet de cette aide.

Si l’on regarde la gauche, on retrouve le groupe S&D des sociaux-démocrates stable avec 19% des députés( 136 contre 140 avant).

Le centre :Renew Europe (77 députés soit 11% ) et les Verts (53 soit 7%) sont les grands perdants de ces élections, en net recul par rapport à la législature précédente ( respectivement : 102 et 71 députés)

. L’extrême gauche GUE ( 46 députés soit 5% contre 37 avant)  progresse et avec les non-inscrits (33) complètent le tableau.

 Malgré tout, les partis pro-européens rassemblent nettement plus de députés (454) que les groupes de l’extrême droite (187).

Enfin, il faut noter que la présidente sortante, Mme Metsola, a été réélue sans difficulté à son poste. De l’extrême droite seuls 3 CRE ont été élus à l’organe de direction du PE, le Bureau, dont  2 vice-présidents.  Un examen par commission parlementaire montre que peu de présidences et vice-présidences ont été accordées à l’extrême droite, représentée seulement par 4 CRE. Un « cordon sanitaire » a donc été mis en place pour l’Europe des Nations souveraines et on ne retrouve pas de Patriotes.

Le Conseil européen :

Lors de sa réunion du 27 juin le Conseil européen a élu Antonio Costa président du conseil européen (et de la zone Euro) pour la période allant du 1^er décembre 2024 au 31 mai 2027. Il a également adopté la décision proposant au Parlement européen la candidature d’Ursula von der Leyen à la fonction de présidente de la Commission européenne. Concernant les nominations, le Conseil européen a considéré que   la lettone Mme Kaja Kallas est la candidate appropriée pour la fonction de haute représentante de l’union pour les affaires étrangères et la politique de sécurité, sous réserve de l’accord de la présidente élue de la Commission. Enfin il a adopté le programme stratégique de l’Union pour la période 2024-2029.

Composé des chefs d’État ou  de gouvernement, le Conseil reflète évidemment la situation politique des États membres. Deux États  sont dirigés par des chefs de l’extrême droite : Italie (G.Meloni-FdI) et Hongrie (V.Orban-Fidesz).

Mais beaucoup d’autres gouvernements comprennent des représentants de partis d’extrême droite et souvent leur survie dépend de leur soutien. En Slovaquie (R.Fico) est un allié du Parti nationaliste slovaque, d’extrême droite. En Suède, le gouvernement dépend de l’appui des démocrates suédois, le deuxième plus grand parti parlementaire. En Finlande Petteri Orpo de centre droit dépend du parti des Finnois, d’extrême droite.  Au Pays-Bas, Geert Wilders,  dont le parti  d’extrême droite est arrivé en tête des élections législatives nationales, n’a pas réussi à être désigné premier ministre mais Dick Schoof est sous le contrôle d’une coalition partis comprenant celui de G.Wilders et de droite y compris le VVD de Mark Rutte, qui a longtemps représenté les Pays-bas au Conseil européen. En Autriche le FPÖ avec à sa tête Herbert Kickl est aux portes du pouvoir contre les conservateurs représentés par les chancelier actuel (Nehammer) après avoir recueilli 29% des voix. Pour rappel ce parti a été fondé dans les années 1950 par d’anciens SS et autres formations nazis. Kickl a promis que s’il gagnait il gouvernerait en tant que Volkskanzler c’est-à-dire chancelier du peuple un terme utilisé autrefois par Adolf Hitler. Le FPÖ est eurosceptique, anti immigrants, et soutien de la Russie . L’Autriche s’ajouterait ainsi au bloc d’eurosceptiques, amis de la Russie, qui inclut désormais plusieurs pays d’Europe centrale et oriental auquel se joindra probablement la République tchèque après les élections de l’année prochaine.

Reste plusieurs États encore actuellement représentés par des gouvernants se déclarant  pro-européens  mais favorables à  des politiques anti-migrants : Allemagne (Scholz),Belgique( De Croo puis probablement De Wever) ; Danemark( Mette Christensen) ; Espagne( Pedro Sanchez- PSOE) Portugal (Luis Montenegro) ;  Grèce (Mitsotakis)Irlande( S.Harris) Luxembourg (Luc Frieden) ; Pologne (D.Tusk) et France (E.Macron mais avec un gouvernement Barnier sous haute surveillance du Rassemblement National). Les 3 pays baltes première ligne de front face à une Russie- et Bielorussie- menaçants sont surtout occupés à mettre en place des barrières pour se défendre, et bien qu’ayant accueilli et intégrés les réfugiés ukrainiens se rangeraient aussi sur cette ligne, anti-immigrants,  tout comme la Roumanie, la Bulgarie, la Slovénie et la Croatie.

Bref, le Conseil européen vire à droite, et même l’ultra-droite. Et cherche des boucs émissaires…pour l’instant, en suivant leurs électeurs, les immigrants seraient la faute de tous leurs malaises : crise budgétaire et du pouvoir d’achat, dérèglements climatiques, méfaits de la globalisation avec la  perte des repères traditionnels, irruption de l’Intelligence artificielle… Il suffirait de fermer les frontières nationales , supprimer l’espace Schengen, et, en se retrouvant gentiment entre nous, tous les problèmes se résoudraient !

Le Conseil européen  n’a pas de compétences législatives mais prend des décisions très importantes et  recherche l’unanimité.

Les négociations ont par contre été menées en cercle plus restreint, excluant par exemple Mme Meloni.

Par ailleurs, la présidence du Conseil de l’Union[1] ( appelé aussi Conseil des ministres) est tournante et change au 1^erjuillet de chaque année. Elle revenait au deuxième semestre 2024 à la Hongrie et V.Orban ne s’est pas privé d’en profiter dès pour se mettre en valeur en s’invitant chez « les grands de ce monde » sous prétexte d’une « mission de paix » que personne ne lui avait confiée :  Zelensky à Kiev, à qui il a réclamé un cessez-le-feu ;    Poutin, bien sûr, mais aussi Xi Jinping et encore Trump, à sa résidence de Mar a Lago. Depuis Trump ne tarit pas d’éloges sur Orban qu’il considère comme le meilleur chef d’État européen ! Les américains connaissent davantage le nom de  V.Orban que de n’importe quel autre dirigeant européen, grâce à Trump !

Concernant le programme stratégique 2024–2029, le Conseil européen a convenu des priorités qu’il invite le Parlement européen le Conseil et la Commission à mettre en œuvre au cours du prochain cycle institutionnel. Le prochain cadre financier pluriannuel de l’union devra tenir compte de ces priorités de sorte que le budget de l’union européenne soit adapté à l’avenir et que des réponses européennes soient apportées aux défis européens. Le Conseil s’est engagé à travailler sur l’introduction de nouvelles ressources propres. Voici en quelques têtes de chapitre ces priorités :

1. Une Europe libre et démocratique : défendre les valeurs européennes au sein de l’union et rester fidèle à nos valeurs au niveau mondial
2. Une Europe forte et sûre : assurer une action extérieure cohérente et influente ; renforcer notre sécurité et notre défense et protéger nos citoyens ; se préparer à une union élargie et plus forte ; adopter une approche globale en matière de migration et de gestion des frontières
3. Une Europe prospère et compétitive : renforcer notre compétitivité ; assurer le succès de la double transition écologique et numérique ; promouvoir un environnement propice à l’innovation et favorable aux entreprises ;progresser ensemble.

Eric Paradis

Administrateur distingué de l’AEPL

[1] Le conseil des ministres

Le conseil  de l’Union (des ministres) le Traité de Lisbonne instaure un système de double majorité ainsi l’article 16 TUE prévoit que la majorité qualifiée « se définit comme étant égal à 55 % des États soit au moins 16 états représentant 65 % de la population de l’union (soit 292 millions sur 449), étant précisé qu’une minorité de blocage doit inclure au moins quatre membres du conseil faute de quoi la majorité qualifiée est réputé acquise » .Les décisions qui ne sont pas prises sur proposition de la Commission

(PESC) doivent rassembler 72% des États (19).

The post Nouveau paysage européen – Partie I appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Op 9 april deed het Hof uitspraak in een zaak die drie jonge meisjes (of hun wettelijke vertegenwoordigers) hadden aangespannen tegen een omzendbrief van de Vlaamse Gemeenschap die het dragen van religieuze symbolen in de door haar georganiseerde scholen verbiedt. (Verzoekschrift nr. 50681/20 Mikyas e.a./België)

Deze tekst was door de verzoekers aangevochten voor de Belgische rechter, die de zaak aanhangig had gemaakt bij de Rechtbank van eerste aanleg te Tongeren. Op 23 februari 2018 oordeelde de Rechtbank van Eerste Aanleg van Tongeren dat het betrokken verbod onverenigbaar was met artikel 9 van het Verdrag. Het oordeelde dat de bepaling in kwestie uitsluitend was ingevoerd om algemene beleidsredenen in verband met gemeenschapsonderwijs en dat er geen concrete reden of problematische situatie in de betrokken inrichtingen was die de invoering van een dergelijk algemeen verbod rechtvaardigde. Het Hof verklaart het verbod niet van toepassing op verzoekers. De onderwijsautoriteit van de Vlaamse Gemeenschap, GO, ging tegen deze beslissing in beroep en werd op 23 december 2019 in het gelijk gesteld. Naar aanleiding van deze beslissing hebben verzoekers de zaak aanhangig gemaakt bij het EHRM.

Welke lessen kunnen we uit deze zaak leren?

1° Het Hof stelt vast dat het Vlaamse besluit zorgvuldig gemotiveerd is en dat het verbod bedoeld is om bepaalde leerlingen te beschermen tegen de druk die anderen zouden kunnen uitoefenen, zoals benadrukt in een van de overwegingen van het besluit van de Onderwijsraad van het GO:

Dat het recht op vrijheid van godsdienst in het gedrang komt wanneer het dragen van bepaalde religieuze symbolen wordt voorgesteld als een verplichting, waardoor discriminatie ontstaat tussen degenen - ongeacht of zij al dan niet aanhangers zijn van de betrokken godsdienst - die deze symbolen dragen en degenen die dat niet doen, waarbij de leden van de laatste groep als minderwaardig worden beschouwd door degenen van de eerste groep, die onaanvaardbare druk op hen uitoefenen om hen te dwingen toch een religieus symbool te dragen, terwijl een van de basisbeginselen van het educatieve project GO! er juist in bestaat de gelijke waarde van iedereen te aanvaarden.

2° Het Hof herhaalt zijn rechtspraak waarin het erkent dat de nationale rechters over een ruime beoordelingsmarge beschikken om de verhouding tussen godsdienst en staat te bepalen. Het heeft in het verleden meermaals bevestigd dat de door artikel 9 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens gewaarborgde godsdienstvrijheid niet absoluut is en in bepaalde gevallen aan beperkingen kan worden onderworpen,

3° Het Hof verwerpt ook de argumenten van de derde tussenkomende partijen dat de bestreden beslissing de jonge vrouwen zou verhinderen om hun studies op een normale manier verder te zetten. Deze derden baseerden zich op argumenten uit verschillende rapporten van de Verenigde Naties, waaronder die van het Comité van de Verenigde Naties voor de uitbanning van rassendiscriminatie:

"Het Comité vreest dat het besluit van de Vlaamse Gemeenschap om het dragen van religieuze symbolen te verbieden in alle scholen die onder haar bevoegdheid vallen en het besluit van de Franse Gemeenschap om de beslissing hierover over te laten aan individuele scholen, de weg kunnen openen voor discriminatie van leden van bepaalde etnische minderheden".

In dit verband merkt het Hof op dat :

Wat de standpunten van de organen van de Verenigde Naties betreft waarnaar de derde interveniënten verwijzen (zie punten 35 en 36 hierboven), merkt het Hof op dat vele daarvan een zeer ruime draagwijdte hebben, aangezien zij verder gaan dan het loutere verbod op het dragen van symbolen van overtuigingen in het onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap. In elk geval kunnen deze standpunten niet doorslaggevend zijn voor de beoordeling door het Hof van de verenigbaarheid van het bestreden verbod met het Verdrag, waarvan het de naleving verzekert (Humpert e.a./Duitsland [GC], nrs. 59433/18 en drie andere, § 127, 14 december 2023), te meer daar het Hof reeds over een uitgebreide rechtspraak over de betrokken kwestie beschikt (zie de punten 62 tot en met 66 hierboven). Hoe dan ook is niet aangetoond dat het verbod in kwestie is ingegeven door enige vorm van vijandigheid jegens personen met een moslimgeloof.

4° ten slotte stelt het Hof vast dat GO en de Vlaamse Gemeenschap in deze zaak hebben gehandeld in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof en dat er dus geen sprake is van een schending van artikel 9. Het Hof benadrukt vooral dat :

"Het Hof heeft in dit verband reeds geoordeeld dat een aan leerlingen opgelegd verbod op het dragen van religieuze symbolen precies kan beantwoorden aan de noodzaak om elke vorm van uitsluiting en druk te vermijden en tegelijkertijd het pluralisme en de vrijheid van anderen te eerbiedigen. Het Hof heeft in dit verband reeds geoordeeld dat een aan leerlingen opgelegd verbod op het dragen van religieuze symbolen precies kan beantwoorden aan de noodzaak om elke vorm van uitsluiting en druk te vermijden en tegelijkertijd het pluralisme en de vrijheid van anderen te eerbiedigen (zie onder meer Dogru, reeds aangehaald, §§ 70-72, en Bayrak, reeds aangehaalde beslissing)".

Tot slot is het te hopen dat deze beslissing, net als vele andere, het standpunt versterkt van degenen die leerlingen willen beschermen tegen de bekeringsdrang van hun medeleerlingen. Het verbod op opvallende religieuze symbolen (waaronder, zoals in dit geval, de hoofddoek, kruisen en keppeltjes) is geen islamofobie. In tegenstelling tot wat de ULB Equality Law Clinic beweerde, discrimineert het verbod etnische minderheden niet. Integendeel, het beschermt het recht van bepaalde leden van diezelfde minderheden om vrij onderzoek te doen en zich niet te laten beperken door hun identiteit. Vrijheid is niet de vrijheid van groepen, vooral activisten, maar moet altijd de vrijheid van het individu zijn.

Claude Wachtelaer,

Voormalig voorzitter

The post Voile à l’école, il n’est pas interdit d’interdire appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Hoewel het niet meer helemaal duidelijk is of de heer ONFRAY nog steeds atheïst is of dat hij de waarden van de Verlichting nog steeds verdedigt, komen er toch enkele krachtige ideeën naar voren in een betoog dat ik steeds verwarrender vind. Wat buiten kijf staat, is dat de heer ONFRAY een voorstander van soevereiniteit en tegenstander van het Verdrag van Maastricht is. Zijn obsessie met dit verdrag leidt hem tot intellectuele durf die soms verbazingwekkend is. Dit is het geval bij de verschijning van het laatste nummer van het kwartaalblad  ’VOLKSFRONT’[1] die hij aanstuurt en als wapen inzet tegen de Europese Unie, waarbij alleen al de kwalificatie ‘Maastrichtiaans’ – die hij er stelselmatig aan toevoegt – al als een onherroepelijk oordeel fungeert.

Dit nummer bevat ongeveer vijftien bijdragen, onder de algemene titel Europa ontrafeld: leven en dood van een imperium. Het is geen verrassing dat al deze artikelen afkomstig zijn van voorstanders van soevereiniteit, voor wie de Europese Unie de oorzaak is van alle ellende in Europa, maar vooral in Frankrijk.

Het is uiteraard de heer ONFRAY die in twee lange artikelen het voortouw neemt. Het hoofdartikel, met als titel De Totem is taboe, nieuwe bezetting, nieuw verzet, nieuwe samenwerking[2], gaat uit van een nogal verrassende invalshoek en beschrijft een niet erg rooskleurig traject.

Het gaat er natuurlijk om de volkomen verdorvenheid van het Europese project aan de kaak te stellen en te hopen dat er spoedig een einde aan komt. We moeten dus om te beginnen in herinnering brengen dat alle beschavingen beginnen met een moord die vruchtbare eigenschappen heeft. We zullen daarom Kaïn en Abel en Christus aanhalen om uiteindelijk bij Lodewijk XVI en zijn zoon uit te komen.

Dit historische overzicht, dat ik hier heb ingekort, leidt tot het Europa van Maastricht en maakt het mogelijk om dat Europa te beschuldigen van het beter (of slechter) hebben gepresteerd dan in het verleden. De grondleggers ervan zouden namelijk de tevreden erfgenamen zijn van alle totalitaire regimes van de twintigste eeuw.

Hoewel de EU dus op een berg lijken is gebouwd, heeft zij volgens de heer ONFRAY ook geprofiteerd van de culturele leegte die is ontstaan doordat tijdens de Eerste Wereldoorlog talrijke intellectuelen zijn omgekomen, die slecht door anderen zijn vervangen, gestoorde geesten door de oorlog, die ideeën zullen voortbrengen die de heer ONFRAY waarschijnlijk niet deelt. Surrealisme, dadaïsme en dodecafonisme worden allemaal met hetzelfde label bestempeld: nihilistisch. Van daaruit kan onze filosoof geleidelijk afglijden naar het fascisme en het nazisme, wat, als men de tekst nog eens goed leest, het uiteindelijke doel van de betoog is. Door een lange omweg via REBATET te maken, wil hij aantonen dat Europa maar één echte vader heeft, Walter HALLSTEIN, en dat de eerste voorzitter van de Europese Commissie een uitgesproken nazi was.

De beschuldiging, waarvan we de ernst inzien, komt vrijwel woord voor woord overeen met die in een artikel in Le Figaro[3], gedateerd 4 maart 2019, ondertekend door Eric RIOUFOL, waarin beweringen uit een boek van Philippe de VILLIERS worden overgenomen[4]. Het berust op ten minste één feitelijke onjuistheid, aangezien ONFRAY Wikipedia ervan beschuldigt deze waarheid te verdoezelen, terwijl de pagina over Hallstein heel duidelijk verwijst naar zijn activiteiten tijdens de oorlog.

Dit wordt nog eens onderstreept door de beschuldigingen tegen Jean MONNET en Robert SCHUMAN. De eerste wordt ervan beschuldigd een aanhanger van het Vichy-regime te zijn, omdat hij de school voor Pétain-gezinde kaderleden in Uriage zou hebben bezocht, maar ONFRAY zegt niet hoe MONNET het voor elkaar zou hebben gekregen om in die periode tegelijkertijd in Frankrijk, in Londen en vervolgens in Washington te zijn. De bron is hier opnieuw Philippe de Villiers en is wellicht niet zorgvuldig gecontroleerd. Hoe dan ook, als er al een verblijf in Uriage was, dan was het van korte duur en moet er ook aan worden herinnerd dat de school door de Vichy-regering werd gesloten omdat ze zich al snel tegen het regime en vervolgens in het verzet had aangesloten.  Wat SCHUMAN betreft: hoewel het klopt dat hij bij de Bevrijding werd veroordeeld wegens verraad aan het vaderland (wat het argument is om hem als een quasi-collaborateur af te schilderen), moet de waarheid echter vermelden dat dit kwam doordat Schuman op 16 juni 1940 door Pétain tot minister was benoemd zonder dat hij daarover was geraadpleegd, en dat hij was afgetreden zonder ooit zitting te hebben genomen!

Wat ook opvallend is, is de selectiviteit die Michel ONFRAY aan de dag legt bij de keuze van zijn doelwitten. Als we hem mogen geloven, zouden er dus slechts drie vaders van Europa zijn, die alle drie verdacht worden van schandalige sympathieën. Anderen, die allemaal gemeen hebben dat ze zich tegen het fascisme of het nazisme hebben verzet, ontbreken merkwaardig genoeg. Er wordt dus met geen woord gerept over de GASPERI, MANSHOLT, SPAAK of SPINELLI. Zij staan de betoog ongetwijfeld in de weg.

Maar dat doet er eigenlijk niet toe, want we zijn nog niet aan het einde van onze redenering. Dat de EU door voormalige collaborateurs is opgericht, is geen verrassing, aangezien die voormalige collaborateurs zich in feite in dienst hebben gesteld van nieuwe bezetters. Eens een collaborateur, altijd een collaborateur, zelfs als dat betekent dat je van meester moet veranderen.

En dus om de AMGOT aan de kaak te stellen ((Geallieerde Militaire Regering van de bezette gebieden) dat iedereen is vergeten. Blijkbaar gaat dit kortstondige Amerikaanse plan om de bevrijde landen onder curatele te plaatsen volgens de heer ONFRAY vandaag de dag nog steeds door, aangezien hij zonder aarzelen schrijft dat «De Gaulle verzette zich tegen dit plan, Mitterrand deed er alles aan om het te realiseren.». Het idee, dat in enkele Amerikaanse kringen was ontstaan en door ROOSEVELT werd gesteund, draaide om de vraag of er al dan niet legitieme regeringen waren voor de bevrijde landen en of deze in staat waren hun verwoeste gebieden te besturen. Maar hoewel het geval van Frankrijk inderdaad een probleem vormde, hoefde de AMGOT in andere landen nooit te worden opgezet, zoals in België, waar de regering enkele dagen na de bevrijding van Brussel uit Londen terugkeerde.  We zouden op zijn minst graag willen begrijpen hoe een project dat nooit is uitgevoerd, bijna veertig jaar later nog steeds invloed kan hebben, maar de kracht van fantasieën is dat ze geen serieuze bewijzen nodig hebben. En hoewel we weten dat de Amerikanen bang waren voor mogelijke communistische staatsgrepen, heeft onze auteur geen enkele kritiek op de Gaulle, die hen in 1944 in zijn regering opnam, terwijl ze toch grote bewonderaars waren van de grote Stalin, wiens liefde voor de vrijheid een welbekend kenmerk is.

De ‘Maastrichtianen’, zoals de heer ONFRAY ze noemt, zijn ook verantwoordelijk voor een andere misstap. Niet alleen onderwerpen ze de EU aan de Amerikaanse wil, maar ze misbruiken ook, ten behoeve van de Europese eenwording, de beroemde toespraak die Victor Hugo in 1849 hield[5] en waarin werd opgeroepen tot de oprichting van de Verenigde Staten van Europa. Als u dacht dat deze tekst het uitgangspunt was van een mooi humanistisch project dat gestalte zou krijgen in de verzoening na het einde van de Tweede Wereldoorlog, dan heeft u het mis. De heer ONFRAY zal u de ogen openen.

Hugo heeft, geheel in de geest van deze tijd, de ongelukkige opmerking gemaakt dat zijn project tot doel had ‘de beschaving naar de barbarij brengen’. Men zou kunnen stellen dat deze uitspraken, net als die van de meeste intellectuelen uit die tijd, paternalistisch zijn en dat het twijfelachtig is om anderen tegen hun wil gelukkig te willen maken. Maar het is een intellectuele sprong om daaruit te concluderen, zoals onze filosoof zonder aarzelen schrijft, dat «Dit Europa, dat door de aanhangers van het Verdrag van Maastricht zo wordt geprezen, is duidelijk een kolonialistisch, racistisch en eurocentrisch project.».

ONFRAY sluit hiermee de cirkel van zijn betoog. De EU is opgericht door nazi’s en collaborateurs en heeft zich laten inspireren door Victor HUGO, een racist, om een verfoeilijk project op te zetten. Het enige alternatief is soevereinisme: «Soevereinisme betekent verzet tegen deze nieuwe AMGOT. Wie dat verzet afwijst, werkt mee.’[6].

Je zou kunnen denken dat alles wat overdreven is, onbelangrijk is, en ONFRAY aan zijn waanzin overlaten. Je zou ook kunnen hopen dat hij het daarbij laat. Maar nee, de heer ONFRAY heeft nog andere doelwitten die hij in een tweede artikel met de titel ‘de nieuwe Europese mens’[7].

Het eerste slachtoffer van de woede van onze soevereinistische leider is verrassend. Het gaat om abbé Grégoire, een vooraanstaande figuur uit de Franse Revolutie, die erom bekend stond dat hij – in principe – streed voor een verbetering van de positie van de joden in Frankrijk. Ik zeg 'in principe' omdat ik, net als vele anderen, naïef geloofde dat abbé Grégoire een humanist was. Maar de heer ONFRAY heeft mij de ogen geopend. Grégoire is in feite een antisemiet, aangezien hij in een «Essay over de fysieke, morele en politieke wedergeboorte van de Joden’, daaruit blijkt duidelijk dat ze … ontaard zijn!

ONFRAY hekelt in talrijke geschriften het ‘wokisme’. Het is in dit geval opmerkelijk om te zien hoe hij in de valkuil van een typisch ‘woke’ redenering trapt. Wanneer hij kritiek levert op de tekst van de abt en schrijft «Hoe minder joods de joden zijn, hoe meer ze zich ontdoen van hun jodendom en hun joodse identiteit, hoe aanvaardbaarder, verdedigbaarder, legitiemer ze zullen zijn. Kortom, hoe minder joods de joden zijn, hoe meer ze republikeinse burgers zullen zijn […].», past het in de ‘woke’-logica van het toewijzen van identiteiten. De fout van abbé Grégoire zou dus zijn geweest dat hij de joden uit hun toestand wilde bevrijden en van hen burgers zoals alle anderen wilde maken – een grote misdaad, inderdaad.

In werkelijkheid geeft de heer ONFRAY niets om abbé Grégoire; deze historische verwijzing is slechts een voorwendsel. Robert BADINTER heeft het voorwoord geschreven voor het essay van de abt en BADINTER is een handlanger van MITERRAND, de aartsvijand van onze filosoof; dat rechtvaardigt wel degelijk de intellectuele kronkels.

Deze tweede tekst, die ik niet in detail zal analyseren, is veelzeggend voor de werkwijze van de heer ONFRAY. Een dikke laag eruditie, maar weinig gedetailleerde argumentatie. Een redenering die in sprongen verloopt, waardoor de lezer de draad kwijtraakt en die het mogelijk maakt om van Kaïn en Abel via het ellendige lot van Lodewijk XVII naar de AMGOT te gaan; van abbé Grégoire via Guy Deleuze en Françoise Dolto naar Elon Musk. Al deze omwegen leiden overigens altijd naar hetzelfde punt: Maastricht en de EU, de oorzaak van al ons leed. Naast deze zigzaggende methode is er ook die van de selectieve belichting van de betrokken persoonlijkheden. ONFRAY houdt zich niet bezig met nuances. Als hij abbé Grégoire beschuldigt van antisemitisme, zorgt hij ervoor dat hij niet vermeldt dat deze ook een pionier was in de strijd tegen de slavernij, net zoals hij ervoor zorgt dat hij de uitspraken van Hugo niet in de context van die tijd plaatst. Wat hij zegt over Monnet of Schuman is eenzijdig, bevooroordeeld en slecht gedocumenteerd. Hij zorgt er ook voor alles te verdoezelen wat zijn stellingen zou tegenspreken.

Niets in dit alles maakt het mogelijk om het politieke programma van de heer ONFRAY duidelijk te doorgronden. Zijn soevereinisme is louter retorisch, net als dat van de meeste auteurs in dit nummer. Iedereen heeft het recht voorstander te zijn van de Frexit, maar het minste wat de voorstanders ervan zouden kunnen doen, is bijvoorbeeld de praktische gevolgen van een uittreding uit de euro of het GLB toelichten. Het intellectuele en morele welzijn van de Fransen die eindelijk hun naam en vlag uit de klauwen van de vervloekte Maastrichtianen hebben gerukt, is één ding, maar hen informeren over de toestand waarin hun portemonnee zal verkeren, is ook een interessant onderwerp.

Drie maanden voor de Europese verkiezingen schaart de heer ONFRAY zich resoluut aan de kant van de vijanden van de EU; dat is zijn goed recht. Maar is het verstandig om de EU te verzwakken, terwijl ze al meer dan genoeg vijanden van buitenaf heeft? Op slechts een paar uur vliegen afstand bestaan er andere landen en andere politieke modellen. Hoezeer ik ook van mening ben dat het Europa van de 27 verre van het paradijs op aarde is, wat het Rusland van Poetin of het China van Xi mij te bieden hebben, spreekt mij veel minder aan. Ieder zijn smaak. Bijdragen aan de ontwikkeling van een interessant, maar onvolmaakt Europees model is een burgerlijke daad; complottheorieën aanwakkeren is een gevaarlijk spel voor de vrijheid.

Claude WACHTELEAR, voormalig voorzitter

[1] Europa ontrafeld: leven en dood van een imperium, Front populaire nr. 16, maart, april, mei 2024.

[2]  Ibid., blz. 2-9.

[3] RIOUFOL, Ivan, Europese Unie: een verleden dat stinkt <https://www.lefigaro.fr/blogs/rioufol/2019/03/la-peste-brune-racine-aux-raci.html>

[4] de Villiers, P., Ik trok aan het draadje van de leugen en alles kwam naar boven, Fayard, 2019. Het boek leidde tot controverse en een reactie van een groep historici die in Le Monde verscheen onder de titel:«Philippe de Villiers mag de geschiedenis van de EU niet verdraaien uit naam van een ideologie» Het nieuwste boek van de voormalige parlementslid, een overtuigd eurofobe, over de oorsprong van de Europese eenwording is «een web van schijnvertoningen dat kenmerkend is voor complottheorieën», zo stelt een collectief van Europese academici die gespecialiseerd zijn in hedendaagse geschiedenis, 17/12/2020

[5] Toespraak over de Verenigde Staten van Europa tijdens het internationale vredescongres van 1849 in Parijs,https://fr.wikisource.org/wiki/Discours_sur_les_%C3%89tats-Unis_d%E2%80%99Europe_au_congr%C3%A8s_international_de_la_paix_en_1849_%C3%A0_Paris

[6] Ibid., p. 9.

[7] Ibid., blz. 54-63.

The post Les délires anti-européens de Michel Onfray appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.