Bisschoppen,

We hebben uw opmerkingen gelezen¹ over het burgerinitiatief "Mijn stem, mijn keuze" over abortus. Net zoals we ieders recht op een religieuze mening respecteren, willen we dat onze keuzevrijheid gerespecteerd wordt. Uw bevelen zijn uitsluitend gericht aan diegenen die uw ideeën delen. Wij, de ondertekenaars van deze brief, respecteren de rechten en meningen van iedereen. Het zou wenselijk zijn als u deze zelfde gewoonte, die niet voorkomt in uw boodschap, die een gebrek aan tolerantie vertoont!

Je schrijft: "Rechtstreekse abortus is ernstig in strijd met de morele wet. Dit is de constante leer van de Katholieke Kerk".

Wij kunnen op geen enkele manier beïnvloed worden door jullie dogma's of religieuze moraal. Samenleven betekent tolerant zijn en niet het geloof en de cultuur van enkelen aan iedereen opdringen. Respecteer jullie morele wetten en laat ons de onze: keuzevrijheid! De morele leer van de katholieke kerk mag niet van toepassing zijn op Alleonvoorwaardelijk.

En verderop schrijf je: "Wetenschappelijk onderzoek bevestigt in toenemende mate dat vanaf het moment van bevruchting een nieuw menselijk wezen ontstaat, dat intrinsieke waardigheid bezit en de fundamentele bescherming verdient die aan elk menselijk leven toekomt.

Het is niet eerlijk om vrouwen die abortus plegen te veroordelen voor het niet respecteren van het leven, als je vrouwen die abortus plegen niet veroordeelt voor het niet respecteren van het leven. niet altijd degenen die miljoenen mannen en vrouwen naar de oorlog sturen om redenen van economische, politieke of religieuze suprematie, en u praat met ons over respect voor mensen, ook al hebt u dit heel lang in de doofpot gestopt en hebt u niet vaak, of helemaal niet, de rechtbanken gewaarschuwd voor bewezen pedofiele handelingen door leden van de geestelijkheid...

Het betekent dat je fundamenteel respect voor al het menselijk leven.

Wat u betreft, denken wij dat onze brief geen invloed zal hebben op uw mening.

Maar

Wij geloven dat elke dag die voorbijgaat ons dichter bij de dag brengt waarop mannen en vrouwen die dat willen in staat zullen zijn om volgens hun eigen ideeën te leven, vrij van dogma's. Zonder angst voor God of de Duivel. Zonder angst voor God of de Duivel.

Ik kijk ernaar uit om van je te horen,
Vrouwen die zich verzetten.

[1] Lees het persbericht op de COMECE website

The post Réponse à la COMECE sur « My voice, My choice » appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Hedi Blili-Gouyou en Guy T'hooft

I. INLEIDING - DE EUROPESE PARADOX

Het dominante verhaal over de digitale strategie van Europa heeft zich uitgekristalliseerd rond een alarmerende constatering: Europa is de "race om kunstmatige intelligentie" onherroepelijk aan het verliezen. Deze retoriek van voorspelde nederlaag bepaalt nu politieke debatten en stuurt budgettaire beslissingen, en voedt een vorm van strategisch fatalisme. Tegenover de Amerikaanse en Chinese ecosystemen lijkt de Europese Unie veroordeeld tot een ondergeschikte rol: die van een pietluttige regelgever, niet in staat om haar eigen technologische kampioenen te genereren, verstrikt in haar eigen regelgevende tegenstrijdigheden.

Deze nota wil aantonen dat deze diagnose voortkomt uit een fundamentele methodologische fout. Het transponeert op mechanische wijze succescriteria die elders zijn gesmeed naar Europa, zonder hun relevantie of duurzaamheid in twijfel te trekken. De afwezigheid van Europese tegenhangers van OpenAI of Tencent is alleen een zwakte als we impliciet aanvaarden dat het oligopolistische concentratiemodel de ultieme horizon voor technologische innovatie is.

Onze centrale stelling draait dit perspectief om De structurele kenmerken van het Europese ecosysteem - institutionele fragmentatie, hoge normen, prioriteit voor grondrechten - zijn geen tijdelijke handicaps die overwonnen moeten worden, maar de fundamenten van een alternatief economisch model dat potentieel veerkrachtiger en winstgevender is op de lange termijn. Ethiek is geen externe rem op innovatie, maar een infrastructuur van vertrouwen die een duurzaam concurrentievoordeel kan worden.[1].

Deze hypothese is gebaseerd op een systemische analyse van vier veronderstelde 'zwakke punten' in de Europese strategie: de afwezigheid van industriële kampioenen, de complexiteit van de AI-wet, de dubbelzinnigheid van de 'derde weg' en kritieke technologische afhankelijkheden. Voor elk van deze zwakke punten zullen we laten zien hoe een nieuwe strategische lezing transformatieve hefbomen voor actie kan identificeren.

Er staat veel meer op het spel dan alleen economische concurrentie. Het gaat om het vermogen van Europa om een vorm van technologische macht te belichamen die geen afstand doet van de burgerlijke verworvenheden van het liberale constitutionalisme.[2]. Geen enkel ander geopolitiek gebied draagt deze verantwoordelijkheid - of heeft de historische legitimiteit om dat te doen. De vraag is dus niet om te kiezen tussen innovatie en grondrechten, maar om empirisch te bewijzen dat het ene op de lange termijn niet kan bestaan zonder het andere.

II. DE AFWEZIGHEID VAN INDUSTRIËLE KAMPIOENEN: HET MACHTSMODEL HEROVERWEGEN

A. De klassieke klacht: een techno-nationalistische interpretatie van concurrentievermogen

De diagnose van het falen van de Europese strategie is gebaseerd op een drieluik van schijnbaar onverbiddelijke argumenten. Ten eerste wijst de afwezigheid van technologische reuzen zoals OpenAI, Google DeepMind of Anthropic op een structureel onvermogen om de middelen te mobiliseren die nodig zijn voor ontwrichtende wetenschappelijke doorbraken. Ten tweede verhindert de versnippering van de markt in zevenentwintig nationale ecosystemen het ontstaan van de schaalvoordelen die essentieel zijn voor het aansturen van concurrerende stichtingsmodellen. Ten derde zou de chronische onderkapitalisatie van Europese start-ups - die in de Serie B-fase gemiddeld vier keer minder ophalen dan hun Amerikaanse tegenhangers - de Europese innovatie veroordelen tot een vorm van aangeboren dwerggroei.

Hoe wijdverbreid deze benadering ook is in besluitvormingskringen, ze heeft een fatale tekortkoming: ze naturaliseert een model van technologische macht - oligopolistische concentratie - zonder de verborgen kosten of duurzaamheid ervan in vraag te stellen. Zoals het verslag van de Europese Rekenkamer (2024) aangeeft[3]In deze context kan "prestatiebeoordeling niet worden beperkt tot kwantitatieve indicatoren van marktkapitalisatie, met het risico dat de kwalitatieve transformaties van het innovatie-ecosysteem over het hoofd worden gezien".

B. De strategische tegenreactie: kwetsbaarheden van monopolies en gedistribueerde veerkracht

1. De systemische kwetsbaarheid van concentratie

De huidige architectuur van de wereldwijde digitale infrastructuur is gebaseerd op een gevaarlijke paradox: bijna volledige afhankelijkheid van een klein aantal particuliere spelers voor functies van vitaal belang. De uitval van Amazon Web Services op 7 december 2021, die minder dan zes uur duurde, veroorzaakte wereldwijde economische verliezen van naar schatting 3,5 miljard euro en legde essentiële diensten lam - van volksgezondheid tot luchtvervoer. Deze kwetsbaarheid is niet cyclisch maar structureel: het is een direct gevolg van het concentratiemodel dat Europa geacht wordt te reproduceren.

Omgekeerd genereert een gedistribueerd ecosysteem - precies wat Europese fragmentatie spontaan voortbrengt - een vorm van systemische veerkracht. De vermenigvuldiging van innovatiepunten is geen verspilling van middelen, maar fungeert als een strategische redundantie. In een geopolitieke context die gekenmerkt wordt door toenemende risico's op verstoring (cyberaanvallen, handelsspanningen, energiecrises), vertegenwoordigt deze gedecentraliseerde architectuur een ondergewaardeerd soevereiniteitsgoed.

2. Verticale uitmuntendheid als alternatieve strategie

Het geval van ASML, een Nederlands bedrijf met een virtueel wereldmonopolie op extreme ultraviolet (EUV) lithografie, ontkracht empirisch de stelling van de 'generalistische kampioen'. ASML is het resultaat van vijfentwintig jaar geduldig investeren - waarin het bedrijf geen winst maakte - en illustreert een radicaal ander innovatietraject dan het Silicon Valley-model. Haar marktmacht is niet te danken aan netwerkeffecten of agressieve overnamestrategieën, maar aan diepgaande technologische beheersing in een uiterst gespecialiseerd segment. En deze aanpak is precies waar het bij de relatieve voordelen van Europa om draait: wetenschappelijke uitmuntendheid, samenwerking tussen industrie en onderzoek en het vermogen om te investeren voor de zeer lange termijn.

Het Europese AI-ecosysteem heeft deze sectorale morfologie al: Mistral AI (soevereiniteit en open modellen), DeepL (meertalige taalverwerking), Siemens en SAP (industriële en ondernemings-AI). In plaats van te klagen over de afwezigheid van een Europese Google, moet de strategie gericht zijn op het consolideren van deze verticale leiderschapsposities, waarbij geaccepteerd wordt dat ze niet dezelfde mediabelangstelling genereren als generalistische eenhoorns.

3. Patiëntkapitaal" als concurrentiewapen

Het Duitse Mittelstand-model - familiebedrijven met een tijdshorizon van meerdere generaties, die massaal investeren in O&O zonder druk op rendementen per kwartaal - biedt een precedent voor het denken over een AI-economie die ontsnapt aan de logica van een snelle "exit". De Europese Commissie heeft in haar Actieplan voor een AI-continent (2024-2025)[4]erkent impliciet deze specificiteit door op te roepen tot "financieringsmechanismen die zijn aangepast aan lange cycli van technologische rijping". Deze oproep blijft echter grotendeels programmatisch.

C. Operationele aanbevelingen

Stelling 1 Een Europees AI-investeringsfonds voor de lange termijn oprichten, begiftigd met 15 miljard euro over vijftien jaar (d.w.z. 1 miljard euro per jaar), met een expliciete clausule die eisen voor een rendement op investering binnen tien jaar verbiedt.

Dit bedrag vertegenwoordigt een jaarlijkse investering die gelijk is aan wat de EU momenteel besteedt via Horizon Europe en het Digital Europe programma (ongeveer 1 miljard euro per jaar volgens de Europese Commissie, 2024, enz.)[5]). In tegenstelling tot bestaande programma's die projecten van 3-5 jaar financieren, zou dit fonds zich echter uitsluitend richten op een horizon van 10-15 jaar, om doorbraken mogelijk te maken in wetenschapsintensieve segmenten waarin Europa kan streven naar mondiale uitmuntendheid: verklaarbare AI, neuromorfische informatica, optimalisatie onder beperkingen. Dit bedrag is ook in overeenstemming met de doelstelling van het gecoördineerde plan om tussen nu en 2030 jaarlijks 20 miljard euro (publiek + privaat) vrij te maken.[6] Het AI-fonds voor de lange termijn zou 5% van deze doelstelling bijdragen en zich richten op fundamenteel onderzoek voor de zeer lange termijn.

Stelling 2 De criteria voor de waardering van Europese innovatie heroriënteren. Vervang eenhoornranglijsten - die in wezen het vermogen om fondsen te werven meten - door indicatoren voor technologisch leiderschap per sector: belangrijkste octrooien, goedgekeurde technische normen, marktaandeel in segmenten met een hoge toegevoegde waarde.

III. DE AI-WET: VAN BUREAUCRATIE NAAR EEN WAPEN IN DE REGELGEVING

A. De klassieke klacht: regelgevingsverlamming

De vierhonderd pagina's van de AI Act kristalliseren alle kritiek op het "Europese model": kafkaëske bureaucratie, onwetendheid van technische realiteiten, ondraaglijke extra kosten voor startende bedrijven. Deze kritiek, versterkt door de Amerikaanse industriële lobby's en zelfgenoegzaam doorgegeven door bepaalde Europese analisten, bouwt het beeld op van bestraffende regelgeving, ontworpen om het onvermogen van Europa om te innoveren te compenseren door een pietluttige controle van de innovatie van anderen.

Deze voorstelling van zaken gaat bewust voorbij aan twee belangrijke historische precedenten. Aan de ene kant werden dezelfde argumenten tegen de RGPD gemobiliseerd in 2016-2018: het zou "de Europese digitale economie om zeep helpen", "de uittocht van start-ups veroorzaken" en "de definitieve dominantie van de GAFAM's" vastleggen. Zeven jaar later is de RGPD een de facto wereldwijde standaard geworden, die een Europese privacytechnologie-industrie heeft voortgebracht ter waarde van €2,5 miljard en die de Amerikaanse giganten dwingt om hun bedrijfsmodellen structureel aan te passen. Aan de andere kant laat de geschiedenis van de Europese economie zien dat sterke normen van oudsher een drijvende kracht zijn geweest achter het concurrentievermogen - van het metrieke stelsel tot ISO-normen, en niet te vergeten veiligheidsnormen voor auto's.

B. De strategische tegenreactie: het "Brusseleffect" als machtsstrategie

1. Het RGPD-effect: regelgeving als marktinfrastructuur

De RGPD illustreert een mechanisme van normatieve macht dat de politicologe Anu Bradford heeft getheoretiseerd onder de uitdrukking "Brussels Effect": het vermogen van de Europese Unie om unilateraal haar regelgevende normen te exporteren, waardoor haar interne normen worden omgezet in quasi wereldwijde beperkingen. Dit fenomeen is niet gebaseerd op militaire dwang of economische overheersing, maar op drie structurele factoren: de omvang van de Europese markt (450 miljoen consumenten), het effect van ondeelbaarheid (het is voor multinationals onmogelijk om gedifferentieerde normen per jurisdictie te handhaven boven een bepaalde drempel van complexiteit) en strategisch anticiperen door particuliere spelers die er de voorkeur aan geven om de meest veeleisende norm van tevoren aan te nemen.

De AI-wet heeft alle kenmerken die nodig zijn om dit effect te reproduceren. Zoals de Internet Policy Review (2025) opmerkt[7]De eerste empirische signalen bevestigen deze tendens: verschillende Amerikaanse staten (Californië, New York) bestuderen wetgeving die rechtstreeks is geïnspireerd door de AI Act, terwijl regeringen in Zuidoost-Azië technische expertise van de Europese Commissie zoeken. De eerste empirische signalen bevestigen deze dynamiek: verschillende Amerikaanse staten (Californië, New York) bestuderen wetgeving die rechtstreeks is geïnspireerd door de AI Act, terwijl regeringen in Zuidoost-Azië de technische expertise van de Commissie inroepen om hun eigen regelgevingskaders te ontwikkelen.

2. Compliance als toegangsbarrière en concurrentiemogelijkheid

De standaard economische analyse van regelgeving presenteert ze als dode kosten, die de marges verkleinen en innovatie tegenhouden. Deze visie gaat systematisch voorbij aan hun functie als toegangsbarrière. Een veeleisend regelgevend kader straft opportunistische spelers - wier bedrijfsmodel gebaseerd is op het uitbesteden van risico's - meer dan gevestigde spelers die in staat zijn de kosten van naleving te internaliseren.

Een onderzoek door de IAPP (International Association of Privacy Professionals, 2024)[8] onthult dat 67% van de organisaties die privacygovernance in hun AI-strategie hebben geïntegreerd, zegt vertrouwen te hebben in de naleving van de AI-wet.Dit is een teken van een opkomend concurrentievoordeel voor bedrijven die hebben geanticipeerd op de wettelijke vereisten. Deze "vertrouwenspremie" wordt steeds duidelijker bij B2B-aanbestedingen, waar certificering een doorslaggevend selectiecriterium wordt.

Meer structureel wordt Europese certificering geleidelijk een paspoort voor toegang tot overheidsopdrachten - met een waarde van 500 miljard euro per jaar in de EU. Openbare aanbestedingen bevatten steeds vaker systematisch clausules over naleving van de AI Act, waardoor de facto een gesloten markt ontstaat voor Europese spelers of multinationals die in naleving hebben geïnvesteerd.

3. De verborgen kosten van niet-regulering: de ineenstorting van vertrouwen

De zaak Meta/Cambridge Analytica biedt een leerzaam tegenvoorbeeld. Tussen maart en juli 2018 verloor het bedrijf tot 134 miljard dollar[9] in marktkapitalisatie op het hoogtepunt van de crisis - niet door wettelijke sancties, maar door een verlies aan vertrouwen bij adverteerders en gebruikers. Terugkerende schandalen in verband met algoritmische vooroordelen (discriminerende wervingssystemen, racistische gezichtsherkenning, giftige chatbots) leiden tot reputatieschade die veel hoger is dan de investeringen die nodig zijn voor preventieve naleving van de regelgeving.

De AI-wet fungeert dus als collectieve verzekering tegen het risico van een instorting van het vertrouwen in het systeem. In gereguleerde sectoren waar veel op het spel staat - gezondheidszorg, justitie, financiën, veiligheid - leidt het ontbreken van een robuust regelgevingskader niet tot ongebreidelde innovatie, maar tot institutionele terughoudendheid. Ziekenhuizen, banken en overheden zullen technologieën alleen op grote schaal invoeren als ze gecertificeerd en controleerbaar zijn. Het Europese regelgevingskader staat de toepassing van AI in deze sectoren niet in de weg, maar is er juist een voorwaarde voor.

C. Operationele aanbevelingen

Voorstel 3 Het "Trustworthy AI"-label omzetten in een Europese ISO-norm, onderhandeld als technische norm in internationale organen (ISO, ITU). Mobiliseer de Europese economische diplomatie om deze standaard op te leggen als voorwaarde in vrijhandelsovereenkomsten.

Voorstel 4 Creëer een one-stop compliance shop voor KMO's, met een budget van 500 miljoen over vijf jaar (d.w.z. 100 miljoen euro per jaar).

Dit bedrag vertegenwoordigt ongeveer 0,5% van de totale GenAI4EU-begroting (700 miljoen euro volgens de Commissie, 2024-2025).[10]), maar dan uitsluitend bedoeld om het mkb te helpen naleving van de regelgeving te bereiken. Ter vergelijking: het EIC Accelerator-programma wijst tot 2,5 miljoen euro per start-up toe voor technologische innovatie; de one-stop shop zou het mogelijk maken om ongeveer 200 KMO's per jaar te ondersteunen met subsidies van 500.000 euro, voor audits, certificering, opleiding van personeel en aanpassing van systemen. Het doel is niet alleen om naleving te vergemakkelijken, maar om een Europese AI-audit en certificeringsindustrie op te bouwen - een industrie die vervolgens kan worden geëxporteerd naar rechtsgebieden die vergelijkbare kaders aannemen.

Voorstel 5 Een agressieve "normendiplomatie" starten, waarbij de toegang tot de Europese AI-markt (voor niet-Europese bedrijven) afhankelijk wordt gemaakt van wederkerigheidsclausules op het gebied van regelgeving. Deze strategie - die al met succes wordt toegepast voor milieunormen - zou de internationale verspreiding van Europese normen versnellen.

IV. DE "DERDE WEG": SELF-FULFILLING PROPHECY OF STRATEGISCHE IMPASSE?

A. De klassieke klacht: de illusie van een geloofwaardig alternatief

De officiële retoriek van de Europese Unie presenteert haar AI-strategie als een "derde weg" tussen Amerikaans surveillancekapitalisme en Chinees digitaal autoritarisme. Deze formulering spreekt Europese politieke kringen aan omdat het een positie van objectieve zwakte - de afwezigheid van technologische kampioenen - omzet in een onderscheidende ethische houding. Strategisch analisten worden echter steeds sceptischer.

Critici komen tot dezelfde diagnose: deze "derde weg" loopt het risico niet meer te zijn dan een "ethisch museum" - een gebied van onschuldige deugdzaamheid, dat normen produceert zonder ze te kunnen handhaven, principes zonder de capaciteit om ze te projecteren. Geconfronteerd met enorme Amerikaanse investeringen (de privésector heeft 67 miljard dollar geïnvesteerd in 2023) en Chinees strategisch management (een nationaal AI-plan ter waarde van 150 miljard dollar over tien jaar), lijkt Europa veroordeeld tot een rol van moreel commentator op transformaties waar het geen controle over heeft.

B. Strategisch tegenlezen: de opkomst van een vertrouwensmarkt

1. De onderschatte omvang van de vraag naar regelgeving

Eurobarometer 2024 laat zien dat 73% van de Europese burgers het gebruik van ongereguleerde AI-systemen afwijst[11] op gevoelige gebieden (gezondheid, justitie, werkgelegenheid). Dit cijfer drukt niet alleen een abstracte culturele voorkeur uit, maar ook een echte economische beperking: in liberale democratieën kan geen enkele technologie op grote schaal worden toegepast zonder sociale acceptatie. Maar deze beperking is niet beperkt tot Europa. De herhaalde schandalen in de Verenigde Staten - van de racistische gezichtsherkenning van Rekognition (Amazon) tot de gevaarlijke hallucinaties van medische assistenten - zorgen voor een groeiende vraag naar regulering, ook bij de technologische elites.

Meer structureel zijn de meest dynamische economische sectoren met de hoogste toegevoegde waarde - precisiegezondheidszorg, algoritmische financiën, voorspellende juridische systemen - precies die sectoren waar de behoefte aan naleving van de regelgeving het grootst is. Op deze gebieden is het concurrentievoordeel niet gebaseerd op ruwe rekenkracht of de omvang van datasets, maar op het vermogen om systemen te produceren die kunnen worden gecontroleerd, verklaard en gecertificeerd. En deze eigenschappen komen precies overeen met de prioriteiten van het Europese onderzoek van de afgelopen vijftien jaar - van verklaarbaarheid (XAI) tot formele certificering, via zuinige AI.

2. Het voordeel van de 'tweede beweger': leren van de mislukkingen van anderen

In de strategische theorie wordt een klassiek onderscheid gemaakt tussen de voordelen van de "first mover" (marktaandeel veroveren, standaarden bepalen) en die van de "second mover" (de fouten van de pionier observeren, processen optimaliseren). Op het gebied van AI neemt Europa structureel deze positie van tweede beweger in - niet door een strategische keuze, maar door een objectieve achterstand. In plaats van deze situatie te betreuren, is de strategie om ervan te profiteren.

De massale inzet van AI-systemen in de Verenigde Staten en China heeft een empirische hoeveelheid mislukkingen opgeleverd waar Europa van kan leren: structurele discriminerende vooroordelen, autoritaire driften, kwetsbaarheden op het gebied van veiligheid, versnelde veroudering van vaardigheden, machtsconcentratie. Europese AI-oplossingen - juist omdat ze al in de ontwerpfase rekening houden met ethische, veiligheids- en verklaarbaarheidsbeperkingen - vermijden een aantal van deze valkuilen. Dit kwalitatieve verschil vertaalt zich in tastbare concurrentievoordelen: in Europa gecertificeerde medische AI-systemen dringen door in markten (Japan, Singapore, Canada) waar ongereguleerde Amerikaanse oplossingen op regelgevingsbarrières stuiten.

3. Soevereiniteit door interoperabiliteit: open standaarden versus ommuurde tuinen

Het dominante hedendaagse AI-model is gebaseerd op gesloten propriëtaire ecosystemen (iOS/Android, AWS/Azure/GCP, GPT/Claude/Gemini), wat enorme lock-in-effecten genereert. Deze architectuur leidt tot een vorm van geopolitieke afhankelijkheid: als je het ecosysteem van een speler overneemt, accepteer je ook de jurisdictie van het land van herkomst en het risico dat de toegang eenzijdig wordt afgesneden.

Juist omdat Europa geen dominant ecosysteem beheerst, heeft het een objectief belang bij het bevorderen van open standaarden en interoperabiliteitsprotocollen. Deze strategie krijgt steeds meer steun van regeringen die een exclusieve afhankelijkheid van Chinees-Amerikaanse technologieën willen vermijden. De strategische partnerschappen die Europa aangaat met middelgrote mogendheden (ASEAN, Afrikaanse Unie, Latijns-Amerika) zijn niet gebaseerd op het leveren van funderingsmodellen - een gebied waarop Europa niet kan concurreren - maar op de overdracht van regelgevende en technische capaciteiten waarmee deze landen hun eigen soevereine ecosystemen kunnen opbouwen.

C. Operationele aanbevelingen

Stelling 6 Start een onderzoeksprogramma voor 3 miljard over vijf jaar (d.w.z. 600 miljoen euro per jaar) specifiek gewijd aan verklaarbare en controleerbare AI.

Dit bedrag vertegenwoordigt een 40-voudige toename van de huidige Europese inspanning voor AI-transparantie en -betrouwbaarheid. Horizon Europe heeft namelijk € 112 miljoen uitgetrokken voor AI en kwantum in 2024, waarvan slechts € 15 miljoen voor transparantie en betrouwbaarheid (Europese Commissie, 2024). Het programma van 600 miljoen euro per jaar zou het mogelijk maken om wat vandaag een regelgevende beperking lijkt, om te zetten in een ontwrichtend technologisch voordeel: de ontwikkeling van architecturen die van nature traceerbaarheid, interpreteerbaarheid en formele certificering mogelijk maken. Ter vergelijking: deze investering is nog steeds minder dan de jaarlijkse GenAI4EU-begroting (700 miljoen euro), maar richt zich op een technologisch segment waarin Europa kan streven naar wereldwijde uitmuntendheid in plaats van rechtstreeks te concurreren met de Amerikaanse foundationmodellen.

Stelling 7 Een strategie van partnerschappen met het Zuiden opbouwen, niet volgens het model van ontwikkelingshulp, maar als een alliantie van wederzijdse belangen. Europa biedt zijn deskundigheid op het gebied van regelgeving en gecertificeerde technologieën; zijn partners bieden snelgroeiende markten en diplomatieke steun voor de overname van Europese normen in internationale fora.

V. STRATEGISCHE AFHANKELIJKHEDEN: DE ACHILLESHIEL DIE EEN MOBILISERENDE NOODSITUATIE IS GEWORDEN

A. De brutale feiten: anatomie van een systeemkwetsbaarheid

Het verslag van de Europese Rekenkamer (2024) stelt een eenduidige diagnose: de digitale infrastructuur van Europa is op drie belangrijke gebieden kritisch afhankelijk van niet-Europese spelers. Ten eerste cloud computing: in Europa is 70% aan opslag- en rekencapaciteit beschikbaar.[12] die in Europa worden gebruikt, komen van drie Amerikaanse leveranciers (AWS, Microsoft Azure, Google Cloud Platform). Ten tweede, halfgeleiders: 90% van de wereldproductie van geavanceerde chips (kleiner dan 7 nanometer) is geconcentreerd in Taiwan en Zuid-Korea. Ten derde, basismodellen: het hele Europese generatieve AI-ecosysteem is afhankelijk van modellen die zijn ontwikkeld door OpenAI, Anthropic, Google en Meta.

Deze drievoudige afhankelijkheid is niet alleen een kwestie van economische kwetsbaarheid - het is een geopolitiek risico van de hoogste orde. De halfgeleidercrisis van 2021, die werd veroorzaakt door logistieke verstoringen in verband met COVID-19, verlamde de Europese auto-industrie achttien maanden lang, waardoor 110 miljard euro aan toegevoegde waarde verloren ging. Een militair conflict in de Straat van Taiwan, een eenzijdig besluit van Washington om de toegang tot AI-technologieën te verbieden omwille van de nationale veiligheid of een grootschalige cyberaanval op Amerikaanse datacenters zou nog ernstigere systemische gevolgen hebben.

De Franse Rekenkamer wijst er in haar rapport over de nationale AI-strategie (2025) op dat "technologische afhankelijkheid ook normatieve afhankelijkheid genereert: systemen die zijn ontworpen volgens niet-Europese juridische logica's bevatten vooroordelen en prioriteiten die tegen de Europese waarden ingaan". Deze observatie wijst op een dimensie die vaak over het hoofd wordt gezien: naast materiële kwetsbaarheid holt technologische afhankelijkheid het vermogen van Europa uit om soeverein zijn eigen beschavingsprioriteiten te bepalen.

B. De window of opportunity: beperkingen omzetten in mobilisatie

1. Het geopolitieke ontwaken na Oekraïne: van retoriek naar investering

De Russische invasie van Oekraïne in februari 2022 veroorzaakte een strategische schok die, in technologische termen, vergelijkbaar was met die van de Spoetnik voor de Verenigde Staten in 1957. Deze schok onthulde op brute wijze de kwetsbaarheid van de Europese bevoorradingsketens en de illusie van vreedzame onderlinge afhankelijkheid. Deze schok heeft geleid tot een aanzienlijke heroriëntatie van de begroting: het budget voor het EuroHPC-programma (supercomputer) is aanzienlijk verhoogd; het Gaia-X-project voor de soevereine wolk, dat in 2021 op sterven na dood was, is nieuw leven ingeblazen met substantiële industriële toezeggingen.

Belangrijker is dat de European Chips Act (2023) 43 miljard euro zal vrijmaken.[13] om Europa's afhankelijkheid van halfgeleiders te verminderen, met als doel de wereldproductie te verhogen van 10% naar 20% tegen 2030. Het initiatief InvestAIaangekondigd in februari 2025 tijdens de top in Parijs, betekent een belangrijke kwalitatieve doorbraak: 200 miljard euro mobiliseren[14] voor AIwaarvan 20 miljard specifiek bestemd voor 4-5 gigafabrieken[15] AI elk uitgerust met 100.000 chips van de laatste generatie, oftewel vier keer de capaciteit van de huidige infrastructuren.

De voorzitter van de Commissie, Ursula von der Leyen, vergeleek dit project met een "CERN voor AIHet doel is om een open infrastructuur te creëren die alle Europese wetenschappers en bedrijven - niet alleen de giganten - toegang geeft tot de middelen die ze nodig hebben om baanbrekende modellen te ontwikkelen.

Budgettaire context Volgens het gecoördineerde AI-plan (2021) was het doel om het volgende te bereiken 20 miljard euro per jaar van gecombineerde investeringen (publiek en privaat) tussen nu en 2030. Tot de lancering van InvestAI investeerde de Commissie ongeveer 1 miljard euro per jaar via Horizon Europe en het programma Digitaal Europa. Uit schattingen van de OESO-Commissie (2023) blijkt dat de EU al ongeveer 25,7 miljard euro aan jaarlijkse investeringen[16] in 2023, waarmee de doelstelling voor 2030 met zeven jaar wordt overschreden. InvestAI wil deze inspanning de komende vijf jaar met een factor 10 vermenigvuldigen.

De Europese economische geschiedenis laat zien dat grote technologische sprongen vaak het resultaat zijn van eerdere vernederingen. Airbus is ontstaan uit het besef in de jaren 1960 dat totale afhankelijkheid van Boeing een onaanvaardbare kwetsbaarheid was. Vijftig jaar en 1000 miljard euro aan publieke en private investeringen later heeft Airbus 50% van de wereldwijde burgerluchtvaartmarkt in handen. Dit precedent toont aan dat een Europese industriële strategie voor de lange termijn, met voldoende middelen en politieke steun, wereldkampioenen kan voortbrengen - op voorwaarde dat we tijdshorizonten accepteren die onverenigbaar zijn met verkiezingscycli.

2. Differentiatie van technologische weddenschappen: selectieve soevereiniteit

De natuurlijke verleiding, in het licht van vastgestelde afhankelijkheden, is om te streven naar totale zelfvoorziening - een ambitie die even illusoir als ineffectief is. Geen enkele economie, zelfs niet de Chinese of Amerikaanse, beheerst de volledige technologische waardeketen. De relevante strategie is er een van "selectieve soevereiniteit": het identificeren van drie of vier kritieke technologische segmenten waarin Europa redelijkerwijs kan streven naar mondiale uitmuntendheid, en het accepteren van afhankelijkheid op de andere gebieden door deze te beheren door leveranciers te diversifiëren.

Drie technologische mogelijkheden lijken bijzonder veelbelovend. Ten eerste, zuinige AI en edge computing: in het licht van de energiecrisis en de klimaatbeperkingen wordt het vermogen om krachtige modellen te trainen en in te zetten met beperkte computermiddelen een belangrijk concurrentievoordeel. Europees onderzoek op dit gebied (met name het PRAIRIE-instituut in Parijs en het ELLIS-netwerk) loopt wereldwijd voorop. Ten tweede, kwantumcomputing: de technologische wedloop is nog steeds gaande en Europa beschikt over aanzienlijke wetenschappelijke troeven (40% van de wereldpublicaties). Ten derde, gespecialiseerde halfgeleiders voor AI: in plaats van te proberen Taiwan in te halen op het gebied van algemene chips, kan Europa streven naar uitmuntendheid op het gebied van specifieke architecturen (neuromorfisch computergebruik, processors voor verklaarbare AI).

3. Strategische allianties: diversificatie om afhankelijkheid te verminderen

Het verminderen van de afhankelijkheid houdt niet alleen verplaatsing in, maar ook geografische diversificatie van partners. Het is in het belang van Europa om technologische allianties aan te gaan met middelgrote mogendheden die net als Europa bezorgd zijn over soevereiniteit: Japan (halfgeleiders, robotica), Zuid-Korea (elektronica), Israël (cyberbeveiliging) en Canada (ethische AI). Deze partnerschappen stellen ons in staat om O&O-kosten te bundelen, toegang te krijgen tot complementaire vaardigheden en onze bilaterale afhankelijkheid van de Verenigde Staten of China te verminderen.

Het CERN-model (European Organisation for Nuclear Research) biedt een institutioneel precedent: een collectief gefinancierde infrastructuur voor fundamenteel onderzoek, die meerdere decennia meegaat en enorme economische spin-offs heeft gegenereerd (het web zelf is uitgevonden bij CERN). De InvestAI, expliciet vergeleken met een "CERN voor AI".Het doel is om een gedeelde, open en collaboratieve infrastructuur te creëren die het hele Europese ecosysteem - onderzoekers, start-ups, KMO's en grote bedrijven - toegang geeft tot de computermiddelen die ze nodig hebben om baanbrekende AI-modellen te ontwikkelen.

C. Operationele aanbevelingen

Voorstel 8 Identificeer formeel drie technologieën die cruciaal zijn voor Europese AI-soevereiniteit (bijv. kwantumcomputing, zuinige AI, neuromorfe halfgeleiders) en y 70% van overheidsinvesteringen in O&O IA concentreren.

Rechtvaardiging Het gecoördineerde plan mikt op 20 miljard euro per jaar aan gecombineerde investeringen tussen nu en 2030, waarvan ongeveer 7 miljard euro uit Europese overheidsbronnen (Commissie + lidstaten). Door 70% van deze publieke middelen (d.w.z. ongeveer 5 miljard euro per jaar) te concentreren op 3 tot 4 kritieke technologieën kan voldoende kritische massa worden bereikt om te streven naar wereldwijde uitmuntendheid in deze segmenten, in plaats van de middelen te versnipperen over het hele technologische spectrum. Deze strategische focus breekt met de huidige versnippering van middelen en is geïnspireerd op het Japanse model van sectorconcentratie.

Voorstel 9 Onderhandelen over bilaterale technologiepartnerschappen met Japan en Zuid-Korea, expliciet gericht op het verminderen van de wederzijdse afhankelijkheid van de VS en China. Deze partnerschappen moeten clausules over technologieoverdracht en gezamenlijke ontwikkeling bevatten, niet alleen handelsovereenkomsten.

Voorstel 10 : Het initiatief consolideren InvestAI als een permanente infrastructuur van Europese AI-soevereiniteit, gebaseerd op het CERN-model.

InvestAI mobiliseert al 200 miljard euro (50 miljard euro van de EU-overheid + 150 miljard euro van de privésector via European AI Champions), waaronder 20 miljard euro specifiek voor 4-5 gigafabrieken. Dit initiatief moet een permanente structuur worden - een "Europese AI-infrastructuurmaatschappij" - waarin de lidstaten, de EIB en industriële partners samenwerken. Haar missie: het bouwen en exploiteren van de strategische computerinfrastructuren en datasets die nodig zijn voor Europese soevereiniteit, en deze tegelijkertijd beschikbaar stellen aan het onderzoeksecosysteem en start-ups. Het bestuursmodel moet geïnspireerd zijn op CERN (jaarlijkse begroting van 1,3 miljard euro, gefinancierd door 23 lidstaten in de afgelopen 70 jaar): collectieve financiering, horizon van meerdere decennia, open toegang voor de hele Europese wetenschappelijke en industriële gemeenschap.

VI. CONCLUSIE - DE DWINGENDE NOODZAAK TOT HANDHAVING

Samenvatting: van beperking naar voordeel

Deze nota heeft aangetoond dat de vier structurele "zwakheden" van de Europese strategie - afwezigheid van kampioenen, complexiteit van de regelgeving, dubbelzinnigheid van de derde weg, technologische afhankelijkheid - het resultaat zijn van een verkeerde diagnose. Het zijn alleen handicaps in relatie tot een model van technologische macht - Amerikaanse oligopolistische concentratie - waarvan de economische, sociale en democratische duurzaamheid steeds meer wordt betwist.

Het Europese gedistribueerde ecosysteem genereert systeemveerkracht om schokken op te vangen. In plaats van innovatie te verlammen, bouwt de AI-wet aan een infrastructuur van vertrouwen die een duurzaam concurrentievoordeel kan worden, via het "Brussels Effect". De "derde weg" komt overeen met een groeiende wereldwijde vraag naar technologieën die voldoen aan democratische normen. Tot slot hebben strategische afhankelijkheden een ongekende budgettaire en politieke mobilisatie op gang gebracht - geïllustreerd door InvestAI en zijn 200 miljard euro - waardoor technologische sprongen in niches met een hoge toegevoegde waarde mogelijk worden.

Ethiek is geen externe rem op innovatie, maar een infrastructuur voor concurrentievermogen. In sectoren met een hoge toegevoegde waarde, zoals gezondheidszorg, financiën, justitie en veiligheid, is het vermogen om systemen te produceren die kunnen worden gecontroleerd, uitgelegd en gecertificeerd een conditio sine qua non voor toepassing. En deze eigenschappen zijn precies waar het Europese onderzoek zich de afgelopen vijftien jaar op heeft gericht.

Het fatale risico: besluiteloosheid

Het gevaar is niet het Europese model zelf, maar ons collectieve onvermogen om het volledig te omarmen. Al twintig jaar schommelt de digitale strategie van Europa tussen twee tegenstrijdige verleidingen: het Amerikaanse model nabootsen ("eenhoorns creëren") en zijn eigen verschil bevestigen ("ethiek eerst"), zonder ooit echt te kiezen. Deze strategische besluiteloosheid levert het slechtste van twee werelden op: noch de financiële slagkracht van de VS, noch de consistentie van normen die nodig is om het Europese model te projecteren.

De keuze is niet tussen anderen kopiëren of onze eigen weg gaan - dat is een vals dilemma. Wat dringend nodig is, is de overstap van een regelgevend kader, dat nu is vastgelegd in de AI-wet, naar gecoördineerde industriële actie. Dit houdt drie breuken in. Ten eerste, massale overheidsinvesteringen in strategische infrastructuren accepteren - InvestAI is hier een goed voorbeeld van - en aannemen dat technologische soevereiniteit een prijs heeft, zij het minder dan de kosten van afhankelijkheid. Ten tweede, strategische discipline opleggen: middelen concentreren op drie of vier technologische weddenschappen (70% aan publieke R&D), in plaats van budgetten te verspreiden over het hele spectrum. Ten derde, bouw een agressieve normendiplomatie op, waarbij de AI-wet wordt omgevormd tot een wapen van commerciële verovering in plaats van een zelf toegebrachte handicap.

De schijnbare spanning oplossen: open standaarden en geconcentreerde soevereiniteit

Deze strategie kan paradoxaal lijken: aan de ene kant het bevorderen van interoperabiliteit en open standaarden (voorstel 7); aan de andere kant het massaal concentreren van investeringen op een paar kritieke technologieën (voorstellen 8-10). Maar in werkelijkheid, deze twee assen zijn eerder complementair dan tegenstrijdig.

Open standaarden en interoperabiliteit zijn ons geopolitieke aanbod Dit is wat Europa de rest van de wereld te bieden heeft om de Chinees-Amerikaanse ommuurde tuin te vermijden. Dit is ons comparatief voordeel in technologische diplomatie. Door open protocollen, interoperabele architecturen en gedeelde datasets te promoten, positioneert Europa zichzelf als een geloofwaardig alternatief voor alle spelers - overheden, bedrijven, onderzoekers - die exclusieve afhankelijkheid van propriëtaire Amerikaanse of Chinese ecosystemen willen vermijden.

Omgekeerd is de concentratie van investeringen in 3-4 kritieke technologieën een kwestie van selectieve soevereiniteit. Identificeer de segmenten waar afhankelijkheid strategisch onaanvaardbaar zou zijn (kwantumcomputing, gespecialiseerde halfgeleiders, zuinige AI, verklaarbare AI) en bouw daar echte autonomie op. Het is geen kwestie van totale zelfvoorziening - een dure en ineffectieve utopie - maar van het beheersen van de technologieën die ons vermogen bepalen om onze eigen spelregels te bepalen.

De sleutel is dat deze soevereine technologieën zelf onze eigen normen voor openheid moeten respecteren.. Met andere woorden : soevereiniteit in capaciteiten, openheid in protocollen. ASML, ons paradigmatische voorbeeld, is een perfecte illustratie van deze synthese: technologisch monopolie (soevereiniteit) in een open, internationaal ecosysteem (interoperabiliteit). Op dezelfde manier wil InvestAI Europese gigafabrieken oprichten (soevereiniteit op het gebied van computers) en tegelijkertijd open toegang garanderen tot het hele wetenschappelijke en industriële ecosysteem (open standaarden).

Deze dialectiek tussen strategische concentratie en systemische openheid is geen tegenstelling, maar onze unieke waardepropositie: de wereld een alternatief bieden voor de dominante gesloten modellen, terwijl we onze autonomie in kritieke segmenten garanderen. Het is precies deze synthese die Europa's "derde weg" kan veranderen van een retorische aspiratie in een geopolitieke realiteit.

De uitdaging van de beschaving: historische verantwoordelijkheid

Naast economische concurrentie werpt Europa's AI-strategie een fundamentele vraag op in de politieke filosofie: kan een technologisch geavanceerde samenleving de verworvenheden van het liberale constitutionalisme - de rechtsstaat, scheiding der machten, bescherming van minderheden, individuele autonomie - duurzaam behouden? Of impliceert technologische vooruitgang noodzakelijkerwijs, zoals sommige autoritaire theoretici beweren, een verzwakking van democratische beperkingen in naam van de efficiëntie?

Alleen Europa moet empirisch bewijzen dat de eerste optie haalbaar is. Noch de Verenigde Staten - waar AI-regulering grotendeels wordt overgelaten aan zelfregulering door bedrijven - noch China - waar AI expliciet sociale controledoelstellingen dient - kunnen deze synthese tussen technologische innovatie en fundamentele rechten belichamen. Deze verantwoordelijkheid vloeit rechtstreeks voort uit de Europese geschiedenis: het was in Europa dat individuele vrijheden (habeas corpus, vrijheid van meningsuiting) en de industriële revolutie tegelijkertijd werden uitgevonden. Het was in Europa dat in de twintigste eeuw de gok van democratische regulering van economische macht werd genomen. Het was in Europa dat de instellingen van het liberale constitutionalisme de totalitaire catastrofes overleefden.

Deze historische legitimiteit geeft aanleiding tot een strategische verplichting: aantonen dat ethiek en innovatie niet tegenover elkaar staan, maar elkaar wederzijds versterken. Europa's falen op het gebied van AI zou niet alleen een economische nederlaag zijn - het zou een signaal zijn van de onmogelijkheid van een technologische moderniteit die de mensenrechten respecteert en daarmee autoritaire theorieën over de onverenigbaarheid van democratie en technologische efficiëntie valideren.

De laatste vraag is dus geen technische, maar een politieke. Heeft de Europese Unie de collectieve wil om deze potentiële troeven om te zetten in echte macht? Heeft zij de strategische discipline om de komende twintig jaar koers te houden, ongeacht electorale veranderingen en spanningen tussen lidstaten? Kan ze de verleiding weerstaan om zich naar binnen te keren om de gemeenschappelijke infrastructuur op te bouwen die essentieel is voor continentale soevereiniteit?

Dit zijn geen kwesties voor toekomstgerichte analyse - ze vragen om onmiddellijke politieke beslissingen. De tijd van strategisch denken is voorbij. Nu is het tijd voor uitvoering. De geschiedenis zal Europa niet beoordelen op de kwaliteit van zijn principes, maar op zijn vermogen om deze te belichamen in duurzame technologische instellingen. Onze generatie draagt de verantwoordelijkheid voor dit oordeel.

BIBLIOGRAFIE

Europese Commissie (2025). Een Europese benadering van kunstmatige intelligentie. Directoraat-generaal Communicatienetwerken, -inhoud en -technologieën. https://digital-strategy.ec.europa.eu/fr/policies/european-approach-artificial-intelligence

Europese Commissie (2024-2025). Actieplan voor een AI-continent. https://france.representation.ec.europa.eu/informations/intelligence-artificielle-la-commission-propose-un-nouveau-plan-daction-pour-renforcer-son-2025-04-09_fr

Europese Commissie (2025). GenAI4EU: Financieringsmogelijkheden om Generative AI "made in Europe" te stimuleren. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/genai4eu

Europese Commissie (2024). Nieuwe Horizon Europe-financiering stimuleert Europees onderzoek naar AI en Quantumtechnologieën. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/news/new-horizon-europe-funding-boosts-european-research-ai-and-quantum-technologies

Europese Commissie (2025). EU lanceert InvestAI-initiatief om 200 miljard euro aan investeringen in kunstmatige intelligentie te mobiliseren. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/news/eu-launches-investai-initiative-mobilise-eu200-billion-investment-artificial-intelligence

Europese Rekenkamer (2024). Speciaal verslag over kunstmatige intelligentie in de EU. https://www.eca.europa.eu/fr/publications/sr-2024-08

Franse Rekenkamer (2025). De nationale strategie voor kunstmatige intelligentie: successen consolideren. https://www.ccomptes.fr/fr/publications/la-strategie-nationale-pour-lintelligence-artificielle-consolider-les-succes-de-la

IAPP - Internationale vereniging van privacyprofessionals (2024). AI Governance and Regulatory Confidence-enquête.

Evaluatie van het internetbeleid (2025). "Brussels Effect of Experimentalisme? Understanding EU AI Regulation." Tijdschrift voor Europees overheidsbeleid14(2). https://policyreview.info/articles/analysis/brussels-effect-or-experimentalism

OESO (2025). Voortgang bij de uitvoering van het EU-coördinatieplan inzake kunstmatige intelligentie (deel 1): Acties van de lidstaten. https://www.oecd.org/en/publications/progress-in-implementing-the-european-union-coordinated-plan-on-artificial-intelligence-volume-1_533c355d-en.html

OESO & Europese Commissie (2025). Investeringen in kunstmatige intelligentie beter meten. https://oecd.ai/en/wonk/measuring-ai-investment-new-oecd-ec-methodology

[1] Bradford, A. (2020), Het effect van Brussel: hoe de Europese Unie de wereld regeertOxford University Press.

[2] Acemoglu, D. en Johnson, S. (2023), Macht en vooruitgang: onze duizenden jaren durende strijd om technologie en welvaartPublieke zaken.

[3] Europese Rekenkamer (2024), Speciaal verslag over kunstmatige intelligentie in de EULuxemburg. https://www.eca.europa.eu/fr/publications/sr-2024-08

[4] Europese Commissie (2024-2025), Actieplan voor een AI-continent. https://france.representation.ec.europa.eu/informations/intelligence-artificielle-la-commission-propose-un-nouveau-plan-daction-pour-renforcer-son-2025-04-09_fr

[5] Europese Commissie (2025), Een Europese benadering van kunstmatige intelligentie. https://digital-strategy.ec.europa.eu/fr/policies/european-approach-artificial-intelligence

[6] OESO (2024), AI-principes van de OESO: Van ambitie naar actieOECD Digital Economy Papers. https://www.oecd.org/digital/artificial-intelligence/

[7] Internet Policy Review (2025), "Brussels Effect of Experimentalism? Tijdschrift voor Europees overheidsbeleidvol. 14, nr. 2. https://doaj.org/article/c45f5940910c487dab59787b2a907062

[8] IAPP (2024), AI Governance and Regulatory Confidence-enquête.

[9] Openbare financiële gegevens van Meta/Facebook, maart-juli 2018.

[10] Europese Commissie (2025), GenAI4EU: Financieringsmogelijkheden. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/genai4eu

[11] Eurobarometer 2024, gegevens van de Europese Commissie.

[12] IT voor bedrijven, "Digitale soevereiniteit: cloud, AI-agenten en afhankelijkheden". https://www.itforbusiness.fr/souverainete-numerique-cloud-agents-ia-et-dependances-99757

[13] Europese chipswet (2023), Europese Commissie.

[14] Europese Commissie (2025), EU lanceert InvestAI-initiatief. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/news/eu-launches-investai-initiative-mobilise-eu200-billion-investment-artificial-intelligence

[15] Europese Commissie (2025), aankondiging InvestAI, top in Parijs.

[16] OESO (2025), Vooruitgang bij de uitvoering van het gecoördineerde plan van de Europese Unie inzake kunstmatige intelligentie. https://www.oecd.org/en/publications/progress-in-implementing-the-european-union-coordinated-plan-on-artificial-intelligence-volume-1_533c355d-en.html

The post Une stratégie pour l’IA de l’UE : transformer les contraintes en avantages compétitifs ! appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Kernboodschap: abortus is geen mening, het is een recht. De ECLJ en zijn bondgenoten willen de vrijheden van vrouwen beperken in naam van de religieuze moraal. Toch steunen de wetenschap, de Europese wetgeving en de meerderheid van de burgers abortus als een fundamenteel recht. De echte vraag is niet "pro-life" of "pro-choice", maar: willen we een Europa waar vrouwen vrij zijn om over hun lichaam te beslissen? Of een Europa waar religieuze lobby's hun dogma's aan iedereen opleggen? Laten we actie ondernemen om het Europees burgerinitiatief (ECI) "Mijn stem, mijn keuze" werkelijkheid te laten worden!

De argumenten van AEPL

a) Het Europees burgerinitiatief "Mijn stem, mijn keuze": een beweging voor vrouwenautonomie

L'Europees burgerinitiatief (ECI) "Mijn stem, mijn keuzegeregistreerd in april 2024, is een historische beweging die wordt aangevoerd door meer dan 300 feministische en mensenrechtenorganisaties in heel Europa. Haar doel: de toegang tot veilige, legale en toegankelijke abortus in alle EU-lidstaten garanderen. De ECI verzamelde meer dan een miljoen geldige handtekeningen, ruim boven de drempel die nodig is om door de Europese Commissie te worden onderzocht.

Dit initiatief is een antwoord op de flagrante ongelijkheden in de toegang tot abortus in Europa. In sommige landen, zoals Polen en Malta, dwingen wettelijke beperkingen duizenden vrouwen hun toevlucht te nemen tot clandestiene abortussen of naar het buitenland te reizen, vaak in precaire en dure omstandigheden. "Mijn stem, mijn keuze" roept de EU op om een mechanisme voor financiële ondersteuning opzetten vrouwen toegang te geven tot veilige abortussen, in overeenstemming met de nationale wetgeving, en om abortus tot een grondrecht makenbeschermd door de Europese instellingen.

De organisatoren, waaronderSloveens Instituut op 8 maartbenadrukken het belang van een mondiale aanpak Deze omvatten seksuele voorlichting, gratis toegang tot anticonceptie en een sterk sociaal beleid om het gebruik van abortus te verminderen. Hun boodschap is duidelijk: over de lichamelijke autonomie van vrouwen valt niet te onderhandelen. Het antwoord van de Europese Commissie wordt verwacht tegen 2 maart 2026.

b) De vrijheidsvernietigende activiteiten van het ECLJ: wie zijn deze ultraconservatieven?

Le Europees Centrum voor Recht en Rechtvaardigheid (ECLJ) is een niet-gouvernementele organisatie, opgericht in 1998 en aangesloten bij deAmerikaans Centrum voor Recht en Rechtvaardigheid (ACLJ)een Amerikaanse conservatieve evangelische juridische lobby. Geleid door Grégor Puppinck en Jay Alan Sekulow (de voormalige advocaat van Donald Trump), presenteert het ECLJ zich als een verdediger van "mensenrechten" en "menselijke waardigheid", maar zijn agenda is duidelijk anti-abortus, anti-homohuwelijk en anti-euthanasie.

Wat je moet weten

• Grégor Puppinck Frans advocaat, directeur-generaal van het ECLJ, bekend om zijn[1] voor zijn standpunt tegen abortus, PMA voor homoseksuele paren en "gendertheorie". Hij verdedigt een visie naturalist en christen van de wet, in tegenstelling tot moreel relativisme.
• Jay Alan Sekulow Amerikaanse advocaat, oprichter van de ACLJ, nauw verbonden met[2] conservatieve evangelische kringen. Hij is voor het Amerikaanse Hooggerechtshof verschenen om religieuze zaken te verdedigen.
• Financiering : De ECLJ wordt voornamelijk gefinancierd door de ACLJ, die miljoenen dollars inzamelt bij Amerikaanse evangelische donoren. In 2019 droeg de ACLJ meer dan 1 miljoen dollar bij aan de ECLJ.

Hun anti-abortus lobby

De ECLJ voert een agressieve campagne tegen abortus in Europa, organiseert conferenties, publiceert rapporten en verschijnt voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). Hun strategie is gebaseerd op :

• Manipuleren van getuigenissen Tijdens een conferentie in het Europees Parlement in oktober 2025 nodigde de ECLJ vrouwen uit om te praten over hun "lijden na de abortus", waarbij een IFOP-onderzoek uit 2020 werd aangehaald waaruit bleek dat 92 % van de vrouwen zegt dat abortus sporen nalaat waarmee moeilijk te leven valt. Deze studie is echter betwist door de wetenschappelijke gemeenschap vanwege het gebrek aan methodologische nauwkeurigheid.
• Geboortebevorderend beleid promoten ECLJ: ECLJ prijst het beleid van Hongarije en Italië, waar financiële hulp wordt verleend aan gezinnen, maar is niet van mening dat dit beleid voldoende effectief is. zonder de autonomie van vrouwen te garanderen. Hun doel: Europese financiering voor pro-IVG programma's afschaffen en deze fondsen door te sluizen naar "alternatieven voor abortus".
• Beïnvloeding van leden van het Europees Parlement Op hun conferentie steunden acht leden van het Europees Parlement (waaronder leden van de EPP en ECR) hun standpunten, waarmee ze hun betrokkenheid bij de zaak lieten zien. vermogen om instellingen te beïnvloeden.

Misleidende en gevaarlijke retoriek

Het ECLJ beschrijft abortus als een "ideologische val" en een "handeling die altijd traumatisch is". En toch, gegevens van de WHO en de American Academy of Pediatrics laten zien dat de meerderheid van de vrouwen een hulp na een abortus, vooral wanneer de beslissing vrij en begeleid is. Hun retoriek is gericht op vrouwen zich schuldig laten voelen en hun rechten beperkenonder het mom van "het leven beschermen".

c) Abortus, een door de Europese Unie erkend grondrecht

L'Vrijwillige zwangerschapsonderbreking is een grondrechtbeschermd door de Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en Europese jurisprudentie.

Rechtsgrondslagen

1. Menselijke waardigheid (Artikel 1) Het recht op lichamelijke autonomie is een pijler van waardigheid. Net zoals het dwingen van een vrouw om abortus te plegen als ze dat niet wil, is het dwingen van een vrouw om een ongewenste zwangerschap voort te zetten een schending van haar menselijke waardigheid. schending van zijn lichamelijke en geestelijke integriteit.
2. Recht op lichamelijke en geestelijke integriteit (Artikel 3) : Abortus beschermt vrouwen tegen de risico's van ongewenste zwangerschap of clandestiene abortus.
3. Respect voor privacy (artikel 7) : De beslissing om een abortus te ondergaan is een intieme beslissing. De Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) bij verschillende gelegenheden bevestigd dat toegang tot abortus een essentiële beschermd recht (vonnis Tysiącz tegen Polen, 2007).
4. Gendergelijkheid (artikel 23) Het weigeren van abortus verergert de ongelijkheid door de autonomie van vrouwen te beperken.
5. Non-discriminatie (Artikel 21) Beperkingen op abortus discrimineren vrouwen in precaire situaties die niet over de middelen beschikken om naar het buitenland te reizen.
6. Recht op gezondheid (Artikel 35) : De WHO beschouwt abortus als een essentiële gezondheidsdienst. Landen waar abortus legaal is, hebben lager moedersterftecijfer.

Internationale erkenning

• La CEDAW (Verdrag inzake de uitbanning van discriminatie van vrouwen) moedigt regeringen aan om de toegang tot abortus te garanderen.
• L'WHO wijst erop dat legalisering van abortus de moedersterfte vermindert met 70 %.

Conclusie Abortus is geen "voorrecht", maar een "recht". fundamenteel mensenrechtbeschermd door Europese en internationale wetgeving.

d) Tegenargumenten voor de ideeën van het ECLJ: wetenschappelijke en juridische realiteit

Het ECLJ gebruikt Emotionele en bevooroordeelde argumenten om abortus in diskrediet te brengen. Dit is waarom hun stellingen ongegrond :

1. "Abortus is altijd traumatisch".

• Werkelijkheid Ernstige studies (WHO, Sociale Wetenschap & Geneeskunde2018) laten zien dat opluchting komt vaker voor dan spijt. Lijden na een abortus wordt vaak in verband gebracht met de sociaal stigmaniet de handeling zelf.
• Methodologische vertekening De studies die het ECLJ aanhaalt (net als de IFOP-studie) zijn niet-representatief en georiënteerd. Een meta-analyse uit 2018 concludeert dat vrouwen die een abortus ondergaan geen geen groter risico op geestelijke gezondheidsproblemen dan degenen die een ongewenste zwangerschap uitdragen.

2. "Abortus ontkent de rechten van het ongeboren kind".

• Juridische realiteit Internationaal recht (EVRM, Verdrag van New York) de rechtspersoonlijkheid van de foetus vóór de geboorte niet erkent. Het Europese Hof herinnerde eraan dat de autonomie van vrouwen komt op de eerste plaats (A, B en C tegen Ierland, 2010).
• Geleidelijke aanpak De Europese wetgeving (Frankrijk, België, Duitsland) erkent de groeiende rechten van de foetus. zonder die van vrouwen te ontkennen.

3. "Pro-choice bewegingen bagatelliseren het lijden van vrouwen".

• Werkelijkheid De pro-choice beweging de complexiteit niet ontkennen abortus, maar verdedig het recht van een vrouw op een veilige en veilige abortus. beslissen zonder stigma. Landen waar abortus legaal is en ondersteund wordt (Nederland, Zweden) hebben minder complicaties en minder spijt dan die waar het beperkt is.

4. "We moeten alternatieven voor abortus financieren".

• Werkelijkheid Beleidsmaatregelen ter ondersteuning van het gezin (uitkeringen, ouderschapsverlof, enz.) zijn een belangrijke bron van steun voor gezinnen. noodzakelijk maar onvoldoende. In Polen, waar abortus zeer beperkt is, blijft het aantal illegale abortussen hoog.
• Methodologische vertekening Het terugdringen van het gebruik van abortus is gebaseerd op drie pijlers: a) seksuele voorlichting, b) toegang tot anticonceptie en c) een sterk sociaal beleid. (huisvesting, werk, kinderopvang).

5. "Overheidsgeld mag abortus niet financieren".

• Werkelijkheid De EU kan niet één beleid opleggen, maar moet wel het volgende garanderen toegang tot zorg. Europese fondsen financieren wereldwijde reproductieve gezondheiddie het aantal abortussen verminderen.

Conclusie De argumenten van het EHvJ zijn gebaseerd op selectieve gegevens, bevooroordeelde juridische interpretaties en een moralistische kijk op de wereld. seksualiteit. Hun doel: vrouwenrechten beperken onder het mom van "het leven beschermen".

e) De beslissing om een abortus te ondergaan is aan vrouwen, niet aan geestelijken of partners

Lichamelijke autonomie is een onvervreemdbaar recht. Dit is waarom de beslissing om een abortus te laten plegen de jouwe zou moeten zijn alleen voor zwangere vrouwen :

1. Lichamelijke autonomie: een fundamenteel principe

• Internationale wetgeving De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (Artikel 3) beschermt lichamelijke integriteit en persoonlijke vrijheid. Zwangerschap vereist grote fysieke, psychologische en sociale veranderingen naar de vrouw.
• Exclusieve aansprakelijkheid De risico's (complicaties, moedersterfte) en gevolgen (mentale belasting, ouderlijke verantwoordelijkheid) wegen zwaar op de gezondheid van de moeder. alleen op vrouwen.

2. De rol van mannen: ondersteuning, geen besluitvorming

• Mannen kunnen hun mening uitenmaar kan niet beslissen de plaats van vrouwen.
• Voorbeeld In Frankrijk erkende de sluierwet (1975) dat "geen enkele vrouw zomaar haar toevlucht kan nemen tot abortus", maar dat verbieden verergert lijden.

3. Kritiek op religieuze inmenging

• Bijbelse vooroordelen De heilige teksten (Bijbel, Koran) werden in verschillende talen geschreven. patriarchale contexten. Het Oude Testament behandelt abortus bijvoorbeeld niet vanuit het oogpunt van de toestemming of het recht van de vrouw, maar eerder als een beschadiging van het eigendom van de man.
• Historische controle Religieuze instellingen hebben vaak gediend om controle over de seksualiteit van vrouwenhun vrijheid beperken in naam van een opgelegde moraal.

4. Gelijkheid en sociale rechtvaardigheid

• Toenemende ongelijkheid Het verbieden van abortus benadeelt arme vrouwen die het zich niet kunnen veroorloven om naar het buitenland te reizen.
• Voorbeeld In de Verenigde Staten, na de annulering van Roe v. WadeIn beperkende staten zijn illegale abortussen toegenomen.

Conclusie De beslissing om een abortus te ondergaan is een kwestie van waardigheid, vrijheid en rechtvaardigheid. Vrouwen moeten kunnen kiezen zonder religieuze of mannelijke inmenging.

f) Religieuze dogma's: oncontroleerbare hypotheses, geen universele waarheden

De argumenten van het EHvJ zijn gebaseerd op religieuze dogma'sdie onbewezen aannamesgeen wetenschappelijke feiten.

1. Dogma's: uitspraken die niet kunnen worden gefalsificeerd

• Gebrek aan empirisch bewijs Geen enkel bewijs bevestigt het bestaan van een god of een goddelijke openbaring. Gelovigen beroepen zich op "geloof", dat deze overtuigingen tot de kern van hun geloof maakt. buiten het bereik van de rede.
• Bewijslast In de logica is het aan de persoon die het bestaan van God beweert om het te bewijzen (Het scheermes van Ockham).

2. Heilige teksten: menselijke werken, geen goddelijke woorden

• Historische achtergrond De Bijbel en de Koran zijn geschreven door mensen, in verschillende culturen. patriarchale en slavenmaatschappijen. Hun wetten weerspiegelen normen van hun tijdgeen universele moraal.
• Feitelijke fouten Deze teksten bevatten beschrijvingen van de wereld nu weerlegd door de wetenschap (platte aarde, creationisme).

3. Scheiding van kerk en staat: een noodzaak voor vreedzaam samenleven

• Neutraliteit van de staat In een pluralistische samenleving, het opleggen van religieuze dogma's voor iedereen onrechtvaardig is. De scheiding van staat en kerk garandeert dat wetten gebaseerd zijn op rede en democratisch debatniet op twijfelachtige openbaringen.
• Principe : Door de scheiding van staat en kerk kan iedereen volgens zijn eigen overtuigingen leven. zonder ze aan anderen op te leggen.

Conclusie Religieuze dogma's zijn culturele gebouwenHet zijn geen universele waarheden. Ze zouden niet de wetten van een seculiere samenleving moeten dicteren.

g) Tolerantie in twee richtingen: leken censureren het ECLJ niet

In tegenstelling tot het EHvJ, dat streeft naar uw religieuze waarden opleggen aan alle verdedigers van secularisme roepen niet op tot een verbod op christelijke dogma's. Ze vragen gewoon dat :

• Religieuze overtuigingen blijven in de privésfeer.
• Wetten moeten gebaseerd zijn op universele principes (mensenrechten, gelijkheid, wetenschap), niet op dogma's.

Voorbeeld Niemand houdt de ECLJ tegen om haar overtuigingen te onderwijzen, maar niemand houdt de ECLJ tegen om haar overtuigingen te onderwijzen, maar niemand houdt de ECLJ tegen om haar overtuigingen te onderwijzen. opleggen deze overtuigingen aan degenen die ze niet delen.

Conclusie De werkelijke tolerantie is accepteren dat iedereen volgens zijn eigen overtuigingen moet leven, zonder die aan anderen op te leggen.

Samenvatting van de argumenten van AEPL

Daarom moet abortus een grondrecht blijven in de Europese Unie:

1. "Mijn stem, mijn keuze Een historisch Europees burgerinitiatief, gesteund door 300 organisaties, om de toegang tot abortus te garanderen veilig, legaal en gefinancierd in de hele EU. Meer dan een miljoen handtekeningen hebben de Europese Commissie gedwongen om voor maart 2026 een beslissing te nemen.
2. De ECLJ, een gevaarlijke anti-abortuslobby Deze groep wordt gefinancierd door Amerikaanse evangelische donoren en gebruikt bevooroordeelde getuigenissenen niet-wetenschappelijke studiesen een beïnvloedingsstrategie met Europarlementariërs om abortus te beperken. Hun doel: overheidsfinanciering voor abortus afschaffen en een dwingend geboortebeleid opleggen.
3. Abortus, een door de EU beschermd recht Het Handvest van de grondrechten van de EU erkent abortus als een recht dat gekoppeld is aan het recht op leven. waardigheid, l'lichamelijke autonomiede privacyen de gezondheid. Het EVRM en de WHO bevestigen dat Legalisering van abortus redt levens.
4. De argumenten van het EHvJ zijn ongegrond :

• Valse : Van abortus wordt gezegd dat het "altijd traumatisch" is. Werkelijkheid De meerderheid van de vrouwen ervaart verlichting (WHO, 2021).
• Valse Abortus "ontkent de rechten van de foetus". Werkelijkheid Het internationaal recht beschermt in de eerste plaats de autonomie van vrouwen (EVRM, 2010).
• Valse Het enige dat zou voldoen is "gezinsondersteunend beleid". Werkelijkheid Zonder seksuele voorlichting en toegang tot anticonceptie mislukt dit beleid (bijv. Polen).

5. De beslissing ligt bij de vrouwen, niet bij de geestelijken Lichamelijke autonomie is een mensenrecht. Religieuze teksten geschreven in patriarchale samenlevingen, kan de wetten niet dicteren van een seculier Europa.
6. Religieuze dogma's zijn geen wetenschappelijke waarheden Ze zijn gebaseerd op oncontroleerbare hypothesen. Een democratische samenleving moet haar wetten baseren op rede, geen geloof.
7. Tolerantie werkt twee kanten op Secularisten roepen niet op om de overtuigingen van het ECLJ te verbieden, maar ze weigeren toe te staan dat ze worden gebruikt als voorwendsel voor hun eigen religieuze overtuigingen. zijn bindend voor alle.

Guy T'hooft, voormalig voorzitter van de AEPL

[1] https://genethique.org/author/gregor-puppinck
[2] Le monde diplomatique, "Évangéliques en France, chronique d'un essor politique", december 2024.

The post Plaidoyer pour la liberté fondamentale d’avorter (Contre les idées liberticides de l’ECLJ) appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Ik ben hier op verzoek van deEuropese Vrijdenkersvereniging [AEPL] als eenexpert in hulp bij huisvestingen als voorzitter van de vereniging Logement Solidariteit.

Solidarité Logement is een vereniging zonder winstoogmerk die in 2009 is opgericht naar Belgisch recht. Haar doel is het voorzien in huisvesting voor twee doelgroepen die nauw aansluiten bij de huidige problematiek :

• de jongeren van 16 tot 25 jaar die een moeilijke overgang naar onafhankelijkheid doormaken, vaak met verbroken familiebanden, kwetsbaar en zonder middelen; en
• de geïsoleerde vrouwenDeze vrouwen, met of zonder kinderen, zijn nog onzekerder en kwetsbaarder wanneer ze het slachtoffer zijn geworden van fysiek en psychologisch geweld.

De echte specificiteit van onze vereniging is letterlijk huisvesting creëren voor deze begunstigden. In dit verband wil ik even uitweiden om te zeggen hoezeer ik het eens ben met de heer Gonçalvez, die sprak zonder het eerste panel en die aandrong op renovatie van het bestaande huizenbestand, dat ongezond en/of onbewoond is, in plaats van nieuwbouw. In de 15 jaar van ons bestaan hebben we meer dan 50 wooneenheden gecreëerd voor ongeveer 200 begunstigden per jaar. Zodra de wooneenheden beschikbaar zijn, werken we samen met gespecialiseerde verenigingen om onze begunstigden te ondersteunen. De begunstigden worden geselecteerd op basis van ethische criteria en totale neutraliteit.

Aangezien onze vereniging alleen actief is in België, heb ik informatie verzameld uit een aantal bronnen om de interventie van vandaag op het niveau van de Europese Unie te plaatsen. Een van deze bronnen is een document dat vorig jaar door de Europese Commissie werd uitgegeven.

Dit zijn :

Sociale huisvesting en verder.

Een operationele toolkit voor het gebruik van EU-fondsen voor investeringen in sociale huisvesting en aanverwante diensten".

Dit document, gepubliceerd onder auspiciën van Nicolas Schmit, toenmalig Europees Commissaris voor Werkgelegenheid en Sociale Rechten, is zeer uitgebreid en benadrukt de volgende punten het belang van diensten in verband met de sociale huisvestingsdynamiek. Hij maakt een zeer nuttige opmerking voor het debat van vandaag. Het kan als volgt worden samengevat:

• De huizenprijzen in de Europese Unie stegen tussen 2010 en 2023 met 48%,
• De huurinkomsten bedroegen 23%,
• In 2022 besteedde 8,7% van de bevolking van de Unie 40% (of meer) van hun inkomen aan huisvesting,
• Tegelijkertijd hebben inflatie en stijgende rentetarieven een aanzienlijke invloed gehad op huren en hypotheken,
• Onbetaalbare huisvesting heeft op zijn beurt een impact op sociale inclusie en deelname aan onderwijs en de arbeidsmarkt.

Hoewel de hoofdverantwoordelijkheid voor het investeringsbeleid in betaalbare sociale huisvesting bij de lidstaten ligt, is het niet minder waar dat het beleid en de financieringsinstrumenten van de EU een aanzienlijke impact hebben op het ecosysteem van de huisvesting in het algemeen en de sociale huisvesting in het bijzonder.

Het document beschrijft een reeks maatregelen ter bevordering van sociale en betaalbare huisvesting voor de periode 2021-2027. Het geeft een overzicht van alle EU-fondsen die beschikbaar zijn om investeringen in sociale huisvesting en aanverwante diensten in deze periode te ondersteunen. We kunnen zeker niet zeggen dat de Unie het onderwerp licht opvat Tussen het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Fonds voor Asiel, Migratie en Integratie zijn niet minder dan 9 plannen en programma's direct of indirect relevant voor de kwesties waar wij ons mee bezighouden. Deze fondsen en programma's worden allemaal gefinancierd uit de EU-begroting, maar ze verschillen in de manier waarop ze worden beheerd. Er zijn drie soorten beheer:

• Rechtstreeks beheer: EU-financiering wordt rechtstreeks beheerd door de Europese Commissie,
• gedeeld beheer: de Commissie en de nationale autoriteiten beheren gezamenlijk de financiering; en tot slot
• indirect beheer: de financiering wordt beheerd door partnerorganisaties of andere autoriteiten binnen of buiten de EU.

Ten tweede analyseert dit document in detail niet minder dan 19 projecten en acties die zijn uitgevoerd als onderdeel van het programma 2014-2020, waarvan sommige nog steeds worden uitgevoerd of uitgebreid. Wat onze aandacht heeft getrokken, is dat deze projecten langs twee assen zijn ingedeeld:

• benadering gebaseerd op geografische locatieDe focus ligt meer op het territoriale aspect;
• de persoonsgerichte benadering: de focus wordt gelegd op één doelgroep heel specifiek.

Onze ervaring ter plaatse toont aan dat de twee belangrijkste factoren voor het succes van onze actie - afgezien natuurlijk van het creëren van huisvesting - zijn :

• bewust richten op a goed gedefinieerde doelgroep. Met onveiligheid overal en van alle soorten, is het noodzakelijk dat we binnen het bereik van ons bedrijfsdoel blijven.
• steun voor begunstigden totdat ze volledig zelfvoorzienend zijn, verleend door gespecialiseerde verenigingen in hetzelfde publiek van begunstigden (jongeren in moeilijkheden, vrouwen, alleenstaanden, migranten, MENA, enz.) Commissaris Brunner noemde dit al eerder, maar het is belangrijk om steeds opnieuw te herhalen dat sociale huisvesting niet stopt bij de baksteen.

Om dit te illustreren, neem ik een van de 19 projecten die hierboven zijn genoemd. Dit is een project bij Antwerpen in 2017-2019. Het gaat om de gezamenlijke huisvesting van jonge niet-begeleide vluchtelingen, met name van degenen die volwassen worden (17-22 jaar) en hun woning kwijtraken die hun als minderjarige was toegewezen. Deze operatie was een groot succes (75 co-housing eenheden tegen een gemiddelde huur van 250 euro voor een periode van 1 tot 3 jaar) omdat - onder andere - :

• Het project ging verder dan louter huisvesting: co-housing met Vlaamse jongeren uit Antwerpen, onderwijs en taalcursussen, sociale netwerken, psychologische begeleiding en toegang tot werk;
• het werd gesteund door een aantal erkende lokale verenigingen die actief zijn in de bovengenoemde empowermentsectoren.

Wij zijn van mening dat dit project als voorbeeld voor de toekomst kan dienen, omdat het alle succesfactoren combineert.

Ik wil graag duidelijk maken dat onze vereniging niet betrokken was bij dit project.

Bij wijze van conclusie, en misschien had ik mijn toespraak daar moeten beginnen, als we allemaal gelijk zijn voor de wet (ik herinner u aan het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens), geldt dat duidelijk niet voor huisvesting. Laten we allemaal samenwerken om deze ongelijkheid te verminderen.

Bedankt voor uw aandacht,

Didier Giblet

Voorzitter van Solidarité Logement

Huisvestingsexpert voor AEPL

The post Logement dans l’UE : Stratégies pour les personnes, les familles et les jeunes générations appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Elk jaar keurt de Commissie haar werkprogramma goed, waarin de nieuwe beleidslijnen en wetgevingsinitiatieven staan die zij in de loop van het jaar zal voorstellen aan de wetgevende en begrotingsautoriteit, het Europees Parlement en de Raad. Dit werkprogramma laat zien hoe de politieke richtsnoeren en taakomschrijvingen die voorzitter von der Leyen aan elk lid van de Commissie heeft gestuurd, in het eerste jaar zullen worden uitgevoerd.

Dit programma, dat op 11 februari 2025 wordt goedgekeurd, wordt vervolgens voorgelegd aan de plenaire vergadering van het Europees Parlement en aan de Raad Algemene Zaken. Op basis van dit werkprogramma en de prioriteiten van de andere instellingen stellen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie een gezamenlijke verklaring op over de wetgevingsprioriteiten van de Europese Unie (EU) voor 2025 en gezamenlijke conclusies over deze prioriteiten.

Dit jaar zal de Commissie zich richten op :

1. Duurzame welvaart en concurrentievermogen;
2. Versterking van defensie en veiligheid ;
3. Mensen ondersteunen en onze samenlevingen en ons sociale model versterken;
4. Behoud van onze levenskwaliteit;
5. De democratie beschermen en onze waarden verdedigen;
6. Gebruik haar macht en partnerschappen over de hele wereld;
7. Onze vakbond voorbereiden op de toekomst.

Het werkprogramma is het resultaat van nauwe samenwerking tussen het Europees Parlement, de lidstaten en de Raad en adviesorganen van de EU (Comités van de Regio's en het Economisch en Sociaal Comité). Het onderzoekt de gebieden waarop de Commissie nieuwe initiatieven zal presenteren, hangende voorstellen zal intrekken en bestaande EU-wetgeving zal herzien.

Het programma van dit jaar is sterk gericht op vereenvoudiging. De Commissie wil de EU-regels vereenvoudigen, de uitvoering ervan vergemakkelijken en de administratieve lasten verminderen. Het werkprogramma gaat vergezeld van een mededeling met doelstellingen en instrumenten om de regeldruk te verlichten en snelle en aanzienlijke verbeteringen tot stand te brengen voor burgers en bedrijven, met name kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's).

De Commissie presenteert drie reeksen omnibusvoorstellen ter vereenvoudiging van verschillende wetgevingsbesluiten, evenals een recordaantal initiatieven met een sterk vereenvoudigingsaspect. De eerstgenoemde voorstellen zullen bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstelling om de administratieve lasten met ten minste 25 % en voor het mkb met ten minste 35 % te verminderen. Ze omvatten ook een jaarplan voor kwaliteitsbeoordelingen en evaluaties om de continuïteit van de vereenvoudigings- en lastenverlagingsoperatie te garanderen.

De volgende twee omnibusvoorstellen richten zich op het vereenvoudigen van investeringen, en het derde op het vereenvoudigen van de wettelijke rapportagevereisten voor kleine en middelgrote ondernemingen en het afschaffen van het papieren formaat.

Er zal een pakket vereenvoudigingsmaatregelen worden voorgesteld voor het GLB, het gemeenschappelijk landbouwbeleid.

In het werkprogramma van de Commissie worden 51 nieuwe beleidsinitiatieven en 18 wetgevingsvoorstellen voorgesteld, waarvan er 11 een belangrijke vereenvoudigingsdimensie hebben. Een voorraad van 123 eerdere voorstellen moet nog door het Parlement en de Raad worden onderzocht, maar 41 voorstellen zijn ingetrokken omdat ze achterhaald zijn of geen vooruitzicht op goedkeuring hebben.

De belangrijkste prioriteiten van het werkprogramma zijn als volgt:

1. Zorgen voor duurzame welvaart en concurrentievermogen

Deze doelstelling omvat een aantal initiatieven en wetgevingsvoorstellen, die hieronder worden genoemd.

Het competitiviteitskompas De voorgestelde maatregelen zijn bedoeld om de structurele problemen aan te pakken die het Europese concurrentievermogen belemmeren: een onstabiele mondiale omgeving die wordt gekenmerkt door oneerlijke concurrentie, fragiele toeleveringsketens, stijgende energiekosten, tekorten aan arbeidskrachten en vaardigheden en beperkte toegang tot kapitaal.

Een strategie voor de modernisering van de interne markt zullen worden voorgesteld om de grensoverschrijdende levering van goederen en diensten en een eerlijke en effectieve arbeidsmobiliteit te vergemakkelijken.

Het pact voor een propre, dat ook al is voorgesteld, vormt de kern van het project voor ontkoling, duurzaamheid en concurrentievermogen. Het zal bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van het Groene Pact voor Europa. Tegelijkertijd een actieplan om energie betaalbaarder te makenvoor Europa worden voorgesteld. Dit omvat een nieuw kader voor overheidssteun en investeringen in schone energie te stimuleren. Een routekaart zal gericht zijn op een einde maken aan de Russische energie-import. De Commissie zal ook een indicatief nucleair programma voor 2025 en een strategisch plan voor kleine modulaire reactoren (small modular reactors - SMR's) om de versnelde invoering ervan te ondersteunen.

Er is een actieplan gepland voor de chemische industrie, met een gerichte herziening van de toepasselijke regels (REACH-verordening) met het oog op vereenvoudiging.

Er zal een masterplan worden voorgesteld om te komen tot een Spaar- en Beleggingsunie en een interne kapitaalmarkt creëren.

De Commissie zal ook trachten het potentieel van gegevens- en informatietechnologie te benutten om de levenskwaliteit van haar burgers te verbeteren. Kunstmatige intelligentie (AI) en stellen een strategie voor om biotechnologieën. Het zal ook een investeringsplan presenteren voor duurzaam transport inclusief een strategisch kader ter ondersteuning van duurzame brandstofproductie en -distributie.

Wetgeving over digitale netwerken en de ontwikkeling van cloudcomputing zullen ook worden gepresenteerd.

Met de kwantumstrategie regelgeving moet de leidende positie van de wereld in deze kritieke sector worden gehandhaafd, in het bijzonder met de strategie ter versterking van de capaciteit van Europa om onderzoek en ontwikkeling van kwantumtechnologieen er apparaten en systemen op baseren.

Met de Europese Zakelijke Portemonnee Uitwisselingen tussen bedrijven en uitwisselingen met overheidsinstanties moeten nieuwe zakelijke kansen bieden.

Tot slot zal de Commissie ruimtewetgeving om optimaal te profiteren van de voordelen van de ruimte-economie.

2. Veiligheid en defensie versterken

De Europese defensie wordt een dringende kwestie gezien de Russische dreiging om haar aanspraken uit te breiden tot buiten Oekraïne om de brokstukken op te rapen die verloren gingen toen de voormalige Sovjet-Unie uiteenviel.

Dit nieuwe defensiegebied, het onderwerp van de Witboek over de toekomst van de Europese defensie, dat onlangs door de Commissie is gepresenteerd om een brede raadpleging op gang te brengen over de vaststelling van een Europees kader voor defensie-investeringsbehoeften, gaat vergezeld van diverse andere voorstellen op het gebied van veiligheid: een strategie voor de Crisisparaatheid EU een strategie om maatregelen voor te bereiden voor het omgaan met de  bedreigingen voor de volksgezondheid onze afhankelijkheid van externe aanvoer verminderen kritieke medicijnen voor de voorraad van deze geneesmiddelen; voor wapen- en drugshandel bestrijden, verbeteren cyberveiligheid ziekenhuizen ; bescherming van onderzeese kabels telecommunicatie; ...

De Commissie zal ook haar inspanningen voortzetten om uitvoering van het migratie- en asielpactHieronder valt ook de terugkeer van illegale immigranten.

3. Mensen ondersteunen en onze samenlevingen en ons sociaal model versterken

De Commissie zal de sociale gelijkheid blijven versterken, met een nieuw actieplan voor implementatie van de europese vereniging voor sociale rechten ;  Unie van vaardigheden zal tekorten aan vaardigheden en arbeidskrachten aanpakken en ervoor zorgen dat bedrijven toegang hebben tot de geschoolde arbeidskrachten die zij nodig hebben om hun productiviteit en concurrentievermogen te vergroten. Zij zal er ook voor zorgen dat de onderwijs- en opleidingsstelsels over de juiste instrumenten beschikken om Europeanen van alle generaties voor te bereiden op een snel veranderende toekomst, door middel van hoogwaardig, inclusief onderwijs, opleiding en een leven lang leren, en door middel van kwaliteitsbanen garanderen met fatsoenlijke arbeidsomstandigheden, hoge gezondheids- en veiligheidsnormen en collectieve onderhandelingen.

De volgende consument 2025-2030 zal een nieuw actieplan voor consumenten in de interne markt omvatten, dat een evenwichtige aanpak garandeert die consumenten beschermt zonder bedrijven buitensporige administratieve lasten op te leggen.

4. Behoud van onze levenskwaliteit: landbouw, voedselveiligheid, water en natuur

Europa heeft behoefte aan een zekere en betaalbare aanvoer van lokaal voedsel van hoge kwaliteit dat op een sociaal en ecologisch duurzame manier wordt geproduceerd, boeren een eerlijk en toereikend inkomen biedt, het concurrentievermogen van de Europese landbouw op lange termijn garandeert en de natuurlijke omgeving respecteert en beschermt.

Op basis van de resultaten van de strategische dialoog over de toekomst van de landbouw in de EU zal de Commissie het volgende presenteren a visie op landbouw en voedsel om een stabiel kader voor landbouwers en een langetermijnperspectief voor marktdeelnemers te garanderen, waaronder landbouwers, vissers, kleine en middelgrote ondernemingen en andere spelers in de voedselketen.

De oceanen en zeeën spelen een belangrijke rol in de welvaart en veiligheid van Europa, niet in de laatste plaats door hun unieke vermogen om het klimaat te reguleren als grootste koolstofput van de planeet. Het is essentieel om actie te ondernemen om de oceanen te behouden, zowel nu als voor toekomstige generaties. Le pact voor de oceanen creëert één referentiekader voor al het beleid met betrekking tot de oceanen en definieert een mondiale benadering van de oceanen in al hun dimensies.

Duurzaam waterbeheer is een van de grootste uitdagingen voor Europa met het oog op de effecten van klimaatverandering. Overstromingen en droogtes worden de norm, zoals blijkt uit de tragische gebeurtenissen die Europa de afgelopen jaren hebben getroffen. Met betrekking tot de veerkracht in de watersectorDe Commissie stelt een "van bron tot zee"-aanpak voor, waarbij rekening wordt gehouden met de zeer uiteenlopende uitdagingen in de verschillende regio's en sectoren, om ervoor te zorgen dat waterbronnen goed worden beheerd, waterschaarste en verontreiniging worden aangepakt en het concurrentievermogen van de Europese waterindustrie wordt vergroot.

5. Het beschermen van onze democratie en het verdedigen van onze waarden zal een prioriteit zijn.

A "democratisch schild"De Commissie zal doorgaan met het integreren van gelijkheid in al haar beleid, door een aantal nieuwe voorstellen te presenteren. De Commissie zal gelijkheid in al haar beleid blijven integreren door een aantal nieuwe initiatieven te presenteren. nieuwe strategieën op LGBTIQ mensen en de strijd tegen racisme. Een stappenplan voor vrouwenrechten zal, in termen van rechten en beginselen, de voortdurende inzet van de Europese instellingen definiëren.

6. Gebruik je macht en partnerschappen over de hele wereld

Op het externe front blijft de prioriteit werken aan een stabiele en veilige toekomst voor Europa.Oekraïne binnen een uitgebreide Unie een strategie voor de Zwarte Zee en een nieuw pact voor het Middellandse Zeegebied om de regionale samenwerking te versterken en een nieuwe Strategische agenda EU-India.

7. Samen onze doelstellingen bereiken en onze Unie voorbereiden op de toekomst 

De afgelopen vijf jaar is de Unie begonnen aan een ambitieuze transformatie en heeft ze generatiecrises overwonnen, zoals de COVID-19-pandemie en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne en de economische gevolgen daarvan. De EU heeft innovatieve wetgeving aangenomen om de tweeledige overgang te bevorderen en onze veerkracht te versterken. Het is nu essentieel om de prioriteit voor de uitvoering en ervoor te zorgen dat de Unie klaar voor de toekomst, zowel op financieel als op institutioneel vlak, door voort te bouwen op een versterkte relatie met de EU-instellingen.

De Commissie zal een nieuwe langetermijnbegroting voor de EU voorleggen (meerjarig financieel kader voor de periode 2028-2034). Dit zal beter aansluiten bij de vastgestelde prioriteiten en doelstellingen, en op flexibele wijze worden gericht op de gebieden waar EU-optreden het meest nodig is. Het zal eenvoudiger en doeltreffender functioneren en beter gebruikmaken van de Europese begroting om meer nationale, particuliere en institutionele financiering aan te trekken.

Bijna 21 jaar na de grootste uitbreidingsgolf en gedreven door de ambitie om de Unie te versterken via een toetredingsproces dat op verdiensten is gebaseerd, zullen we ervoor moeten zorgen dat we klaar voor een uitgebreide Unie. Dankzij de lessen die uit eerdere uitbreidingen zijn getrokken, is de EU nu beter voorbereid om als katalysator voor vooruitgang te fungeren en zich verder te verdiepen naarmate zij uitbreidt. De beleidsherzieningen in de aanloop naar de uitbreiding zullen het mogelijk maken om de gevolgen en effecten van de uitbreiding op alle beleidsterreinen van de EU nader te beoordelen, tekortkomingen in kaart te brengen, de maatregelen te specificeren die nodig zijn om uitdagingen om te zetten in kansen, en de mogelijkheden te onderzoeken om het bestuur van de EU en haar vermogen om snel te handelen te verbeteren, zodat het beleid ook in een uitgebreide Unie effectieve resultaten kan blijven opleveren.

La Commissie zal zijn betrekkingen met het Parlement en de Raad versterken, waarbij wordt gezorgd voor transparantie, verantwoordingsplicht en een verbetering van de communicatie en de informatiestromen. Alle De commissarissen zullen aanwezig moeten zijn in het Europees Parlement, in dialoog treden met de lidstaten en deelnemen aan de vergaderingen van de Raad die aansluiten bij hun bevoegdheden. De Commissie zal op korte termijn een nieuwe kaderovereenkomst met het Europees Parlement voorstellen, terwijl zij de samenwerking zal versterken met betrekking tot resoluties van het Parlement waarin wordt gevraagd om wetgevingsvoorstellen op basis van artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en het beroep op artikel 122 in uitzonderlijke en dringende omstandigheden naar behoren zal motiveren.

Het standpunt van de AEPL tijdens de dialoog met het Parlement op 18 maart jongstleden.

Opgemerkt moet worden dat de AEPL zich heeft kunnen uitspreken over de prioriteiten van de Commissie in het kader van de dialoog waarin artikel 17 van het VWEU voorziet. In een brief aan de vicevoorzitter van het Europees Parlement die belast is met deze dialoog, mevrouw Antonella Sberna (Fractie van de Conservatieven en Hervormers, lid van Fratelli d’Italia, de partij van G. Meloni die in Italië aan de macht is),  zijn onze belangrijkste huidige zorgen het behoud van de democratie en de rechtsstaat, die onder druk staan door autocratische of extreemrechtse regimes die in de lift zitten, de totstandbrenging van een echt Europa van defensie en een gecontroleerde inzet van kunstmatige intelligentie en informatietools. .

De eerste groep is namelijk het doelwit van regelmatige aanvallen, zelfs door democratieën: de Verenigde Staten van Amerika zijn daar een voorbeeld van, waar de president gefascineerd lijkt te zijn door sterke (Victor Orbán in Hongarije) of zelfs dictatoriale regimes, zoals Rusland, waarvan hij zonder aarzelen de expansionistische of zelfs imperialistische ambities wil kopiëren, zoals de annexatie van Groenland, Canada en het Panamakanaal.

In de Verenigde Staten van Amerika wordt een reeks overheidsinstanties ontmanteld,  hetzij om de waarden van diversiteit, gelijkheid en inclusie (DEI) te bestrijden – waarden die de nieuwe president afwijst –, hetzij omdat ze te veel geld kosten, hetzij omdat ze indruisen tegen complottheorieën die erop gericht zijn mensen af te raden zich te laten vaccineren, of klimaatverandering te ontkennen, bijvoorbeeld; de systematische aanval op bepaalde universiteiten (zoals Columbia in New York), waardoor Amerikaanse onderzoekers in de disciplines die met deze waarden te maken hebben, hun blik op Europa richten; de beledigingen en bedreigingen aan het adres van rechters die niet door Trump zijn benoemd en die het zich permitteren hem volgens de wet te beoordelen en, indien nodig, te veroordelen; de voortdurende pogingen om journalisten in diskrediet te brengen en uit te sluiten die de waarheid durven te zoeken en nepnieuws durven te controleren, het omkopen van kiezers (zelfs die van extreemrechtse partijen in Europa, zie AfD) met bergen dollars (Elon Musk) … zijn helaas praktijken die in onze lidstaten steeds meer weerklank vinden.

Het is dan ook belangrijk en dringend dat het Europees Parlement en de Europese Commissie onze samenleving en onze Europese waarden blijven verdedigen door onze medeburgers zoveel mogelijk bij dit proces te betrekken en te overtuigen.

De tweede prioriteit die in deze brief naar voren wordt gebracht, is het in hoog tempo opzetten van een daadwerkelijke Europese defensie, voorzien van alle nodige middelen (strategische autonomie, massale steun aan Oekraïne, versterking van onze technologische en industriële basis, het voorzien van Europa van een geïntegreerd politiek commando, en een permanente gestructureerde samenwerking) eindelijk het voorwerp uitmaakt van concrete vooruitgang in het licht van de toenemende Russische dreigingen en ondanks de minachting van de mercantilistische regering van Trump, waarvan de steun voor de verdediging van Europa met de dag onwaarschijnlijker wordt.

De derde prioriteit is ons de middelen te verschaffen om desinformatie en propaganda te bestrijden door onze wetgeving te verdedigen en de naleving ervan af te dwingen op het gebied van kunstmatige intelligentie en informatie. Het netwerk Twitter, nu X, is een sprekend voorbeeld van wat de meeste grote Amerikaanse spelers op deze gebieden ons zouden willen opleggen, door zich schaamteloos te bekeren tot de Trumpistische dogma’s van «Make America Great Again», waarbij ze elke controle op gevaarlijke inhoud op de netwerken opgeven onder het mom van vrijheid van meningsuiting, maar daarbij de censuur van duizenden webpagina’s van overheidsinstanties vergeten die het doelwit zijn van de nieuwe ideologie van Trump.

Kortom, de AEPL roept het Europees Parlement, de Raad en de Commissie op om onze waarden en onze Europese levenswijze te verdedigen, voordat het te laat is.

Houdt u, gezien de bevoegdheden die op Europees niveau zijn toegewezen, van mening dat dit werkprogramma voor verbetering vatbaar is? Laat het ons gerust weten.

Eric Paradis

(paradispauleric@gmail.com)

Bestuurslid, mlid van de redactiecommissie

The post Ce que propose la Commission européenne en 2025 (CWP 2025) appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

AEPL heeft met belangstelling kennis genomen van de recente verklaring van COMECE waarin wordt opgeroepen tot de oprichting van een coördinator voor de preventie van antichristelijke haat in Europa.[1].

Dit verzoek, zoals gemeld in de persberichten van COMECE en OIDAC, roept een aantal vragen op binnen onze niet-confessionele vereniging, die we graag met jullie willen delen.

a) De eerste vraag betreft de relevantie van het bestaan zelf van deze functies binnen de Europese instellingen en het verband dat zij hebben met de door artikel 9 van het EVRM gewaarborgde vrijheden. De titel van de functie van mevrouw von Schnurbein[2]is gericht op de bestrijding van antisemitisme in de breedste zin van het woord, en niet om de Joodse religie sensu stricto te verdedigen. Dit lijkt ons heel normaal, aangezien dit antisemitisme nauwelijks verschil maakt tussen gelovigen en ongelovigen wanneer het zich uit.

Wat moslimhaat betreft, zorgt het misbruik van het begrip islamofobie voor ongelukkige verwarring. tussen racisme en het recht om overtuigingen te bekritiseren. Zoals CHARB terecht opmerkte kort voordat hij bij Charlie Hebdo werd vermoord, lopen Pierre of Marie, die zich tot de islam hebben bekeerd, minder risico op discriminatie op het gebied van werk of huisvesting dan Fatima of Karim, die atheïst zijn geworden.

b) A tweede vraag komt uit enkele van de argumenten die werden gebruikt tijdens het Europese gebedsontbijt op 4 december 2024.

Le eerste argument betreft daden van vandalisme en beschadiging van begraafplaatsen of religieuze gebouwen. Deze daden zijn zonder twijfel verwerpelijk. Het is echter niet zeker dat ze allemaal zijn ingegeven door antichristelijke haat. Veel van deze daden kunnen worden verklaard door meer banale motieven. Het lokken van winst of het ongezonde plezier van vernietiging zijn ook krachtige motivaties. We veroordelen ze zonder enig voorbehoud, zij lijken ons de creatie van deze nieuwe functie niet te rechtvaardigen.

Le tweede argument stelt ons voor nog meer problemen. Mevrouw Kruger lijkt de inhoud van bepaalde cursussen te willen aanvechten en beroept zich op het recht op gewetensbezwaren voor toekomstige artsen tijdens hun opleiding. Dit is gewoon onaanvaardbaar. Sommige zwangerschapsafbrekingen worden niet gemotiveerd door de vrije keuze van de vrouw, maar door dwingende medische redenen. Kunnen we ons voorstellen dat patiënten worden geconfronteerd met artsen die niet in staat zijn om hen te helpen omdat ze gewetensbezwaren hadden tijdens hun studie? Als we mevrouw KRUGER volgen, zou er niets meer zijn om te voorkomen dat studenten de evolutietheorie of de gelijkheid tussen mannen en vrouwen verwerpen.

c) Tot slot, AEPL-vragen over de praktische gevolgen die deze nieuwe coördinator zal hebben. Iedereen weet dat er een evenwicht moet worden gevonden tussen het behoud van de vrijheid van meningsuiting en de bestrijding van haatuitingen. Door het begrip vrijheid van gedachte, godsdienst en geweten te segmenteren, door functies te creëren die aan verschillende gemeenschappen worden toegewezen, is het niet zeker dat de Europese instellingen de beste strategie kiezen. Als de bestaande coördinatoren moeten worden aangevuld met een nieuwe ambtenaar om christenen te beschermen, waarom zouden we het daar dan bij laten? Verdienen hindoes, boeddhisten en zelfs ongelovigen - die ook heel vaak het slachtoffer zijn van intolerantie - niet ook adequate bescherming? We kunnen ook niet accepteren dat de strijd tegen haatdragende taal geleidelijk de plaats inneemt van de onderdrukking van godslastering die de secularisatie geleidelijk heeft uitgeroeid.

Als partner van de Dialoog in het kader van Artikel 17 is AEPL een groot voorstander van het bestrijden van intolerantie en haat gemotiveerd door raciale, religieuze of ideologische vijandigheden. We geloven echter niet dat dit doel kan worden bereikt door in silo's te werken. Het is de taak van de EU om, in overeenstemming met de Verdragen, overal en voor iedereen de fundamentele vrijheden te garanderen. Daaronder neemt de vrijheid om een godsdienst te hebben en te belijden, maar ook de vrijheid om er geen te hebben en om op die grond niet te worden gediscrimineerd, een belangrijke plaats in.

Overtuigd dat de dialoog die door artikel 17 tot stand wordt gebracht, inclusief moet zijn en de religieuze en filosofische diversiteit die in Europa bestaat, moet weerspiegelen, Wij geloven niet dat het COMECE-voorstel de beste manier is om dit te bereiken..

We raden echter sterk aan om de volgende richtlijnen toe te passen[3] aangenomen op 24 juni 2013 door de Raad Buitenlandse Zaken, die meer dan tien jaar geleden de verantwoordelijkheid hiervoor bij de lidstaten heeft gelegd. Ambassades[4] van de 27 EU-lidstatenEen gedetailleerde tekst over de bevordering en bescherming van de vrijheid van godsdienst en overtuiging.

Voor de raad van bestuur,

Claude Wachtelear Guy T'hooft

Voormalig voorzitter van AEPL Voorzitter van AEPL

[1] COMECE aan het Europees Parlement: "De tijd is gekomen om een EU-coördinator voor de bestrijding van antichristelijke haat te benoemen" - De Katholieke Kerk in de Europese Unie

[2] EU-coördinator voor de bestrijding van antisemitisme en de bevordering van het joodse leven,

[3] https://www.eeas.europa.eu/sites/default/files/137585.pdf

[4] Zie pagina 11, alinea 47

The post Un nouveau poste de coordinateur « haine antichrétienne » à la Commission Européenne ? appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

De Europese Commissie.

Uiteraard werden in het kader van dit strategische programma de politieke richtsnoeren voor de volgende Europese Commissie, 2024-2029, uiteengezet in de toespraak getiteld "Kiezen voor Europa", waarmee Ursula von der Leyen zich op 18 juli voorstelde aan het Europees Parlement in Straatsburg. Met 401 stemmen voor van de 720, dat wil zeggen 40 meer dan de absolute meerderheid, werd ze met meer gemak verkozen dan in 2019, toen ze slechts een marge van 9 stemmen had. Hoewel de stemming geheim was, kunnen we aannemen dat de volgende leden tegen haar hebben gestemd: Jordan Bardella's Patriotes, Orban's Europa van Soevereine Naties, de 33 niet-ingeschrevenen (uiterst rechts) en radicaal rechts van de conservatieven en hervormers (mevrouw Meloni's ECR), plus Manon Aubry's uiterst linkse The Left. Hieruit kan worden afgeleid dat een aantal Parlementsleden van de huidige meerderheid niet voor haar hebben gestemd, waaronder de sociaaldemocraten (S&D), de centristische Renaissance-fractie en de EVP, haar fractie, met daarbij de meeste groene Parlementsleden.

Ursula von der Leyen's concurrenten, die duidelijk rechtser waren (Kroatische of Griekse premiers), lijkt zij de meest centristische in een context waarin het EP duidelijk rechtser is geworden, zo niet rechtser.

Het heeft toegezegd het onlangs aangenomen pakket "Asiel en Migratie" (dat echter al door verschillende landen in twijfel is getrokken) toe te passen en heeft de "Green Deal" niet opgegeven, met een gebaar ten gunste van de Duitse auto-industrie (niet-vervuilende synthetische brandstof na 2035 voor verbrandingsmotoren).

De Europarlementariërs wilden er zeker van zijn dat de afwijzing van de vertrekkende president geen extra element van instabiliteit zou toevoegen aan de huidige internationale en economische geopolitieke context, die waarschijnlijk nog verergerd zal worden door de Amerikaanse verkiezingen en de aanhoudende oorlogen.

De belangrijkste onderdelen van de richtlijnen zijn als volgt:

1. Een nieuw plan voor duurzame welvaart en concurrentievermogen voor Europa (het voor bedrijven gemakkelijker maken om zaken te doen; impact voor schone industrie; het onderscheidend vermogen en de veerkracht van onze economie verbeteren; de productiviteit stimuleren door de verspreiding van digitale technologieën; onderzoek en innovatie centraal stellen in onze economie; investeringen vertienvoudigen; tekorten aan vaardigheden en arbeidskrachten aanpakken).
2. Een nieuw tijdperk voor Europese defensie en veiligheid (de Europese defensie-unie werkelijkheid laten worden; een EU-strategie voor crisisparaatheid; een veiliger Europa; sterkere gemeenschappelijke grenzen; eerlijke en doortastende maatregelen op het gebied van migratie)
3. Mensen ondersteunen en onze samenlevingen en ons sociaal model versterken (sociale rechtvaardigheid in een moderne economie; de eenheid van onze samenleving herstellen, onze jongeren ondersteunen; een unie van gelijkheid...).
4. Behoud van onze levenskwaliteit (voedselveiligheid, water en natuur, aanpassing aan en voorbereiding op klimaatverandering en solidariteit op dit gebied)
5. Onze democratie beschermen, onze waarden verdedigen (de rechtsstaat versterken; burgers centraal stellen in onze democratie)
6. Europa in de wereld: gebruik maken van onze macht en onze partnerschappen; uitbreiding als geopolitieke noodzaak; een meer strategische benadering van onze buren; een nieuw buitenlands economisch beleid; het multilateralisme aanpassen aan de wereld van vandaag)
7. Samen onze doelen bereiken en onze Unie voorbereiden op de toekomst (een nieuwe begroting die past bij onze ambities; een ambitieus hervormingsprogramma voor Europa; optreden in samenwerking met het Europees Parlement).

De samenstelling van haar college van commissarissen was lastiger dan de vorige keer: mevrouw von der Leyen had namelijk opnieuw gestreefd naar een evenwicht tussen mannen en vrouwen en had de lidstaten daarom gevraagd twee kandidaten voor te dragen - terwijl de huidige commissaris niet werd herbenoemd. Helaas voldeden maar weinig lidstaten aan dit dringende verzoek. Het resulterende college, dat uiteraard kandidaat per kandidaat en vervolgens het hele college door de bevoegde commissies van het Europees Parlement moet worden goedgekeurd, bestaat dus uit 11 vrouwen, waaronder de voorzitter en vier vicevoorzitters, en 16 mannen, waaronder twee vicevoorzitters, d.w.z. 40 %-vrouwen, tegenover de 22 % die door de lidstaten waren voorgesteld. Slechts 6 waren al lid van de commissie, dus 21 zijn nieuwe kandidaten.

Er is ook een politiek gebrek aan evenwicht tussen het gewicht van de fracties die uit de verkiezingen naar voren zijn gekomen en het aantal kandidaat-commissarissen dat tot elke fractie behoort: 12 kandidaat-commissarissen zijn christendemocraten, net als de voorzitter. Het is waar dat de EVP als winnaar uit de verkiezingen kwam, maar er waren slechts 4 S&D'ers, die tweede werden, 5 liberalen van Renew, die nu vijfde staan in de Kamer, 4 onafhankelijken en zelfs de Italiaanse kandidaat van de CRE-fractie van mevrouw Meloni, de 'gematigde' extreemrechtse, die de cohesie- en hervormingsportefeuille, dat wil zeggen de Europese structuurfondsen, zou erven. Het cordon sanitaire is doorbroken! Net als in het EP voor deze fractie.

Al met al wordt de Commissie veel rechtser..

Maar het is duidelijk de inhoud van de portefeuilles die aan hen zijn toegewezen die het belangrijkst is.

Betreffende de ondervoorzitterschappen :

De Estse Kaja Kallas is als eerste vicevoorzitter door de Europese Raad voorgedragen voor de functie van hoge vertegenwoordiger van de EU voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.

De tweede VP, Stéphane Séjourné, een kortstondige Franse minister van Europa en Buitenlandse Zaken in de regering-Attal, is de vervanger op het laatste moment van Thierry Breton, die mevrouw von der Leyen niet langer wilde. Frankrijk, dat zich erbij neerlegde, kreeg een VP in ruil voor het opgeven van zijn vertrekkende commissaris Thierry Breton. Hij is benoemd in de portefeuille Welvaart en Industriestrategie.

Spanje heeft een VP toegewezen gekregen aan Teresa Ribera, tot nu toe nummer 2 in de Spaanse regering, die verantwoordelijk zal zijn voor een eerlijke en concurrerende schone overgang.

Finland krijgt een vicepresident die verantwoordelijk is voor technologische soevereiniteit, veiligheid en democratie.

Roemenië let op mensen, vaardigheden en paraatheid

De 6^th VP is de Italiaanse R. Fitto (die deel uitmaakte van de Italiaanse regering) zal verantwoordelijk zijn voor de zeer rijke portefeuille van cohesie en hervormingen, de op één na grootste toewijzing in de Europese begroting.

Wat de commissarissen betreft, is de eerste om op te merken de commissaris Litouwse A. Kubilius die de leiding krijgt over het zo belangrijke defensie en ruimtevaart. Hij zal moeten coördineren met de Estse vicepresident Kaja Kallas.

Wat Oostenrijk betreft, zal kandidaat Magnus Brunner zich moeten concentreren op het implementeren van de pact op  asiel en migratieDit wordt bemoeilijkt door de uitslag van de recente Oostenrijkse verkiezingen, die sterk in het voordeel uitvielen van extreemrechts, dat vijandig staat tegenover het pact.

De Kroatische commissaris zal de eerste zijn die de leiding krijgt over de nieuwe portefeuille voor Mediterraan. De Deen zal de eerste huisvesting, nieuwe portefeuille en energie. De Hongaarse commissaris heeft de leiding over de gezondheid en welzijn van dieren. Hij staat dicht bij Orban, maar is geen lid van zijn partij.

De Ier wordt verantwoordelijk voor democratie, justitie en de rechtsstaat, een portefeuille die voorheen werd bekleed door de Belgische commissaris Reynders. De Belgische vertegenwoordiger is mevrouw Hadja Lahbib verantwoordelijk voor humanitaire hulp en crises. De Let V. Dombrowski wint zijn derde ambtstermijn de economie en productiviteit.

Het in Luxemburg gevestigde C.Hansen wordt verantwoordelijk voor landbouw en voedsel De Maltezen zullen verantwoordelijk zijn voor cultuur, jeugd en sport, evenals voor gelijke kansen tussen de generaties; de Nederlanders zullen verantwoordelijk zijn voor het klimaat, koolstofneutraliteit en schone groei; de zeer grote van budget, de strijd tegen fraude en administratie keert terug naar Piotr Serafin Zij moet met name het volgende voorbereiden de langetermijnbegrotinghet 7-jarig meerjarig financieel kader; Portugal's mevrouw Albuquerque zal zorgen voor het zeer belangrijke sparen en beleggen financiële diensten Marco Sefkovic uit Slowakije, in zijn vierde termijn, zal de leiding hebben over de handel en economische zekerheid de Sloveense voor uitbreiding en de oostelijke buurlanden, en de Zweedse voor het milieu Het doel is om de ontwikkeling van een duurzame economie, waterbestendigheid en een concurrerende circulaire economie te bevorderen.

We zien dat de "kleine" landen, met name de Baltische staten, extreem grote portefeuilles ontvangen om hen te helpen zich tegen Rusland te verzetten door Oekraïne te steunen. De grote landen, Frankrijk, Spanje en Polen, worden ook goed bediend. Er is sprake van een soort noord-zuid en vooral west-oost herbalancering.

De hoorzittingen met de commissarissen vinden plaats in november. Tijdens de parlementaire zitting van 16 tot 19 december wordt het hele college in stemming gebracht in het Europees Parlement en kan de nieuwe Commissie op 1 december aantreden.^er januari volgend jaar. Eerdere ervaringen laten zien dat het Parlement niet aarzelt om deze of gene kandidaat af te wijzen. Dit kan ook dit jaar het geval zijn met de Italiaanse kandidatuur van de heer Fitto tegenover de extreem-rechtse kandidatuur van mevrouw Meloni.

Voorlopige conclusies

Helaas moeten we vaststellen dat extreem-rechts in alle instellingen toeneemt. Dit komt zeker overeen met de trend in de publieke opinie in de meeste lidstaten, maar we moeten blijven vechten tegen deze extremen voordat het te laat is. Het doel van deze extremen is om het streven naar Europese soevereiniteit te vervangen door het herstel van meerdere nationale soevereiniteiten, door onze grenzen te sluiten en migranten en soms gewoon "de ander" tot zondebok te maken. Ons gemeenschappelijk huis zou dan kunnen instorten en het zou te laat zijn om te beseffen, zoals het Verenigd Koninkrijk pijnlijk heeft gedaan, dat de Europese staten afzonderlijk niet meer veel betekenen op het wereldtoneel en dat we alleen verenigd in staat zullen zijn om onze Europese manier van leven en de waarden van democratie en de rechtsstaat te behouden.

Eric PARADIS

The post Nouveau paysage européen – Partie II appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Om de vijf jaar krijgt het Europese landschap een nieuw gezicht. De Europese verkiezingen leiden tot een nieuw Parlement. Tegelijkertijd stelt de Europese Raad, waarin de staatshoofden en regeringsleiders bijeenkomen, een nieuw programma op voor de volgende periode, in dit geval 2024-2029, en draagt hij bij het Parlement een kandidaat voor voor het voorzitterschap van de Europese Commissie en voor de functie van nieuwe vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands beleid voor. Ook de Europese Commissie wordt grotendeels vernieuwd. Een nieuw college, evenals een nieuw werkprogramma dat aansluit bij dat van de Europese Raad, worden aan het Europees Parlement voorgelegd. De eerste stap voor deze nieuwe Commissie is uiteraard de verkiezing van een nieuwe voorzitter – in dit geval een vrouw – door de plenaire vergadering in de maand volgend op de Europese verkiezingen. Dit jaar heeft het Europees Parlement dus op 18 juli mevrouw Ursula von der Leyen gekozen, na met haar te hebben gedebatteerd op basis van haar politieke richtsnoeren voor de komende Europese Commissie 2024–2029, uiteengezet in een document getiteld  «De keuze voor Europa». In de loop van de zomer heeft de herkozen voorzitter de lidstaten verzocht hun nationale kandidaten voor te dragen om deel uit te maken van het nieuwe team van commissarissen. De moeilijkheid van deze opgave leidde tot enige vertraging bij het indienen van de kandidaten en pas op 17 september kon mevrouw von der Leyen haar voorstel voor het nieuwe team en hun respectieve portefeuilles presenteren.  Het is betreurenswaardig dat niet kon worden voldaan aan de wens van de voorzitter om te kunnen kiezen tussen een mannelijke en een vrouwelijke kandidaat, waardoor zij helaas geen Commissie kon presenteren die de gendergelijkheid respecteert. Er zullen dus minder vrouwen zijn dan in de vorige Commissie.

Als we eerst de uitslagen van de verkiezingen voor het Europees Parlement bekijken, vervolgens de omstandigheden rond de herverkiezing in juli van de voorzitter, mevrouw Metsola, samen met de verkiezing van de vicevoorzitters en de rest van het bestuur van het EP, gevolgd door de vorming van de nieuwe fracties,  en de toewijzing van de voorzitterschappen van de parlementaire commissies, bepaalde nieuwe koerswijzigingen en meer relatieve meerderheden dan tijdens de vorige zittingsperiode, zullen we zien dat bepaalde beleidsterreinen, met name op het gebied van landbouw, milieu en uiteraard immigratie, zullen worden beïnvloed door deze nieuwe samenstelling van het Parlement.

Ten tweede zullen we de nieuwe Commissie analyseren, en met name haar nieuwe structuur met een aantal volledig nieuwe portefeuilles, waarmee de onmiddellijke uitdagingen en die van de komende vijf jaar moeten worden aangepakt, waarbij het van cruciaal belang is om de steun te verzekeren van een parlementaire meerderheid die nog steeds positief staat tegenover de Europese integratie. Alle kandidaat-commissarissen zullen worden onderworpen aan hoorzittingen door de parlementaire commissies die bevoegd zijn voor de beleidsterreinen die hun door de voorzitter zijn toevertrouwd, alvorens af te sluiten met een stemming over het gehele college.

De nieuwe Europese Raad, die vooral in het teken stond van de benoeming van zijn nieuwe voorzitter, Antonio Costa, de voormalige sociaaldemocratische premier van Portugal, zal eveneens onder de loep worden genomen, waarbij de verschuivingen in de krachtsverhoudingen en met name de toegenomen invloed van extreemrechts, die een weerspiegeling is van de nationale regeringssituaties, aan de orde zullen komen.

Het Europees Parlement:

Hoewel het Europees Parlement overwegend voorstander blijft van de Europese eenwording, werden de verkiezingen gekenmerkt door een sterke opmars van extreemrechtse partijen die overwegend eurosceptisch zijn en de voorkeur geven aan nationale soevereiniteit boven Europese soevereiniteit. Daarom zullen de pro-Europese fracties (EVP, S&D, de liberalen van Renew Europe en de Groenen) onderling de nodige compromissen moeten zoeken bij elke stemming, en zullen ze soms te maken krijgen met tegenwind die hun prioriteiten zou kunnen dwarsbomen, verzwakken, zelfs hun oorspronkelijke strekking zou kunnen aantasten of de uitvoering ervan simpelweg zou kunnen verhinderen.

De opkomst is zeer licht gestegen en ligt net boven de 50 % (51,5 %).

De Europese Volkspartij is de eerste winnaar van deze verkiezingen met ongeveer 26 % van de stemmen. 188 van de 718 afgevaardigden zijn afkomstig van nationale partijen die lid zijn van de EVP: de conservatieven van de CDU/CSU, waarvan mevrouw von der Leyen deel uitmaakt, staan op de eerste plaats, gevolgd door Polen (23) en Spanje (22).

De verwachte opmars van extreemrechts heeft ertoe geleid dat er in totaal 187 afgevaardigden van deze stroming in de plenaire zaal zijn gekomen, slechts één minder dan de EVP, verdeeld over de volgende fracties:

– De groep van de Europese conservatieven en hervormers (CRE) telt nu 78 afgevaardigden (tegenover 68 voorheen), waaronder de 24 van Fratelli d’Italia, de partij van mevrouw Meloni die in Italië aan de macht is. Zij worden gevolgd door de 20 Poolse afgevaardigden van de PiS van de heer Kaczinsky. De fractie van de hervormers en conservatieven (CRE) kan worden omschreven als gematigd eurosceptisch, terwijl de andere fracties aanzienlijk radicaler zijn.

-Een nieuwe groep »is opgeleid onder leiding van V. Orban: » De Patriotten voor Europa »die bestaat uit 84 parlementsleden, waaronder voormalige leden van de inmiddels ontbonden fractie Identité et démocratie (ID), gedomineerd door het Rassemblement National van mevrouw Le Pen (30), die haar voorzitter, de heer Bardella, aan het hoofd ervan heeft geplaatst. Deze fractie is nu de derde^th van het EP.

-De partij Alternativ für Deutschland (AfD) is er ook in geslaagd om met haar 14 eigen parlementsleden een nieuwe fractie te vormen met de naam «Europa van soevereine naties», met 25 leden, waarmee het de meest radicale extreemrechtse fractie in het nieuwe Europees Parlement wordt duidelijk tegen : -Europees, immigratie, het Groene Pact, steun aan Oekraïne, abortus, feminisme, LGBTQ, federalisme, kortom ultraconservatief en met een zeer vriendelijke houding ten opzichte van Rusland.

 Een van de gemeenschappelijke kenmerken van extreemrechtse programma’s is het bevorderen van traditionele familiewaarden (tegen vrijwillige zwangerschapsafbreking, verzet tegen genderbeleid en het homohuwelijk) op het gebied van religie en cultuur: verwijzingen naar religieuze (voornamelijk christelijke) en culturele wortels (het bedenken of herschrijven van een nationaal verhaal). Daarnaast is er kritiek op de politieke en economische elites, die ervan worden beschuldigd het volk te verraden, wat leidt tot de roep om institutionele hervormingen om het volk dichter bij de macht te brengen (volksreferendum). Ze eisen ook een selectieve sociale bescherming die de eigen bevolking bevoordeelt of immigranten ronduit uitsluit. Ze willen allemaal, in verschillende mate: de bevoegdheden van de lidstaten versterken ten koste van de Europese instellingen; een restrictiever migratie- en asielbeleid voeren, waarbij de nadruk ligt op controle van de buitengrenzen maar ook binnen de Schengenzone; minder regelgeving; de klimaatdoelstellingen ter discussie stellen en de landbouwers ondersteunen door een herziening van het GLB.

Normaal gesproken is de CRE-fractie, net als mevrouw Meloni, die nogal pro-Atlantisch is, voorstander van steun aan Oekraïne tegen de Russische invasie. De anderen variëren van gematigde steun tot afwijzing van deze hulp.

Als we naar links kijken, zien we de S&D-fractie van de sociaaldemocraten stabiel met 19% parlementsleden (136 tegenover 140 eerder).

Het centrum:Renew Europe (77 parlementsleden, oftewel 11%) en de Groenen (53, oftewel 7%) zijn de grote verliezers van deze verkiezingen; zij hebben een aanzienlijke achteruitgang geboekt ten opzichte van de vorige zittingsperiode (respectievelijk: 102 en 71 parlementsleden)

. Het uiterste links GUE (46 parlementsleden, oftewel 5% tegenover 37 eerder) neemt toe en samen met de fractielozen (33) maken zij het plaatje compleet.

 Toch zijn de De pro-Europese partijen hebben aanzienlijk meer parlementsleden (454) dan de extreemrechtse groeperingen (187).

Tot slot moet worden opgemerkt dat de aftredende voorzitter, mevrouw Metsola, zonder problemen in haar functie is herkozen. Van extreemrechts zijn slechts 3 CRE’s verkozen in het bestuursorgaan van het EP, het Bureau, waaronder 2 vicevoorzitters.  Uit een onderzoek door een parlementaire commissie blijkt dat er weinig voorzitterschappen en vicevoorzitterschappen zijn toegekend aan extreemrechts, dat slechts door vier CRE’s wordt vertegenwoordigd. Er is dus een «cordon sanitaire» opgezet voor het Europa van soevereine naties en er zijn geen Patriotten te vinden.

De Europese Raad:

Tijdens zijn bijeenkomst van 27 juni heeft de Europese Raad Antonio Costa gekozen tot voorzitter van de Europese Raad (en van de eurozone) voor de periode van 1^er december 2024 tot en met 31 mei 2027. Hij heeft tevens het besluit aangenomen waarin aan het Europees Parlement de kandidatuur van Ursula von der Leyen voor de functie van voorzitter van de Europese Commissie wordt voorgesteld. Wat de benoemingen betreft, was de Europese Raad van mening dat de Letse Kaja Kallas de geschikte kandidaat is voor de functie van hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, onder voorbehoud van de instemming van de verkozen voorzitter van de Commissie. Ten slotte heeft hij het strategisch programma van de Unie voor de periode 2024-2029 aangenomen.

De Raad, die bestaat uit staatshoofden en regeringsleiders, weerspiegelt uiteraard de politieke situatie in de lidstaten. Twee landen worden geleid door leiders van extreemrechts: Italië (G. Meloni – FdI) en Hongarije (V. Orbán – Fidesz).

Maar in veel andere regeringen zitten vertegenwoordigers van extreemrechtse partijen en vaak hangt het voortbestaan van die regeringen af van hun steun. In Slowakije is R. Fico een bondgenoot van de extreemrechtse Slowaakse Nationalistische Partij. In Zweden is de regering afhankelijk van de steun van de Zweedse Democraten, de op één na grootste partij in het parlement. In Finland is de centrumrechtse Petteri Orpo afhankelijk van de extreemrechtse Partij van de Finnen. In Nederland is Geert Wilders, wiens partij duiterst rechts de nationale parlementsverkiezingen als winnaar uit de bus kwam, er niet in geslaagd is tot premier te worden benoemd, maar Dick Schoof staat onder controle van een coalitie van partijen, waaronder die van G. Wilders en rechtse partijen, waaronder de VVD van Mark Rutte, die Nederland lange tijd in de Europese Raad heeft vertegenwoordigd. In Oostenrijk staat de FPÖ, onder leiding van Herbert Kickl, op het punt de macht over te nemen van de conservatieven, vertegenwoordigd door de huidige bondskanselier (Nehammer), nadat de partij 29% van de stemmen had behaald. Ter herinnering: deze partij werd in de jaren 1950 opgericht door voormalige SS’ers en andere nazi-groeperingen. Kickl heeft beloofd dat hij, mocht hij winnen, zou regeren als „Volkskanzler”, oftewel kanselier van het volk – een term die vroeger door Adolf Hitler werd gebruikt. De FPÖ is eurosceptisch, tegen immigratie en een voorstander van Rusland. Oostenrijk zou zich daarmee aansluiten bij het blok van eurosceptici en vrienden van Rusland, dat inmiddels verschillende landen in Midden- en Oost-Europa omvat en waar waarschijnlijk ook Tsjechië na de verkiezingen van volgend jaar bij zal komen.

Er zijn nog verschillende landen die momenteel worden vertegenwoordigd door regeringsleiders die zich pro-Europees noemen, maar voorstander zijn van een anti-migratiebeleid: Duitsland (Scholz), België (De Croo en daarna waarschijnlijk De Wever); Denemarken (Mette Christensen); Spanje (Pedro Sánchez – PSOE), Portugal (Luis Montenegro); Griekenland (Mitsotakis), Ierland (S. Harris), Luxemburg (Luc Frieden); Polen (D. Tusk) en Frankrijk (E. Macron, maar met een regering onder leiding van Barnier die onder streng toezicht staat van het Rassemblement National). De drie Baltische landen, die in de frontlinie staan tegenover een dreigend Rusland en Wit-Rusland, zijn vooral bezig met het opwerpen van barrières om zich te verdedigen, en hoewel ze Oekraïense vluchtelingen hebben opgevangen en geïntegreerd, zouden ze zich ook achter deze anti-immigratielijn scharen,  net als Roemenië, Bulgarije, Slovenië en Kroatië.

Kortom, de Europese Raad slaat een rechtse koers in, en zelfs een extreemrechtse. En zoekt zondebokken… Voorlopig lijken immigranten, volgens hun kiezers, de oorzaak te zijn van al hun problemen: de begrotings- en koopkrachtcrisis, klimaatverandering, de nadelen van de globalisering met het verlies van traditionele waarden, de opkomst van kunstmatige intelligentie… Het zou volstaan om de nationale grenzen te sluiten, het Schengengebied af te schaffen, en als we dan gezellig onder elkaar zouden zijn, zouden alle problemen opgelost zijn!

De Europese Raad heeft geen wetgevende bevoegdheden, maar neemt zeer belangrijke besluiten en streeft naar unanimiteit.

De onderhandelingen vonden daarentegen plaats in een kleinere kring, waarbij bijvoorbeeld mevrouw Meloni werd uitgesloten.

Daarnaast is het voorzitterschap van de Raad van de Unie[1] (ook wel de ministerraad genoemd)) is roterend en verandert op de 1e^erjuli van elk jaar. In de tweede helft van 2024 keerde ze terug naar Hongarije en V.Orbán aarzelde niet om hiervan meteen te profiteren om zichzelf in de schijnwerpers te zetten door zich uit te nodigen bij «de groten der aarde» onder het voorwendsel van een «vredesmissie» die niemand hem had toevertrouwd:  Zelensky in Kiev, aan wie hij een staakt-het-vuren eiste; Poetin, uiteraard, maar ook Xi Jinping en zelfs Trump, in diens residentie in Mar-a-Lago. Sindsdien is Trump vol lof over Orban, die hij beschouwt als de beste Europese staatshoofd! Dankzij Trump kennen de Amerikanen de naam van V. Orban beter dan die van welke andere Europese leider dan ook!

Wat het strategisch programma 2024–2029 betreft, heeft de Europese Raad overeenstemming bereikt over de prioriteiten die hij het Europees Parlement, de Raad en de Commissie verzoekt tijdens de komende institutionele cyclus ten uitvoer te leggen. In het volgende meerjarig financieel kader van de Unie moet rekening worden gehouden met deze prioriteiten, zodat de begroting van de Europese Unie is afgestemd op de toekomst en er Europese antwoorden worden geboden op Europese uitdagingen. De Raad heeft toegezegd te zullen werken aan de invoering van nieuwe eigen middelen. Hieronder volgen in het kort de belangrijkste punten van deze prioriteiten:

1. Een vrij en democratisch Europa: de Europese waarden binnen de Unie verdedigen en wereldwijd trouw blijven aan onze waarden
2. Een sterk en veilig Europa: zorgen voor een samenhangend en invloedrijk buitenlands beleid; onze veiligheid en defensie versterken en onze burgers beschermen; ons voorbereiden op een uitgebreide en sterkere Unie; een alomvattende aanpak hanteren op het gebied van migratie en grensbeheer
3. Een welvarend en concurrerend Europa: ons concurrentievermogen versterken; zorgen voor het welslagen van de dubbele transitie – naar een groene en digitale economie; een innovatievriendelijk en bedrijfsvriendelijk klimaat bevorderen; samen vooruitgang boeken.

Eric Paradis

Eervol bestuurslid van de AEPL

[1] De ministerraad

De Raad van de Unie (van ministers) Het Verdrag van Lissabon voert een systeem van dubbele meerderheid in; zo bepaalt artikel 16 VEU dat de gekwalificeerde meerderheid «wordt gedefinieerd als 55 % van de lidstaten, ofwel ten minste 16 lidstaten die 65 % van de bevolking van de Unie vertegenwoordigen (dat wil zeggen 292 miljoen op 449), met dien verstande dat een blokkeringsminderheid ten minste vier leden van de Raad moet omvatten; anders wordt de gekwalificeerde meerderheid geacht te zijn bereikt». Besluiten die niet op voorstel van de Commissie worden genomen

(GBVB) moeten 72% lidstaten (19) omvatten.

The post Nouveau paysage européen – Partie I appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Op 9 april deed het Hof uitspraak in een zaak die drie jonge meisjes (of hun wettelijke vertegenwoordigers) hadden aangespannen tegen een omzendbrief van de Vlaamse Gemeenschap die het dragen van religieuze symbolen in de door haar georganiseerde scholen verbiedt. (Verzoekschrift nr. 50681/20 Mikyas e.a./België)

Deze tekst was door de verzoekers aangevochten voor de Belgische rechter, die de zaak aanhangig had gemaakt bij de Rechtbank van eerste aanleg te Tongeren. Op 23 februari 2018 oordeelde de Rechtbank van Eerste Aanleg van Tongeren dat het betrokken verbod onverenigbaar was met artikel 9 van het Verdrag. Het oordeelde dat de bepaling in kwestie uitsluitend was ingevoerd om algemene beleidsredenen in verband met gemeenschapsonderwijs en dat er geen concrete reden of problematische situatie in de betrokken inrichtingen was die de invoering van een dergelijk algemeen verbod rechtvaardigde. Het Hof verklaart het verbod niet van toepassing op verzoekers. De onderwijsautoriteit van de Vlaamse Gemeenschap, GO, ging tegen deze beslissing in beroep en werd op 23 december 2019 in het gelijk gesteld. Naar aanleiding van deze beslissing hebben verzoekers de zaak aanhangig gemaakt bij het EHRM.

Welke lessen kunnen we uit deze zaak leren?

1° Het Hof stelt vast dat het Vlaamse besluit zorgvuldig gemotiveerd is en dat het verbod bedoeld is om bepaalde leerlingen te beschermen tegen de druk die anderen zouden kunnen uitoefenen, zoals benadrukt in een van de overwegingen van het besluit van de Onderwijsraad van het GO:

Dat het recht op vrijheid van godsdienst in het gedrang komt wanneer het dragen van bepaalde religieuze symbolen wordt voorgesteld als een verplichting, waardoor discriminatie ontstaat tussen degenen - ongeacht of zij al dan niet aanhangers zijn van de betrokken godsdienst - die deze symbolen dragen en degenen die dat niet doen, waarbij de leden van de laatste groep als minderwaardig worden beschouwd door degenen van de eerste groep, die onaanvaardbare druk op hen uitoefenen om hen te dwingen toch een religieus symbool te dragen, terwijl een van de basisbeginselen van het educatieve project GO! er juist in bestaat de gelijke waarde van iedereen te aanvaarden.

2° Het Hof herhaalt zijn rechtspraak waarin het erkent dat de nationale rechters over een ruime beoordelingsmarge beschikken om de verhouding tussen godsdienst en staat te bepalen. Het heeft in het verleden meermaals bevestigd dat de door artikel 9 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens gewaarborgde godsdienstvrijheid niet absoluut is en in bepaalde gevallen aan beperkingen kan worden onderworpen,

3° Het Hof verwerpt ook de argumenten van de derde tussenkomende partijen dat de bestreden beslissing de jonge vrouwen zou verhinderen om hun studies op een normale manier verder te zetten. Deze derden baseerden zich op argumenten uit verschillende rapporten van de Verenigde Naties, waaronder die van het Comité van de Verenigde Naties voor de uitbanning van rassendiscriminatie:

"Het Comité vreest dat het besluit van de Vlaamse Gemeenschap om het dragen van religieuze symbolen te verbieden in alle scholen die onder haar bevoegdheid vallen en het besluit van de Franse Gemeenschap om de beslissing hierover over te laten aan individuele scholen, de weg kunnen openen voor discriminatie van leden van bepaalde etnische minderheden".

In dit verband merkt het Hof op dat :

Wat de standpunten van de organen van de Verenigde Naties betreft waarnaar de derde interveniënten verwijzen (zie punten 35 en 36 hierboven), merkt het Hof op dat vele daarvan een zeer ruime draagwijdte hebben, aangezien zij verder gaan dan het loutere verbod op het dragen van symbolen van overtuigingen in het onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap. In elk geval kunnen deze standpunten niet doorslaggevend zijn voor de beoordeling door het Hof van de verenigbaarheid van het bestreden verbod met het Verdrag, waarvan het de naleving verzekert (Humpert e.a./Duitsland [GC], nrs. 59433/18 en drie andere, § 127, 14 december 2023), te meer daar het Hof reeds over een uitgebreide rechtspraak over de betrokken kwestie beschikt (zie de punten 62 tot en met 66 hierboven). Hoe dan ook is niet aangetoond dat het verbod in kwestie is ingegeven door enige vorm van vijandigheid jegens personen met een moslimgeloof.

4° ten slotte stelt het Hof vast dat GO en de Vlaamse Gemeenschap in deze zaak hebben gehandeld in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof en dat er dus geen sprake is van een schending van artikel 9. Het Hof benadrukt vooral dat :

"Het Hof heeft in dit verband reeds geoordeeld dat een aan leerlingen opgelegd verbod op het dragen van religieuze symbolen precies kan beantwoorden aan de noodzaak om elke vorm van uitsluiting en druk te vermijden en tegelijkertijd het pluralisme en de vrijheid van anderen te eerbiedigen. Het Hof heeft in dit verband reeds geoordeeld dat een aan leerlingen opgelegd verbod op het dragen van religieuze symbolen precies kan beantwoorden aan de noodzaak om elke vorm van uitsluiting en druk te vermijden en tegelijkertijd het pluralisme en de vrijheid van anderen te eerbiedigen (zie onder meer Dogru, reeds aangehaald, §§ 70-72, en Bayrak, reeds aangehaalde beslissing)".

Tot slot is het te hopen dat deze beslissing, net als vele andere, het standpunt versterkt van degenen die leerlingen willen beschermen tegen de bekeringsdrang van hun medeleerlingen. Het verbod op opvallende religieuze symbolen (waaronder, zoals in dit geval, de hoofddoek, kruisen en keppeltjes) is geen islamofobie. In tegenstelling tot wat de ULB Equality Law Clinic beweerde, discrimineert het verbod etnische minderheden niet. Integendeel, het beschermt het recht van bepaalde leden van diezelfde minderheden om vrij onderzoek te doen en zich niet te laten beperken door hun identiteit. Vrijheid is niet de vrijheid van groepen, vooral activisten, maar moet altijd de vrijheid van het individu zijn.

Claude Wachtelaer,

Voormalig voorzitter

The post Voile à l’école, il n’est pas interdit d’interdire appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.

Hoewel het niet meer helemaal duidelijk is of de heer ONFRAY nog steeds atheïst is of dat hij de waarden van de Verlichting nog steeds verdedigt, komen er toch enkele krachtige ideeën naar voren in een betoog dat ik steeds verwarrender vind. Wat buiten kijf staat, is dat de heer ONFRAY een voorstander van soevereiniteit en tegenstander van het Verdrag van Maastricht is. Zijn obsessie met dit verdrag leidt hem tot intellectuele durf die soms verbazingwekkend is. Dit is het geval bij de verschijning van het laatste nummer van het kwartaalblad  ’VOLKSFRONT’[1] die hij aanstuurt en als wapen inzet tegen de Europese Unie, waarbij alleen al de kwalificatie ‘Maastrichtiaans’ – die hij er stelselmatig aan toevoegt – al als een onherroepelijk oordeel fungeert.

Dit nummer bevat ongeveer vijftien bijdragen, onder de algemene titel Europa ontrafeld: leven en dood van een imperium. Het is geen verrassing dat al deze artikelen afkomstig zijn van voorstanders van soevereiniteit, voor wie de Europese Unie de oorzaak is van alle ellende in Europa, maar vooral in Frankrijk.

Het is uiteraard de heer ONFRAY die in twee lange artikelen het voortouw neemt. Het hoofdartikel, met als titel De Totem is taboe, nieuwe bezetting, nieuw verzet, nieuwe samenwerking[2], gaat uit van een nogal verrassende invalshoek en beschrijft een niet erg rooskleurig traject.

Het gaat er natuurlijk om de volkomen verdorvenheid van het Europese project aan de kaak te stellen en te hopen dat er spoedig een einde aan komt. We moeten dus om te beginnen in herinnering brengen dat alle beschavingen beginnen met een moord die vruchtbare eigenschappen heeft. We zullen daarom Kaïn en Abel en Christus aanhalen om uiteindelijk bij Lodewijk XVI en zijn zoon uit te komen.

Dit historische overzicht, dat ik hier heb ingekort, leidt tot het Europa van Maastricht en maakt het mogelijk om dat Europa te beschuldigen van het beter (of slechter) hebben gepresteerd dan in het verleden. De grondleggers ervan zouden namelijk de tevreden erfgenamen zijn van alle totalitaire regimes van de twintigste eeuw.

Hoewel de EU dus op een berg lijken is gebouwd, heeft zij volgens de heer ONFRAY ook geprofiteerd van de culturele leegte die is ontstaan doordat tijdens de Eerste Wereldoorlog talrijke intellectuelen zijn omgekomen, die slecht door anderen zijn vervangen, gestoorde geesten door de oorlog, die ideeën zullen voortbrengen die de heer ONFRAY waarschijnlijk niet deelt. Surrealisme, dadaïsme en dodecafonisme worden allemaal met hetzelfde label bestempeld: nihilistisch. Van daaruit kan onze filosoof geleidelijk afglijden naar het fascisme en het nazisme, wat, als men de tekst nog eens goed leest, het uiteindelijke doel van de betoog is. Door een lange omweg via REBATET te maken, wil hij aantonen dat Europa maar één echte vader heeft, Walter HALLSTEIN, en dat de eerste voorzitter van de Europese Commissie een uitgesproken nazi was.

De beschuldiging, waarvan we de ernst inzien, komt vrijwel woord voor woord overeen met die in een artikel in Le Figaro[3], gedateerd 4 maart 2019, ondertekend door Eric RIOUFOL, waarin beweringen uit een boek van Philippe de VILLIERS worden overgenomen[4]. Het berust op ten minste één feitelijke onjuistheid, aangezien ONFRAY Wikipedia ervan beschuldigt deze waarheid te verdoezelen, terwijl de pagina over Hallstein heel duidelijk verwijst naar zijn activiteiten tijdens de oorlog.

Dit wordt nog eens onderstreept door de beschuldigingen tegen Jean MONNET en Robert SCHUMAN. De eerste wordt ervan beschuldigd een aanhanger van het Vichy-regime te zijn, omdat hij de school voor Pétain-gezinde kaderleden in Uriage zou hebben bezocht, maar ONFRAY zegt niet hoe MONNET het voor elkaar zou hebben gekregen om in die periode tegelijkertijd in Frankrijk, in Londen en vervolgens in Washington te zijn. De bron is hier opnieuw Philippe de Villiers en is wellicht niet zorgvuldig gecontroleerd. Hoe dan ook, als er al een verblijf in Uriage was, dan was het van korte duur en moet er ook aan worden herinnerd dat de school door de Vichy-regering werd gesloten omdat ze zich al snel tegen het regime en vervolgens in het verzet had aangesloten.  Wat SCHUMAN betreft: hoewel het klopt dat hij bij de Bevrijding werd veroordeeld wegens verraad aan het vaderland (wat het argument is om hem als een quasi-collaborateur af te schilderen), moet de waarheid echter vermelden dat dit kwam doordat Schuman op 16 juni 1940 door Pétain tot minister was benoemd zonder dat hij daarover was geraadpleegd, en dat hij was afgetreden zonder ooit zitting te hebben genomen!

Wat ook opvallend is, is de selectiviteit die Michel ONFRAY aan de dag legt bij de keuze van zijn doelwitten. Als we hem mogen geloven, zouden er dus slechts drie vaders van Europa zijn, die alle drie verdacht worden van schandalige sympathieën. Anderen, die allemaal gemeen hebben dat ze zich tegen het fascisme of het nazisme hebben verzet, ontbreken merkwaardig genoeg. Er wordt dus met geen woord gerept over de GASPERI, MANSHOLT, SPAAK of SPINELLI. Zij staan de betoog ongetwijfeld in de weg.

Maar dat doet er eigenlijk niet toe, want we zijn nog niet aan het einde van onze redenering. Dat de EU door voormalige collaborateurs is opgericht, is geen verrassing, aangezien die voormalige collaborateurs zich in feite in dienst hebben gesteld van nieuwe bezetters. Eens een collaborateur, altijd een collaborateur, zelfs als dat betekent dat je van meester moet veranderen.

En dus om de AMGOT aan de kaak te stellen ((Geallieerde Militaire Regering van de bezette gebieden) dat iedereen is vergeten. Blijkbaar gaat dit kortstondige Amerikaanse plan om de bevrijde landen onder curatele te plaatsen volgens de heer ONFRAY vandaag de dag nog steeds door, aangezien hij zonder aarzelen schrijft dat «De Gaulle verzette zich tegen dit plan, Mitterrand deed er alles aan om het te realiseren.». Het idee, dat in enkele Amerikaanse kringen was ontstaan en door ROOSEVELT werd gesteund, draaide om de vraag of er al dan niet legitieme regeringen waren voor de bevrijde landen en of deze in staat waren hun verwoeste gebieden te besturen. Maar hoewel het geval van Frankrijk inderdaad een probleem vormde, hoefde de AMGOT in andere landen nooit te worden opgezet, zoals in België, waar de regering enkele dagen na de bevrijding van Brussel uit Londen terugkeerde.  We zouden op zijn minst graag willen begrijpen hoe een project dat nooit is uitgevoerd, bijna veertig jaar later nog steeds invloed kan hebben, maar de kracht van fantasieën is dat ze geen serieuze bewijzen nodig hebben. En hoewel we weten dat de Amerikanen bang waren voor mogelijke communistische staatsgrepen, heeft onze auteur geen enkele kritiek op de Gaulle, die hen in 1944 in zijn regering opnam, terwijl ze toch grote bewonderaars waren van de grote Stalin, wiens liefde voor de vrijheid een welbekend kenmerk is.

De ‘Maastrichtianen’, zoals de heer ONFRAY ze noemt, zijn ook verantwoordelijk voor een andere misstap. Niet alleen onderwerpen ze de EU aan de Amerikaanse wil, maar ze misbruiken ook, ten behoeve van de Europese eenwording, de beroemde toespraak die Victor Hugo in 1849 hield[5] en waarin werd opgeroepen tot de oprichting van de Verenigde Staten van Europa. Als u dacht dat deze tekst het uitgangspunt was van een mooi humanistisch project dat gestalte zou krijgen in de verzoening na het einde van de Tweede Wereldoorlog, dan heeft u het mis. De heer ONFRAY zal u de ogen openen.

Hugo heeft, geheel in de geest van deze tijd, de ongelukkige opmerking gemaakt dat zijn project tot doel had ‘de beschaving naar de barbarij brengen’. Men zou kunnen stellen dat deze uitspraken, net als die van de meeste intellectuelen uit die tijd, paternalistisch zijn en dat het twijfelachtig is om anderen tegen hun wil gelukkig te willen maken. Maar het is een intellectuele sprong om daaruit te concluderen, zoals onze filosoof zonder aarzelen schrijft, dat «Dit Europa, dat door de aanhangers van het Verdrag van Maastricht zo wordt geprezen, is duidelijk een kolonialistisch, racistisch en eurocentrisch project.».

ONFRAY sluit hiermee de cirkel van zijn betoog. De EU is opgericht door nazi’s en collaborateurs en heeft zich laten inspireren door Victor HUGO, een racist, om een verfoeilijk project op te zetten. Het enige alternatief is soevereinisme: «Soevereinisme betekent verzet tegen deze nieuwe AMGOT. Wie dat verzet afwijst, werkt mee.’[6].

Je zou kunnen denken dat alles wat overdreven is, onbelangrijk is, en ONFRAY aan zijn waanzin overlaten. Je zou ook kunnen hopen dat hij het daarbij laat. Maar nee, de heer ONFRAY heeft nog andere doelwitten die hij in een tweede artikel met de titel ‘de nieuwe Europese mens’[7].

Het eerste slachtoffer van de woede van onze soevereinistische leider is verrassend. Het gaat om abbé Grégoire, een vooraanstaande figuur uit de Franse Revolutie, die erom bekend stond dat hij – in principe – streed voor een verbetering van de positie van de joden in Frankrijk. Ik zeg 'in principe' omdat ik, net als vele anderen, naïef geloofde dat abbé Grégoire een humanist was. Maar de heer ONFRAY heeft mij de ogen geopend. Grégoire is in feite een antisemiet, aangezien hij in een «Essay over de fysieke, morele en politieke wedergeboorte van de Joden’, daaruit blijkt duidelijk dat ze … ontaard zijn!

ONFRAY hekelt in talrijke geschriften het ‘wokisme’. Het is in dit geval opmerkelijk om te zien hoe hij in de valkuil van een typisch ‘woke’ redenering trapt. Wanneer hij kritiek levert op de tekst van de abt en schrijft «Hoe minder joods de joden zijn, hoe meer ze zich ontdoen van hun jodendom en hun joodse identiteit, hoe aanvaardbaarder, verdedigbaarder, legitiemer ze zullen zijn. Kortom, hoe minder joods de joden zijn, hoe meer ze republikeinse burgers zullen zijn […].», past het in de ‘woke’-logica van het toewijzen van identiteiten. De fout van abbé Grégoire zou dus zijn geweest dat hij de joden uit hun toestand wilde bevrijden en van hen burgers zoals alle anderen wilde maken – een grote misdaad, inderdaad.

In werkelijkheid geeft de heer ONFRAY niets om abbé Grégoire; deze historische verwijzing is slechts een voorwendsel. Robert BADINTER heeft het voorwoord geschreven voor het essay van de abt en BADINTER is een handlanger van MITERRAND, de aartsvijand van onze filosoof; dat rechtvaardigt wel degelijk de intellectuele kronkels.

Deze tweede tekst, die ik niet in detail zal analyseren, is veelzeggend voor de werkwijze van de heer ONFRAY. Een dikke laag eruditie, maar weinig gedetailleerde argumentatie. Een redenering die in sprongen verloopt, waardoor de lezer de draad kwijtraakt en die het mogelijk maakt om van Kaïn en Abel via het ellendige lot van Lodewijk XVII naar de AMGOT te gaan; van abbé Grégoire via Guy Deleuze en Françoise Dolto naar Elon Musk. Al deze omwegen leiden overigens altijd naar hetzelfde punt: Maastricht en de EU, de oorzaak van al ons leed. Naast deze zigzaggende methode is er ook die van de selectieve belichting van de betrokken persoonlijkheden. ONFRAY houdt zich niet bezig met nuances. Als hij abbé Grégoire beschuldigt van antisemitisme, zorgt hij ervoor dat hij niet vermeldt dat deze ook een pionier was in de strijd tegen de slavernij, net zoals hij ervoor zorgt dat hij de uitspraken van Hugo niet in de context van die tijd plaatst. Wat hij zegt over Monnet of Schuman is eenzijdig, bevooroordeeld en slecht gedocumenteerd. Hij zorgt er ook voor alles te verdoezelen wat zijn stellingen zou tegenspreken.

Niets in dit alles maakt het mogelijk om het politieke programma van de heer ONFRAY duidelijk te doorgronden. Zijn soevereinisme is louter retorisch, net als dat van de meeste auteurs in dit nummer. Iedereen heeft het recht voorstander te zijn van de Frexit, maar het minste wat de voorstanders ervan zouden kunnen doen, is bijvoorbeeld de praktische gevolgen van een uittreding uit de euro of het GLB toelichten. Het intellectuele en morele welzijn van de Fransen die eindelijk hun naam en vlag uit de klauwen van de vervloekte Maastrichtianen hebben gerukt, is één ding, maar hen informeren over de toestand waarin hun portemonnee zal verkeren, is ook een interessant onderwerp.

Drie maanden voor de Europese verkiezingen schaart de heer ONFRAY zich resoluut aan de kant van de vijanden van de EU; dat is zijn goed recht. Maar is het verstandig om de EU te verzwakken, terwijl ze al meer dan genoeg vijanden van buitenaf heeft? Op slechts een paar uur vliegen afstand bestaan er andere landen en andere politieke modellen. Hoezeer ik ook van mening ben dat het Europa van de 27 verre van het paradijs op aarde is, wat het Rusland van Poetin of het China van Xi mij te bieden hebben, spreekt mij veel minder aan. Ieder zijn smaak. Bijdragen aan de ontwikkeling van een interessant, maar onvolmaakt Europees model is een burgerlijke daad; complottheorieën aanwakkeren is een gevaarlijk spel voor de vrijheid.

Claude WACHTELEAR, voormalig voorzitter

[1] Europa ontrafeld: leven en dood van een imperium, Front populaire nr. 16, maart, april, mei 2024.

[2]  Ibid., blz. 2-9.

[3] RIOUFOL, Ivan, Europese Unie: een verleden dat stinkt <https://www.lefigaro.fr/blogs/rioufol/2019/03/la-peste-brune-racine-aux-raci.html>

[4] de Villiers, P., Ik trok aan het draadje van de leugen en alles kwam naar boven, Fayard, 2019. Het boek leidde tot controverse en een reactie van een groep historici die in Le Monde verscheen onder de titel:«Philippe de Villiers mag de geschiedenis van de EU niet verdraaien uit naam van een ideologie» Het nieuwste boek van de voormalige parlementslid, een overtuigd eurofobe, over de oorsprong van de Europese eenwording is «een web van schijnvertoningen dat kenmerkend is voor complottheorieën», zo stelt een collectief van Europese academici die gespecialiseerd zijn in hedendaagse geschiedenis, 17/12/2020

[5] Toespraak over de Verenigde Staten van Europa tijdens het internationale vredescongres van 1849 in Parijs,https://fr.wikisource.org/wiki/Discours_sur_les_%C3%89tats-Unis_d%E2%80%99Europe_au_congr%C3%A8s_international_de_la_paix_en_1849_%C3%A0_Paris

[6] Ibid., p. 9.

[7] Ibid., blz. 54-63.

The post Les délires anti-européens de Michel Onfray appeared first on Association Européenne de la Pensée Libre.